Η κινηματογραφική μεταφορά του Backrooms από την A24 είχε ήδη αρχίσει να δημιουργεί ένα είδος μυθολογίας πριν καν βγει στις αίθουσες.
Από τα πρώτα στάδια ανάπτυξης, το project αντιμετωπίζεται ως κάτι περισσότερο από ένα ακόμη horror φιλμ. Πολλοί το περιγράφουν ως μια πιθανή καμπή για το σύγχρονο θρίλερ, τόσο αισθητικά όσο και εμπορικά. Και αυτό δεν είναι τυχαίο.
Η A24 έχει χτίσει τη φήμη της πάνω σε ταινίες που μετακινούν τα όρια του είδους, και το Backrooms μοιάζει να συνεχίζει ακριβώς αυτή τη γραμμή, αλλά σε πιο μαζικό επίπεδο απήχησης.
Η αρχική ιδέα προέρχεται από το διαδίκτυο και το viral lore των “Backrooms”, έναν ατελείωτο, αποπνικτικό λαβύρινθο κίτρινων, άδειων δωματίων που μοιάζουν με ξεχασμένα γραφεία ή αποθήκες.
Αυτή η αισθητική του liminal horror όπως ονομάζεται, του τρόμου δηλαδή των μεταβατικών, άδειων χώρων, έγινε γρήγορα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα internet myths της δεκαετίας. Η κινηματογραφική μεταφορά του επιχειρεί να μετατρέψει αυτό το αφηρημένο ψηφιακό άγχος σε πλήρη κινηματογραφική εμπειρία.
Στο τιμόνι βρίσκεται ο Κέιν Πάρσονς, ο οποίος ξεκίνησε ως νεαρός δημιουργός στο YouTube, ανεβάζοντας μικρά, σχεδόν πειραματικά horror clips που καθόρισαν την αισθητική του Backrooms για εκατομμύρια θεατές.
Η μετάβασή του σε πλήρους κλίμακας κινηματογραφική παραγωγή θεωρείται ήδη από μόνη της ένα φαινόμενο. Ένας δημιουργός που αναδύθηκε μέσα από την ψηφιακή κουλτούρα και περνά κατευθείαν στο στούντιο σύστημα χωρίς να χάσει το προσωπικό του ύφος.
Το μεγάλο ερώτημα είναι τι νέο μπορεί να φέρει αυτή η ταινία στο κοινό. Η απάντηση φαίνεται να βρίσκεται στην ίδια τη φύση του τρόμου που επιχειρεί να χτίσει. Δεν βασίζεται στο παραδοσιακό jumpscare ή σε γραμμική αφήγηση, αλλά σε μια συνεχή αίσθηση αποπροσανατολισμού.
Οι χώροι δεν είναι απλώς σκηνικά, αλλά ενεργοί μηχανισμοί ψυχολογικής πίεσης. Ο θεατής καλείται να βιώσει την εμπειρία της απώλειας προσανατολισμού, σαν να έχει παγιδευτεί μέσα σε ένα σύστημα χωρίς έξοδο, χωρίς λογική, χωρίς ανθρώπινη παρουσία.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κάμερα, όπως λέγεται ότι έχει σχεδιαστεί η οπτική γλώσσα της ταινίας, δεν λειτουργεί απλώς ως παρατηρητής. Αντίθετα, κινείται σαν να «χάνεται» μέσα στον χώρο μαζί με τον θεατή.
Κάποιοι ήδη μιλούν για μια σχεδόν αποπνικτική κινηματογράφηση, όπου η προοπτική αλλάζει συνεχώς, δημιουργώντας την αίσθηση ότι ο χώρος δεν υπακούει σε σταθερούς κανόνες. Αυτή η προσέγγιση αποδίδεται στη σκηνοθετική φιλοσοφία του Πάρσονς, ο οποίος φαίνεται να μεταφέρει την εμπειρία των viral βίντεό του σε πιο σύνθετη κινηματογραφική μορφή.
Ένα από τα πιο συζητημένα στοιχεία της παραγωγής είναι η συμμετοχή του Τσιβετέλ Ετζιοφόρ. Η παρουσία του προσδίδει βάρος και δραματική υπόσταση σε ένα project που, εκ πρώτης όψεως, θα μπορούσε να θεωρηθεί καθαρά “internet horror”.
Η επιλογή ενός ηθοποιού με τόσο ισχυρή υποκριτική παρουσία δείχνει ότι η ταινία δεν περιορίζεται στην αισθητική του τρόμου, αλλά επιχειρεί να χτίσει και ανθρώπινη διάσταση μέσα στο χάος του Backrooms.
Αυτό από μόνο του αλλάζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε τα σύγχρονα horror films. Δεν είναι πλέον μόνο εμπειρίες τρόμου, αλλά και δράματα επιβίωσης μέσα σε αφηρημένα περιβάλλοντα.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ίσως είναι τι σημαίνει αυτό για το ίδιο το είδος του θρίλερ. Αν το Backrooms καταφέρει να πετύχει εμπορικά, όπως πολλοί ήδη προβλέπουν λόγω της αναγνωρισιμότητας του concept, τότε ανοίγει ένας νέος δρόμος.
Η πλήρης ενσωμάτωση του internet folklore στον mainstream κινηματογράφο. Δεν πρόκειται απλώς για μεταφορά ενός meme ή μιας creepypasta ιστορίας, αλλά για την ανάδειξη της ψηφιακής συλλογικής φαντασίας σε κινηματογραφικό κανόνα.
Σε αυτό το πλαίσιο, το Backrooms δεν είναι μόνο μια ταινία τρόμου. Είναι ένα πείραμα πάνω στο πώς οι σύγχρονες φοβίες όπως η απομόνωση, η απώλεια προσανατολισμού, η υπερπληροφόρηση. Μπορούν να μεταφραστούν σε εικόνα. Και ίσως εκεί να βρίσκεται και η πραγματική του δύναμη. Όχι δηλαδή στο τι δείχνει, αλλά στο τι αφήνει να υπονοηθεί μέσα στους άδειους, άπειρους διαδρόμους του.
Αν τελικά ανταποκριθεί στις προσδοκίες, δεν θα μιλάμε απλώς για ένα ακόμη επιτυχημένο θρίλερ της A24, αλλά για μια νέα γλώσσα τρόμου, όπου το ίντερνετ, η αισθητική και ο κινηματογράφος συγχωνεύονται σε κάτι εντελώς διαφορετικό από ό,τι έχουμε συνηθίσει.
