Πως έζησα τη φονική καταιγίδα στη Θεσσαλονίκη

ΑΡΘΡΑ | ΑΠΟΨΕΙΣ

Πως έζησα τη φονική καταιγίδα στη Θεσσαλονίκη

από τον Μυρένα Σερβιτζόγλου - 5 ημέρες πριν Last updated -5 ημέρες πριν
Πως έζησα τη φονική καταιγίδα στη Θεσσαλονίκη

Ο μόνος τρόπος από εδώ και πέρα να επιζήσουμε στον πλανήτη είναι να αποδώσουμε σεβασμό απέναντι στη φύση, όλον το σεβασμό που δεν έχουμε επιδείξει από μέρας επίπλαστης «κυριαρχίας» του ανθρώπου επί γης. Διαφορετικά θα μας πάρει και θα μας σηκώσει στην κυριολεξία, σαν τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες από τη συλημένη φύση της Χαλκιδικής.

Το θυμάμαι σαν τώρα. «Τί ώρα μπορείτε να φέρετε αύριο τη μητέρα σας», με ρώτησε ο γιατρός κοιτάζοντάς με στα μάτια αμέσως μετά το χειρουργείο, «στις πέντε ή στις εννέα;». Κι εγώ, ενώ τρέμω να ταξιδεύω νύχτα μετά από τα Τίρανα, απήντησα ξέπνοα «Στις πέντε», καθώς η μητέρα μου δεν μπορεί να εκτίθεται σε ζέστη, ήδη κατά την ημέρα της επέμβασης οι βαθμοί Κελσίου είχαν σκαρφαλώσει πάνω από σαράντα.

Έτσι φεύγοντας, από το ιατρείο επί της Τσιμισκή το επόμενο βράδυ, ο ουρανός ξαφνικά είχε γίνει κατάμαυρος, ενώ μέχρι να φτάσουμε στο αυτοκίνητο απέναντι από τον Λευκό Πύργο είχαν αρχίσει να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες βροχής. Επιβιβαστήκαμε όπως-όπως, ενώ η δική μου ψυχή είχε ήδη αρχίσει να κάνει τις γύρες της, καθώς προτού ξεκινήσουμε από Κατερίνη για Θεσσαλονίκη είχα συμβουλευθεί όλα τα έκτακτα δελτία καιρού, που έκαναν λόγο για σφοδρά καιρικά φαινόμενα. Λίγο προτού φτάσουμε στα παλιά Δικαστήρια, στο τέλος της Τσιμισκή, οι άνεμοι είχαν αφηνιάσει, ο ορίζοντας έβρεχε φωτιές, και τα νερά από τον ουρανό δεν έπεφταν σαν βροχή, αλλά σαν μεγάλοι υδάτινοι όγκοι με ανεξέλεγκτη ορμή.

Δεν συνέχισα από τον καινούργιο δρόμο στην δυτική είσοδο της πόλης. Έστριψα αριστερά, στο κομμάτι της παλιάς εθνικής οδού που έχει παραμείνει, για να αναζητήσω καταφύγιο μέσα στα σκοτάδια σε ένα σχετικά καινούργιο εμπορικό κέντρο στην αντίθετη κατεύθυνση, χωρόσημο καθώς στεγάζει κατάστημα γνωστής αλυσίδας παιχνιδιών. Στα σπλάχνα του, στις εσωτερικές σκάλες μας επέτρεψε ο υπεύθυνος φύλαξης του κτιρίου, καθώς είχε κλείσει, να μείνουμε για περίπου μιάμιση ώρα, έως ότου υποχωρήσει η θεομηνία. Η μητέρα μου καίτοι δεν καλοέβλεπε, είχε τα μάτια της ορθάνοιχτα προσπαθούσε να καταλάβει γιατί δεν είχαμε πάρει το δρόμο για Κατερίνη, και τι κάναμε σε εκείνο το κλειστό κτίριο. Ο μικρός γελούσε και χόρευε κάτω από τις σταγόνες που έφταναν στο εσωτερικό του. Η ίδια έβγαινα κάθε τόσο να κοιτάξω τον ουρανό, ο οποίος έμοιαζε σαν θεριό ανήμερο που τα είχε βάλει με το εαυτό του. Τα σωθικά μου γνώριζαν, μύριζαν το θανατικό, το μυαλό μου έλεγε και ξανέλεγε: «Εγώ εκεί μέσα δεν μπαίνω, ακόμη κι αν χρειαστεί να περάσουμε όλη τη νύχτα στα σκαλιά του εμπορικού».

Μετά από δύο σχεδόν ώρες πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, καθώς έδειχνε ότι η βροχή και το φαινόμενο είχε κοπάσει. Όμως, μέχρι να φτάσουμε στα πρώτα διόδια, η κατάσταση ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη, παίξαμε το κεφάλι μας κορώνα-γράμματα. Όταν μπήκαμε σπίτι έλεγα και ξαναέλεγα στο παιδί αυτό με το οποίο με είχε μεγαλώσει, με είχε γαλουχήσει η δική μου μάνα, το οποίο το είχε σαν παραίνεση-φυλαχτό από τη μητέρα τη δική της: «Φυλάξου μία στιγμή, να ζήσεις χίλια χρόνια. Ένα πράγμα να θυμάσαι από εμένα, όταν πέφτεις σε τέτοια κακοκαιρία, θα σταματάς κάπου και θα περιμένεις να περάσει, δεν θα μπαίνεις ποτέ μέσα».

Στο ίντερνετ είχαν ήδη κυκλοφορήσει τα νέα για τις χαμένες ανθρώπινες ζωές, ο ύπνος είχε πικρή γεύση. Το πρωί οι αριθμοί τεθνεώτων και τραυματιών είχαν αυξηθεί, η νέα κυβέρνηση έδειχνε ετοιμότητα, είχε ήδη δρομολογήσει το τι πρέπει να γίνει άμεσα προς αποκατάσταση των ζημιών και επούλωση των πληγών. Πράγματι η αίσθηση ότι το κράτος λειτουργεί, θα λειτουργήσει, επικρατούσε. Όμως, καθώς όλα τα εμπειρικά δεδομένα δείχνουν και οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι εφεξής τα ακραία καιρικά φαινόμενα τέτοιου είδους θα είναι συνήθη ακόμη και στην γεωγραφική περιοχή μας, αποτελεί αδήριτη ανάγκη η έγκαιρη προληπτική αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων, με πρωτεύουσα την έγκαιρη ενημέρωση πολιτών και δημοσίων υπηρεσιών για την επέλαση ανάλογων φαινομένων.

Όσο οδηγούσα από τα διόδια Μαλγάρων προς Κατερίνη εχθές τη νύχτα, εξ ευωνύμων ο ουρανός συνεχώς άστραφτε και δονούταν, οι κεραυνοί έπεφταν σαν φίδια πυρός από θεό τιμωρό. Ο μόνος τρόπος από εδώ και πέρα να επιζήσουμε στον πλανήτη είναι να αποδώσουμε σεβασμό απέναντι στη φύση, όλον το σεβασμό που δεν έχουμε επιδείξει από μέρας επίπλαστης «κυριαρχίας» του ανθρώπου επί γης. Διαφορετικά θα μας πάρει και θα μας σηκώσει στην κυριολεξία, σαν τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες από τη συλημένη φύση της Χαλκιδικής.

ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ