Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης τελέστηκε η κηδεία της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ στην Ιερά Μητρόπολη Αθηνών, όπου πραγματοποιήθηκε η εξόδιος ακολουθία για την εμβληματική μορφή της ελληνικής και ευρωπαϊκής διανόησης, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών.
Η σορός της τέθηκε από το πρωί σε λαϊκό προσκύνημα σκεπασμένη με την ελληνική σημαία και τη γαλλική.
Επικήδειο εκφώνησε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. «Εκατό χρόνια ζωής γεμάτης από έρευνα, γνώσεις, στοχασμό, από προσφορά στον Πολιτισμό και τα Κοινά. Σε δρόμους ανηφορικούς και δύσβατους που ποτέ δεν φοβήθηκε. “Όλα όσα ονειρεύτηκα, τα κατάφερα γιατί δεν ήξερα πως ήταν αδύνατα”, έλεγε η Ελένη. Γεύτηκε έτσι μία διαδρομή από τις γειτονιές στου Βύρωνα που την έφερε στις γειτονιές του κόσμου. Έχοντας την αναγνώριση σύσσωμής της ακαδημαϊκής κοινότητας αλλά και την αγάπη και τον σεβασμό όλων των κοινών ανθρώπων και στις δύο πατρίδες της», ανέφερε αρχικά και συνέχισε:
«Η γυναίκα που αποχαιρετούμε πέτυχε να γίνει αυτό που ήθελε. Μια γέφυρα ανάμεσα στα προσφυγικά της Αθήνας και τις πρωτεύουσες του κόσμου. Μια άλλη γέφυρα που ανέδειξε το Βυζάντιο ως αναπόσπαστο στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας. Κι αυτό μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις και συμπλέγματα, ώστε με οδηγούς την εμπειρία και το αποτέλεσμα να βρει αναζήτηση στη φιλελεύθερη σκέψη».
«Και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η προσφορά της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε αποσπασματικά, ούτε επιλεκτικά. Ακριβώς γιατί η παρουσία της συγκροτεί ένα σύνολο, το οποίο ωστόσο διατρέχουν σε κάθε στιγμή του τρία στοιχεία: η αγάπη για την Ιστορία και την Πατρίδα, η έγνοια για τον “συνάνθρωπο” —μια ελληνική λέξη που επέμενε η ίδια ότι δεν μεταφράζεται σε καμία άλλη γλώσσα— και, τέλος, η τολμηρή άποψη και η γενναιότητα αυτή να διατυπώνεται, ανεξάρτητα από τις εφήμερες ενστάσεις που ίσως να συναντήσει», είπε ακόμα ο κ. Μητσοτάκης.
Και κατέληξε: «Μας κάλεσε τελικά να συνειδητοποιήσουμε ότι όποιος διστάζει να αλλάξει, δεν πρέπει τάχα να αυταπατάται ότι μένει ο ίδιος σταθερός σε ένα σημείο, διότι στην πραγματικότητα όλο και θα υποχωρεί.
Είναι διδάγματα από τα πολλά τα οποία άκουγα και εγώ στις συζητήσεις μου μαζί της. Κυριολεκτικά μαθήματα, όχι απλά Ιστορίας, αλλά κυρίως μαθήματα ζωής. Με ένα τέτοιο μάθημα, λοιπόν, θα ήθελα να πω και εγώ το δικό μου προσωπικό “αντίο” στη μεγάλη αυτή Ελληνίδα.
Ήταν σκέψεις γραμμένες στο χέρι από την ίδια σε πολυτονικό, σε ένα χειρόγραφο το οποίο μου έδωσε το 2015, όταν με ενθάρρυνε τότε να αναλάβω την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, και από τότε το κρατώ σαν ένα πολύτιμο κειμήλιο. Είναι ένας επίλογος που θεωρώ ότι αφορά όλους μας. Γι’ αυτό και ένα απόσπασμα το μοιράζομαι σήμερα μαζί σας:
“Όταν πτωχεύουν οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί. Μα όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί. Και όταν μόνο οι ανάξιοι μιλούν για αξίες, τότε η απαξίωση θα είναι γενική.”
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μου Ελένη».
