Ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης και η αλήθεια των ανθρώπινων σχέσεων

ΑΡΘΡΑ | ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης και η αλήθεια των ανθρώπινων σχέσεων

Μυρένα Σερβιτζόγλου - 2 εβδομάδες πριν Last updated -2 εβδομάδες πριν
Ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης και η αλήθεια των ανθρώπινων σχέσεων

Στο πανεπιστήμιο με είχε περιμαζέψει μία καθηγήτρια Μεταφυσικής και Οντολογίας. Κάθε ημέρα ανηφόριζα για το Πανόραμα, εκεί όπου το σπίτι της είχε θέα όλο τον κόλπο του Θερμαϊκού για να τη βοηθήσω στα συγγράμματά της: προσωκρατικοί, Πύρρωνας, Αριστοτέλης. Διόρθωνα, δακτυλογραφούσα, μετέφραζα, αναλάμβανα τις εξωτερικές δουλειές με εκδότες και βιβλιοδέτες. Ο σύζυγός της, καμιά δεκαπενταριά χρόνια μεγαλύτερος της, επίσης καθηγητής, Πολυτεχνείου, με σπουδές στο Παρίσι, έχοντας χτίσει όλες τις γέφυρες της Μασσαλίας και της Νοτίου Γαλλίας, Βουλευτής Επικρατείας για το έργο του στο σεισμό της Θεσσαλονίκης το 1978, δυσανασχετούσε. Ήθελε τις βόλτες του, τα ταβερνάκια του, κανένα ταξίδι. Θυμάμαι την καθηγήτριά μου, κόρη στρατηγού, με εκείνο το σπινθηροβόλο βλέμμα, πάνω από ντάνες με κόλλες Α4 και βιβλία, να μου λέει: «Στην Ασία, οι γυναίκες μετά από κάποια ηλικία βρίσκουν στο σύζυγό τους μία δεύτερη, νεότερη σύζυγο, ώστε να αποδεσμεύονται από τα καθήκοντά τους».

Στο πανεπιστήμιο με είχε περιμαζέψει μία καθηγήτρια Μεταφυσικής και Οντολογίας. Κάθε ημέρα ανηφόριζα για το Πανόραμα, εκεί όπου το σπίτι της είχε θέα όλο τον κόλπο του Θερμαϊκού για να τη βοηθήσω στα συγγράμματά της: προσωκρατικοί, Πύρρωνας, Αριστοτέλης. Διόρθωνα, δακτυλογραφούσα, μετέφραζα, αναλάμβανα τις εξωτερικές δουλειές με εκδότες και βιβλιοδέτες. Ο σύζυγός της, καμιά δεκαπενταριά χρόνια μεγαλύτερος της, επίσης καθηγητής, Πολυτεχνείου, με σπουδές στο Παρίσι, έχοντας χτίσει όλες τις γέφυρες της Μασσαλίας και της Νοτίου Γαλλίας, Βουλευτής Επικρατείας για το έργο του στο σεισμό της Θεσσαλονίκης το 1978, δυσανασχετούσε. Ήθελε τις βόλτες του, τα ταβερνάκια του, κανένα ταξίδι. Θυμάμαι την καθηγήτριά μου, κόρη στρατηγού, με εκείνο το σπινθηροβόλο βλέμμα, πάνω από ντάνες με κόλλες Α4 και βιβλία, να μου λέει: «Στην Ασία, οι γυναίκες μετά από κάποια ηλικία βρίσκουν στο σύζυγό τους μία δεύτερη, νεότερη σύζυγο, ώστε να αποδεσμεύονται από τα καθήκοντά τους».

Με ένα αντίστοιχο γάργαρο γέλιο, θυμάμαι διπλωμάτη με τον οποίο συνυπηρετούσαμε στην Αλβανία, να μου λέει κατακαλόκαιρο: «Στο γάμο πρέπει να κολλάμε ένσημα, έτσι όταν συμπληρώνονται τα έτη, να “συνταξιοδοτείσαι”».

«Δεν υπάρχει γάμος, που να μην είναι πόλεμος», είχα πει σε φίλη για να μου απαντήσει έκπληκτη με μία λάμψη αυταρέσκειας στα μάτια: «Ο δικός μου!». «Μα δεν είσαστε παντρεμένοι», της είχα ανταπαντήσει με ειλικρινή συμπάθεια, «απλώς είσαστε ξανά μαζί μετά το διαζύγιό σας. Δοκίμασε να ξαναπαντρευτείτε και θα δεις τι θα γίνει».

«Και τι θα γίνει; Θα την κουβαλάω μια ζωή πίσω μου;», μου είχε πει φίλος για τη γυναίκα του και μητέρα του ενός έτους παιδιού τους. Ήταν ερωτευμένος ήδη πριν από το γάμο με άλλη, αλλά δεν παντρεύτηκε την γυναίκα που αγαπούσε, διότι δεν μπορούσε να αφήσει τον δεκαετή δεσμό του και να αντιμετωπίσει τι θα πει ο κόσμος. Η γυναίκα του ακόμη και σήμερα θεωρεί ότι για όλα έφταιγε ο «τρίτος άνθρωπος» και όχι ο άνθρωπος της ή η ίδια.

«Και για πες μου, σε αγαπάει όπως σε αγαπώ εγώ;», μου είχε πει φίλος, ο οποίος για χρόνια μου έδειχνε το ενδιαφέρον του, ομοφυλόφιλος, όταν του είχα αναφέρει ότι παντρεύτηκα όταν γεννήθηκε το παιδί.

Δεν χρειάζεται κανείς να έχει φυλλομετρήσει Ένγκελς και την «Καταγωγή της Οικογένειας» για να αντιληφθεί ότι ο θεσμός δημιουργήθηκε προκειμένου η περιουσία του ανδρός να κληροδοτείται στους φυσικούς και νόμιμους απογόνους του, ότι η οικογένεια αποτελεί την πρώτη οικονομική μονάδα της κοινωνίας. Όμως, η ρευστότητα και η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων δεν μπορούν να εγκλωβιστούν σε κανένα στεγανοποιημένο σχήμα. Η επιθυμία κυριαρχεί εκεί όπου απουσιάζει κάθε οικονομικός λογισμός, και αντιστρόφως. (Μιλάμε πάντα για πόθο και όχι για καλά υπολογισμένη εκπόρνευση).

Τις τελευταίες ημέρες όλοι απορούν και εξανίστανται με τις σκηνές από τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης ανακηρύσσει τη γιαβουκλού του επίσημη ερωμένη του, έχοντας εξ ευωνύμων τη γυναίκα του, ενώπιον του λαού του. Ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης το πράττει, διότι απλώς μπορεί να το πράξει, διότι έχει την ισχύ και την εξουσία να το πράξει.

Οι κανόνες της Εκκλησίας έχουν αμιγώς πολιτική καταγωγή. Οι πρώτοι θρησκευτικοί ηγέτες έπρεπε να «νομοθετήσουν» προκειμένου ο άναρχος και απαίδευτος όχλος να επιβιώσει και να μην αλληλοσπαραχτεί. «Δεν είναι δικές μου, ο Θεός της έστειλε», είπε ο Μωυσής, προκειμένου να καταφέρει να θεσπίσει το πρώτο «Δίκαιο». Και οι θεόσταλτες εντολές ήσαν δέκα, όσα και τα δάχτυλα των ανθρώπων.

ανθρώπινες σχέσεις Βασιλιάς Ταϊλάνδης