Για τους παλαιότερους οπαδούς των πολεμικών τεχνών, το όνομα Pride FC δεν είναι απλώς ένας οργανισμός. Είναι μια ολόκληρη εποχή γεμάτη νοσταλγία, αίμα και θέαμα που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί ο πλανήτης.
Συχνά ακούμε τους fans να λένε ιστορίες για τις χρυσές ημέρες του ιαπωνικού promotion στις αρχές του 2000, υποστηρίζοντας πως ήταν το καλύτερο προϊόν που είδαμε ποτέ – ανώτερο ακόμα και από το σημερινό παντοδύναμο UFC. Ήταν όμως έτσι; Και πώς μια τέτοια αυτοκρατορία κατέρρευσε μέσα σε μια νύχτα;
Από το 1997 μέχρι το 2007, το Pride ήταν το απόλυτο «σπίτι» των κορυφαίων. Αν ήσουν πρωταθλητής εκεί, ήσουν αδιαμφισβήτητα ο καλύτερος στον κόσμο. Όμως, πίσω από τα φώτα και τα γεμάτα στάδια, παιζόταν ένα επικίνδυνο παιχνίδι στις σκιές.
Το «πλυντήριο» της Yakuza και το τέλος του ονείρου
Η πτώση του Pride δεν ήρθε μέσα στο ρινγκ, αλλά στα σκοτεινά γραφεία των τηλεοπτικών δικτύων. Το 2006, το δίκτυο Fuji TV διέκοψε ξαφνικά τη συνεργασία του, στερώντας από τον οργανισμό το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του. Το ερώτημα που βασάνιζε για χρόνια τους φίλους του αθλήματος ήταν απλό: Γιατί να παρατήσεις την πιο επιτυχημένη εταιρεία ΜΜΑ στον κόσμο;
Η απάντηση ήταν σοκαριστική. Τα ρεπορτάζ της εποχής αποκάλυψαν πως η ιαπωνική μαφία, η διαβόητη Yakuza, είχε τον πλήρη έλεγχο. Οι φήμες έλεγαν πως η μαφία έστηνε αγώνες, εκμεταλλευόταν το στοίχημα και χρησιμοποιούσε ολόκληρο τον οργανισμό ως ένα τεράστιο «πλυντήριο» για το μαύρο χρήμα της.
Όταν η σύνδεση της διοίκησης με το οργανωμένο έγκλημα έγινε ευρέως γνωστή, το brand καταστράφηκε. Η τηλεθέαση βυθίστηκε και το Pride μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, με τους αδελφούς Fertitta του UFC να το εξαγοράζουν έναν χρόνο μετά.
Όταν το UFC έβλεπε την «πλάτη» των Ιαπώνων
Μπορεί σήμερα το UFC να μην έχει αντίπαλο, όμως στις αρχές της δεκαετίας του 2000 τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Την ώρα που ο Dana White και οι συνεργάτες του προσπαθούσαν να «συμμαζέψουν» την εταιρεία τους στην Αμερική, το Pride εξαπλωνόταν με καταιγιστικούς ρυθμούς.
Το θέαμα στην Ιαπωνία ήταν επικό. Το 2002, το event «Shockwave Dynamite» συγκέντρωσε το απίστευτο νούμερο των 91.107 θεατών στο στάδιο – ένα ρεκόρ που το UFC μπορούσε τότε μόνο να ονειρευτεί.
Αυτή η υπεροχή ανάγκασε πολλούς διάσημους Αμερικανούς μαχητές, όπως οι Royce Gracie, Don Frye και Mark Coleman, να εγκαταλείψουν τις ΗΠΑ για να αγωνιστούν στο ρινγκ του Nobuyuki Sakakiraba, του ανθρώπου που βρισκόταν στο τιμόνι του Pride από την πρώτη μέρα μέχρι την πώλησή του.
Οι «Θεοί» του ρινγκ: Από τον Fedor στον Cro Cop
Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος του Pride, πρέπει να δει τα ονόματα που πάτησαν το πόδι τους εκεί. Πρώτος και καλύτερος ο Fedor Emelianenko, ο «τελευταίος αυτοκράτορας», που για πολλούς παραμένει ο κορυφαίος όλων των εποχών. Έφυγε από την εταιρεία με ρεκόρ 14-0, έχοντας διαλύσει κάθε heavyweight που βρέθηκε μπροστά του.
Δίπλα του, ο Mirko Cro Cop, ο Κροάτης με τα «θανατηφόρα» λακτίσματα που έγινε θρύλος, και ο Wanderlei Silva, ο πιο σκληροτράχηλος middleweight που γνώρισε το άθλημα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον Dan Henderson, τον μοναδικό αθλητή που κατάφερε να κρατήσει τίτλους σε δύο διαφορετικές κατηγορίες ταυτόχρονα, γράφοντας ιστορία με τα νοκ άουτ του.
Το Pride FC μπορεί να χάθηκε λόγω των δεσμών του με τον υπόκοσμο, αλλά η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή. Ήταν η εποχή που το MMA ήταν ακόμα «άγριο», αυθεντικό και απρόβλεπτο. Μια εποχή που ξεκίνησε με δόξα και τελείωσε με τη σφραγίδα της Yakuza.