Η Αθήνα έχει δύο Μπακογιάννηδες ξανά

ΑΡΘΡΑ | ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η Αθήνα έχει δύο Μπακογιάννηδες ξανά

Μυρένα Σερβιτζόγλου - 4 εβδομάδες πριν Last updated -4 εβδομάδες πριν
Η Αθήνα έχει δύο Μπακογιάννηδες ξανά

«Ψήφισα Νέα Δημοκρατία για να στηρίξω το κόμμα, αλλά τον Μπακογιάννη τον ψήφισα γιατί είναι ο επόμενος πρωθυπουργός». Αυτά μου έλεγε φίλη το πρωί στο τηλέφωνο, ενώ περιεργαζόμουν ασυναίσθητα την παλάμη μου πάνω στο γραφείο. Εδώ και κάποιες ημέρες η παλάμη αυτή, επιμένει συνεχώς να πηγαίνει να πιάσει το τηλέφωνο να καλέσει τον πατέρα μου. Και κάθε φορά τελευταία μόλις στιγμή, ίσα που προλαβαίνει το λογικό να επέμβει. «Μα είναι δυνατόν; Δέκα χρόνια έχουν περάσει». Ίσως πάλι, αυτός ακριβώς να είναι ο λόγος, τα δέκα έτη που συμπληρώνονται φέτος από το θάνατό του στις 26 Οκτωβρίου.

Τον πατέρα μου τον έχασα ειρηνικά, σχεδόν γαλήνια, μέσα στην αγκαλιά μου. Τον έχασα πλήρη ημερών, αν επαρκούν ποτέ οι ημέρες ή τα χρόνια για τους αγαπημένους. Και το σημαντικότερο, σε μία ηλικία που όφειλα να διαθέτω τη συγκρότηση να το αντιμετωπίσω.

Ανηφορίζοντας τις προάλλες την Ήβης Αθανασιάδου στο Παλαιό Φάληρο, έλεγα στο μικρό την ιστορία του γενναίου κοριτσιού που εκτέλεσε ένας Αυστριακός αξιωματικός ιατρός την ημέρα της Απελευθέρωσης. «Θα ξαναζωντανέψει;», με ρωτούσε επίμονα. «Ζει συνεχώς στη μνήμη μας και την καρδιά μας», απαντούσα, χωρίς, όμως, να τον καλύπτει η απάντηση.

Ο Κώστας Μπακογιάννης, τέως περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδος και νυν δήμαρχος Αθήνας έχασε τον δικό του πατέρα με τρόπο βίαιο, για λόγο αποτρόπαιο, σε ανοχύρωτη ηλικία. Επιπροσθέτως, έπρεπε επί σειρά ετών να υπομένει τη «δράση» της συμμορίας που εκτέλεσε τον πατέρα του, αλλά κυρίως, τα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, να ανέχεται τις άδειες του Κουφοντίνα από τις φυλακές του Κορυδαλλού και το δημόσιο μπούλινγκ από ομοϊδεάτες του. Σε όλα τα παραπάνω, αντιδρούσε πάντοτε νηφάλια, με εμπεδωμένη βούληση για εθνική συμφιλίωση, αλλά και με πυρωμένη δύναμη για την τελική επικράτηση μίας ηθικής τάξης.

Κάπως έτσι, όταν Παρασκευή βράδυ διάβασα στο διαδίκτυο την ανακοίνωση του Αττικό Μετρό της Αθήνας ότι η στάση «Ευαγγελισμός» θα μετονομαστεί σε «Παύλος Μπακογιάννης», με αφορμή την συμπλήρωση τριάντα ετών από τον θάνατό του στις 26 Σεπτεμβρίου 1989, (απόφαση που συμπληρώνει προηγούμενη επιλογή της εταιρείας να αποδώσει το όνομα του Αλέκου Παναγούλη στο σταθμό «Άγιος Δημήτριος»), δεν μοιράστηκα την είδηση μήτε με τη μητέρα μου, μήτε με το παιδί, κι ας καθόμασταν και οι τρεις στον ίδιο καναπέ αποκαμωμένοι από την κούραση της εβδομάδος. Σιώπησα.

Κάθε είδος τέχνης και κάθε μορφή θρησκείας ξεκίνησαν ως μνήμη νεκρών, ως απόδοση τιμών στους τεθνεώτες. Αυτή η μνήμη υπήρξε ανέκαθεν ο σκληρός πυρήνας κάθε πολιτισμού. Το χέρι φοβάμαι θα συνεχίσει να πιάνει τη συσκευή του τηλεφώνου για να μιλήσω με τον πατέρα μου. Το μόνο βέβαιο είναι ότι τώρα πια τις νύχτες, όταν τα εκδοτήρια κλείνουν και τα σιδερένια τεπέγκια του Μετρό κατεβαίνουν, ο πατέρας μου θα κάνει το δρομολόγιο «Σύνταγμα»–«Παύλος Μπακογιάννης», που τόσο αγαπούσε. Και ποιος ξέρει και ποιος θα μπορούσε να αποκλείσει ότι στο αντικριστό κάθισμα θα κάνει την ίδια διαδρομή, ο ίδιος ο Παύλος Μπακογιάννης.

Η Αθήνα απέκτησε δύο Μπακογιάννηδες ξανά.

ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΥΛΟΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ