Για την μουσική, όλοι ξέρουμε το παρακάτω. Μερικά τραγούδια χρειάζονται μερικά δευτερόλεπτα για να τα αναγνωρίσεις. Το Jailhouse Rock του Βασιλιά του Ροκ εν Ρολ, Έλβις Πρίσλεϊ χρειάζεται περίπου ένα. Ή και λιγότερο.
Το riff μπαίνει, η φωνή του Έλβις Πρίσλεϊ ακολουθεί και ξαφνικά βρίσκεσαι ξανά κάπου στο 1957, όταν το rock ‘n’ roll δεν ήταν ακόμη ένα ασφαλές κομμάτι της pop κουλτούρας.
Ήταν κάτι καινούργιο, θορυβώδες και αρκετά προκλητικό ώστε να κάνει μια ολόκληρη γενιά γονιών να αναρωτιέται τι ακριβώς συνέβαινε στα παιδιά της.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 1957, το Jailhouse Rock κυκλοφόρησε ως single από την RCA Victor. Στην άλλη πλευρά του δίσκου βρισκόταν το Treat Me Nice. Ο Έλβις ήταν ήδη τεράστιος σταρ.
Το Heartbreak Hotel, το Hound Dog και το Don’t Be Cruel είχαν προηγηθεί και η Αμερική είχε ήδη καταλάβει ότι ο 22χρονος από το Μισισιπή δεν επρόκειτο να εξαφανιστεί σύντομα. Το Jailhouse Rock, όμως, θα γινόταν κάτι περισσότερο από ακόμη μία επιτυχία.
Το τραγούδι είχαν γράψει οι Τζέρι Λάιμπερ και Μάικ Στόλερ το δίδυμο που βρισκόταν ήδη πίσω από το Hound Dog. Η ηχογράφηση έγινε στις 30 Απριλίου 1957 στα Radio Recorders του Hollywood, στο πλαίσιο των sessions για την ομώνυμη ταινία.
Δίπλα στον Presley βρίσκονταν άνθρωποι που είχαν ήδη βοηθήσει να δημιουργηθεί ο χαρακτηριστικός ήχος του. Ο Σκότι Μουρ στην κιθάρα, ο Μπιλ Μπλακ στο μπάσο και ο Ντι Τζει Φοντάνα στα ντραμς, ενώ ο ίδιος ο Στόλερ έπαιζε πιάνο.
Ο Έλβις που είχε ποντάρει στο λάθος τραγούδι
Εδώ βρίσκεται μία από τις ωραιότερες λεπτομέρειες της ιστορίας. Ο Έλβις δεν ήταν εξαρχής πεπεισμένος ότι το Jailhouse Rock ήταν το μεγάλο hit που κρατούσε στα χέρια του.
Αντίθετα, πίστευε ιδιαίτερα στο Treat Me Nice. Τόσο πολύ, ώστε επέστρεψε στο στούντιο στις αρχές Σεπτεμβρίου για να ηχογραφήσει μια νέα εκδοχή του, αναζητώντας ένα ακόμη καλύτερο αποτέλεσμα.
Το κοινό ουσιαστικά γύρισε τον δίσκο από την άλλη πλευρά. Το Jailhouse Rock ήταν αυτό που εκτοξεύτηκε και εξελίχθηκε σε ένα από τα τραγούδια που καθόρισαν ολόκληρη την εικόνα του Πρίσλεϊ. Και υπήρχε ένας πολύ καλός λόγος.
Το τραγούδι δεν ακουγόταν απλώς σαν rock ‘n’ roll. Είχε χιούμορ, θεατρικότητα, ρυθμό και εκείνη την ελαφρώς επικίνδυνη ενέργεια που ο Έλβις μπορούσε να μετατρέψει σε κάτι απολύτως φυσικό.
Οι Λάιμπερ και Στόλερ είχαν γράψει σχεδόν ένα μικρό θεατρικό έργο μέσα σε δυόμισι λεπτά, γεμάτο χαρακτήρες και εικόνες από μια φυλακή που μετατρέπεται σε πάρτι.
Όμως το πραγματικό μυστικό της αθανασίας του Jailhouse Rock δεν βρίσκεται μόνο στον δίσκο, βρίσκεται στην εικόνα.
Η στιγμή που το rock ‘n’ roll απέκτησε εικόνα
Η ομώνυμη ταινία κυκλοφόρησε αργότερα το 1957, με τον Έλβις στον ρόλο του Βινς Έβερετ, ενός νεαρού που καταλήγει στη φυλακή και στη συνέχεια μετατρέπεται σε μουσικό σταρ. Και κάπου μέσα στην ταινία βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες μουσικές σκηνές που γυρίστηκαν ποτέ.
Μαύρα παντελόνια, ριγέ μπλούζες φυλακής, κάγκελα, μια σχεδόν θεατρική σκηνογραφία και στη μέση ο Έλβις να τραγουδά και να κινείται με έναν τρόπο που σήμερα μοιάζει απολύτως φυσιολογικός, αλλά το 1957 ήταν κάθε άλλο παρά τέτοιος.
Η συγκεκριμένη σεκάνς έγινε ίσως η απόλυτη οπτική αναπαράσταση του νεαρού Έλβις. Η Library of Congress έχει χαρακτηρίσει την ταινία ως καταγραφή δύο τεράστιων πολιτισμικών αλλαγών της Αμερικής των ’50s. Της ανόδου του teenager ως ξεχωριστής πολιτισμικής δύναμης και του ίδιου του φαινομένου του Έλβις.
Εκεί βρίσκεται και η πραγματική δύναμη του Jailhouse Rock. Ο Έλβις δεν εφηύρε το rock ‘n’ roll. Δεν ήταν ο πρώτος άνθρωπος που ένωσε country, blues και rhythm & blues, ούτε ο πρώτος rock ‘n’ roll σταρ που εμφανίστηκε στον κινηματογράφο.
Αυτό που κατάφερε όμως καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, ήταν να δώσει σε αυτή τη νέα μουσική ένα πρόσωπο, ένα σώμα και μια κίνηση που μπορούσαν να καταλάβουν ακόμη και όσοι δεν είχαν ακούσει ποτέ τον όρο rockabilly.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 1957 κυκλοφόρησε ένας ακόμη δίσκος του μεγαλύτερου νέου σταρ της Αμερικής. Σχεδόν επτά δεκαετίες αργότερα, εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα αρκούν ακόμη.
