Η 14η Φεβρουαρίου του 1929 δεν ήταν μια συνηθισμένη μέρα Αγίου Βαλεντίνου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αντί για καρδιές και λουλούδια, το Σικάγο έγινε το θέατρο μιας από τις πιο αιματηρές σελίδες στην ιστορία του οργανωμένου εγκλήματος.
Εκείνο το πρωινό, λίγα λεπτά μετά τις 10:00, μια αποθήκη στο βόρειο τμήμα της πόλης μετατράπηκε σε σκηνικό μαζικής εκτέλεσης — και ο κόσμος θα θυμόταν το επεισόδιο ως το St. Valentine’s Day Massacre, ή αλλιώς τη «Σφαγή της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου».
Τη δεκαετία του 1920, το Σικάγο ήταν το απόλυτο κέντρο μιας αδυσώπητης μάχης μεταξύ συμμοριών, σε μια περίοδο που η Ποτοαπαγόρευση είχε καταστήσει παράνομο το αλκοόλ.
Τον νόμο αυτό, που εφαρμόστηκε πανεθνικά από το 1920, δεν κατάφερε να μειώσει την κατανάλωση ή το οργανωμένο έγκλημα, αντίθετα, δημιούργησε τεράστιες μαύρες αγορές και άνοιξε την πόρτα για αδίστακτους λαθρέμπορους και μαφιόζους.
Κάτω από αυτή την ατμόσφαιρα, δυο ισχυρές ομάδες αντάλλασσαν καχυποψία, έριδες και βία: Η συμμορία του Τζόρτζ Μοράν στο Βόρειο Σικάγο και η οργάνωση του Αλ (Scarface) Καπόνε στο Νότιο τμήμα.
Οι σχέσεις τους είχαν ξεκινήσει με αγοραπωλησίες παράνομου αλκοόλ, αλλά γρήγορα εξελίχθηκαν σε σκληρό ανταγωνισμό για τον έλεγχο του λαθρεμπορίου, των τυχερών παιχνιδιών, της προστασίας και άλλων παράνομων δραστηριοτήτων. Κάθε πλευρά προσπαθούσε να υπερισχύσει, και οι συγκρούσεις συχνά κατέληγαν σε σφαίρες και εκρήξεις.
Την ημέρα του φονικού, οι άνδρες του Moran συγκεντρώθηκαν στην αποθήκη πίσω από τα γραφεία της S.M.C. Cartage Company στην North Clark Street. Δεν είναι απολύτως σαφές τι τους είχε καλέσει εκεί — κάποιοι ιστορικοί μιλούν για υπόσχεση παράνομου αλκοόλ· άλλοι λένε ότι ήταν παγίδα.
Ό,τι κι αν ήταν, επρόκειτο να αποδειχτεί καταστροφικό.
Γύρω στις 10:30 π.μ. εκείνο το πρωί, μια μαύρη Κάντιλακ σταμάτησε έξω από την αποθήκη.
Τέσσερις άνδρες κατέβηκαν — δύο από αυτούς ντυμένοι με παράξενες στολές αστυνομικών.
Αυτή η ακολουθία κινήσεων έγινε μέρος ενός ψεύτικου «σαφάρι» σύλληψης. Οι άνδρες εισήλθαν στο χώρο και, με την υπόδειξη των ψεύτικων αστυνομικών, έβαλαν τους επτά άνδρες του Μοράν να σταθούν με την πλάτη στον τοίχο.
Και τότε ξεκίνησε η σφαγή. Οι «αστυνομικοί» και οι συνεργοί τους τράβηξαν Thompson submachine guns — τα διάσημα «Tommy guns» που έμελλε να γίνουν σύμβολο της μαφιόζικης βίας — και πυροβόλησαν σχεδόν αδιάκοπα.
Περισσότεροι από 70 σφαίρες χτύπησαν τους άνδρες, που δεν είχαν καμία πιθανότητα αντίδρασης. Μέσα σε λίγα λεπτά, έξι από τους επτά ήταν νεκροί στο σημείο. Ένας, ο Φρανκ Γκούζενμπεργκ, τραυματισμένος σοβαρά, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου πέθανε χωρίς να κατονομάσει τους δολοφόνους του — τηρώντας τον άγραφο νόμο της μαφίας της σιωπής.
Παρά το τεράστιο μέγεθος αυτής της εκτέλεσης, κανείς δεν συνελήφθη ποτέ για το έγκλημα.
Η αστυνομία και οι αρχές γνώριζαν ποια ήταν η πιθανότερη πηγή της επίθεσης, αλλά η έλλειψη απτών αποδεικτικών στοιχείων και η μεγάλη διαφθορά που υπήρχε στα σώματα επιβολής του νόμου περιόρισαν την έρευνα.
Ο ίδιος ο Καπόνε βρισκόταν εκείνη την περίοδο στη Florida, παρέχοντας στον εαυτό του ένα ασφυκτικό άλλοθι.
Η ενέργεια αυτή αποδεικνύεται ότι ήταν περισσότερο από ένα απλό επεισόδιο βίας — ήταν η κορύφωση μιας αιματηρής πάλης εξουσίας. Το πλήγμα κατά της ομάδας του Μοράν σήμανε πρακτικά το ξεθώριασμα της επιρροής της στο Βόρειο Σικάγο και έδωσε στον Αλ Καπόνε μια σαφή υπεροχή στις παράνομες δραστηριότητες της πόλης.
Παρά ταύτα, αυτή η «νίκη» δεν ήταν άνευ συνεπειών: Ο τρόμος που προκάλεσε η μαζική εκτέλεση προκάλεσε έντονη κατακραυγή της κοινής γνώμης και ώθησε τις ομοσπονδιακές αρχές να ασχοληθούν πιο σοβαρά με την οργανωμένη εγκληματικότητα.
Η φήμη του Αλ Καπόνε θα γινόταν θρυλική, αλλά η μοίρα του θα ήταν τελικά αλλού. Αντί να δικαστεί για τη σφαγή, οι ομοσπονδιακές αρχές άλλαξαν στρατηγική και τον συνέλαβαν το 1931 για φοροδιαφυγή, σε μια υπόθεση που οδήγησε σε καταδίκη και πολυετή φυλάκιση.
Το Σικάγο της εποχής εκείνης έμεινε για πάντα σημαδεμένο από το πρωινό της 14ης Φεβρουαρίου. Ένα νοσταλγικό στιγμιότυπο της εποχής του ποτοαπαγορευτικού νόμου και των σκιερών βασιλιάδων της υπόγειας οικονομίας, που γνώρισαν δόξα και πτώση, αλλά άφησαν πίσω τους μια ιστορία που ακόμα συναρπάζει και συγκλονίζει.