Εκεί γύρω στο 2002, αν ήσουν είκοσι χρονών, η ζωή σου μετριόταν σε «γραμμένα» CD και νύχτες που ξημέρωναν σε κάποια παραλιακή ή σε κάποιο στενό στο Γκάζι.
Δεν υπήρχε Spotify να σου προτείνει τι θα ακούσεις. Υπήρχε ο Jeronimo Groovy, ο Kiss FM και εκείνος ο τύπος στο δισκάδικο της γειτονιάς που σου έλεγε «πάρε αυτό, το παίζουν όλοι στα clubs».
Ήταν η εποχή που το ίντερνετ έκανε ακόμα εκείνον τον περίεργο θόρυβο για να συνδεθεί και το Napster ήταν το κρυφό μας σχολειό.
Αν ήσουν στην Αθήνα, το ραντεβού δινόταν στο Privilege, στο Venue ή στο King Size. Αν ήθελες κάτι πιο «σκοτεινό» και industrial πήγαινες στο Plus Soda, ενώ τα καλοκαίρια η παραλιακή έπαιρνε φωτιά στο Amfitheatro και στο B52. Ήταν οι ναοί όπου ο DJ δεν έπαιζε απλά μουσική, αλλά έχτιζε τη συλλογική μας μνήμη.
Τα καλοκαίρια των beach bars
Το Need Somebody των Echoes of Sound (2002) ήταν ο ορισμός του «ελληνικού καλοκαιριού». Αν ήσουν τότε σε κάποιο beach bar στην Ανάβυσσο ή στη Χαλκιδική, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το ακούσεις την ώρα που έδυε ο ήλιος. Είχε αυτή την ευρωπαϊκή house αύρα που σε έκανε να νιώθεις ότι πρωταγωνιστείς σε διαφήμιση.
Στο ίδιο μήκος κύματος, το Summer Jam των The Underdog Project (2000), είχε γίνει ο εθνικός μας ύμνος. Θυμάμαι να μπαίνουμε στα clubs και με τις πρώτες νότες να γίνεται πανικός, γιατί ξέραμε ότι αυτό το κομμάτι σήμαινε ελευθερία και φλερτ.
Η κομψή πλευρά της πίστας
Την ίδια περίοδο, το γαλλικό touch των Modjo με το Lady (Hear Me Tonight) το 2000, έφερε μια άλλη ποιότητα στην πίστα. Ήταν το κομμάτι που έπαιζε ο DJ όταν ήθελε να «γλυκάνει» το πρόγραμμα, τότε που το lifestyle ήταν στα πάνω του και όλοι προσπαθούσαμε να φανούμε λίγο πιο σικ με τα τζελ στα μαλλιά και τα εφαρμοστά πουκάμισα.
Από την άλλη, το Blue (Da Ba Dee) των Eiffel 65 (1998) ήταν η ένοχη απόλαυση. Το κράζαμε, λέγαμε ότι είναι χαζό, αλλά όταν το έβαζε ο DJ στο μαγαζί της επαρχίας που είχες πάει διακοπές, χοροπηδούσες σαν τρελός.
Ο ήχος που μας δόνησε τα στήθη
Το Satisfaction του Benny Benassi (2002) ήταν το κομμάτι που άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού. Με αυτό το «βρώμικο», ηλεκτρονικό riff που ένιωθες ότι σου τρυπάει το μυαλό και το iconic video clip που δεν άφηνε και πολλά στη φαντασία, έγινε αμέσως το απόλυτο viral πριν καν εφευρεθεί ο όρος όπως τον ξέρουμε σήμερα.
Ήταν η στιγμή που η house έγινε πιο «σκληρή» και βιομηχανική, κλείνοντας με τον πιο εκρηκτικό τρόπο αυτή τη χρυσή περίοδο.
Η ενέργεια όμως άλλαζε τελείως όταν έμπαιναν τα κρουστά. Το Played-A-Live των Safri Duo (2000) ήταν σοκ. Δεν είχαμε ξανακούσει κάτι τέτοιο, ήταν σαν να μεταφερόταν μια ολόκληρη ορχήστρα τυμπάνων μέσα στο Privilege ή στο Venue.
Και μετά ερχόταν το Sandstorm του Darude (1999). Εκεί σταματούσαν τα λόγια. Ήταν η στιγμή που οι αναπτήρες άναβαν (ναι, τότε ανάβαμε ακόμα αναπτήρες, όχι οθόνες κινητών) και η trance σε παρέσυρε σε έναν ρυθμό που δεν σε άφηνε να πάρεις ανάσα.
Urban vibes και latin πυρετός
Για εμάς που μεγαλώσαμε τότε, το Freestyler των Bomfunk MC’s (1999) ήταν η προσπάθειά μας να φανούμε cool. Βλέπαμε το video clip με το Sony Walkman και νομίζαμε ότι αν κουνήσουμε τα χέρια μας έτσι, θα σταματήσει ο χρόνος. Ήταν η urban πλευρά της dance που μας έκανε να νιώθουμε λίγο πιο «ψαγμένο».
Βέβαια, τίποτα δεν ξεπερνούσε την καθολική τρέλα της Macarena (1995) των Los Del Rio ή του Livin’ La Vida Loca (1999). Ο Ricky Martin ήταν ο λόγος που τα κορίτσια ούρλιαζαν και εμείς προσπαθούσαμε να μάθουμε δυο βήματα latin για να τις εντυπωσιάσουμε.
Τα «διαμάντια» που ξεχάσαμε να θυμόμαστε
Πέρα από τα προφανή, υπήρχαν και εκείνα τα tracks που τα λιώσαμε αλλά τα αφήσαμε στη σκόνη του χρόνου. Ποιος θυμάται το 7 Days and One Week των B.B.E. (1996); Ένα progressive house έπος που σε «ταξίδευε» πριν καν ξεκινήσει το ποτό. Ή το King of My Castle των Wamdue Project (1998), που είχε αυτό το σκοτεινό, υπνωτικό beat που σε κρατούσε στην πίστα μέχρι τις 6 το πρωί.
Και φυσικά, το Sing It Back των Moloko (1999) στην έκδοση του Boris Dlugosch, που έδινε το σήμα για το πιο σοφιστικέ χορευτικό της βραδιάς.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις βότκες και τα σφηνάκια, ακουγόταν το Freed from Desire της GALA (1996). Ένα κομμάτι που ενώ είχε βγει χρόνια πριν, το 2002 ήταν ακόμα στην κορυφή. Ήταν ο ύμνος της γενιάς μας, μια δήλωση ότι δεν θέλουμε πολλά, μόνο να είμαστε ελεύθεροι.
Σήμερα, αν τα βάλεις αυτά τα τραγούδια σε ένα πάρτι, οι νεότεροι θα τα πουν «vintage», αλλά για εμάς είναι οι αναμνήσεις από μια εποχή που η μουσική ήταν το μοναδικό μας social media.
Το Viral Playlist: 28 Dance Ύμνοι (1995-2002)
- Los Del Rio – Macarena (1995)
- Shaggy – Boombastic (1995)
- Faithless – Insomnia (1995)
- Corona – The Rhythm of the Night (1995 – re-viral era)
- GALA – Freed From Desire (1996)
- B.B.E. – 7 Days and One Week (1996)
- Sash! – Ecuador (1997)
- Bellini – Samba de Janeiro (1997)
- Eiffel 65 – Blue (Da Ba Dee) (1998)
- Wamdue Project – King of My Castle (1998)
- The Tamperer ft. Maya – Feel It (1998)
- Ricky Martin – Livin’ La Vida Loca (1999)
- Bomfunk MC’s – Freestyler (1999)
- Darude – Sandstorm (1999)
- Paul Johnson – Get Get Down (1999)
- Moloko – Sing It Back (Boris Dlugosch Mix) (1999)
- Gigi D’Agostino – L’Amour Toujours (1999)
- Alice Deejay – Better Off Alone (1999)
- Sash! – Adelante (2000)
- The Underdog Project – Summer Jam (2000)
- Modjo – Lady (Hear Me Tonight) (2000)
- Safri Duo – Played-A-Live (2000)
- ATC – Around the World (La La La La La) (2000)
- 666 – Dance With The Devil (2001)
- Echoes of Sound – Need Somebody (2002)
- Panjabi MC – Mundian To Bach Ke (2002)
- Las Ketchup – Asereje (The Ketchup Song) (2002)
- Benny Benassi – Satisfaction (2002)