Η αλήθεια είναι πως το Reacher δεν είχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που προμηνύουν μια «μεγάλη» σειρά.
Δεν βασίστηκε σε κάποιο πρωτότυπο concept, ούτε προωθήθηκε αρχικά ως το επόμενο τηλεοπτικό φαινόμενο. Κι όμως, κατάφερε να εξελιχθεί σε μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις των τελευταίων χρόνων. Το γιατί έχει ενδιαφέρον, γιατί λέει πολλά και για το τι λείπει σήμερα από τη σύγχρονη τηλεόραση.
Η σειρά, βασισμένη στα μυθιστορήματα του Λι Τσάιλντ, ακολουθεί έναν χαρακτήρα που φαινομενικά έχουμε ξαναδεί. Έναν μοναχικό πρώην στρατιωτικό (σ.σ.: νυν στρατονόμος) που μπλέκει σε επικίνδυνες καταστάσεις και φέρνει την δικαιοσύνη με τον δικό του τρόπο.
Ωστόσο, αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι η απόλυτη προσήλωση στη βασική της ταυτότητα. Δεν προσπαθεί να γίνει κάτι πιο «βαθύ» από όσο είναι, ούτε να εντυπωσιάσει τεχνητά. Αντίθετα, επενδύει στη σωστή εκτέλεση και αυτό ακριβώς είναι που της δίνει δύναμη.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Άλαν Ρίτσον, ένας ηθοποιός που μέχρι πρότινος δεν θεωρούνταν πρώτη γραμμή, αλλά εδώ κάνει ακριβώς αυτό που χρειάζεται… Δίνει υπόσταση σε έναν χαρακτήρα που στηρίζεται στην παρουσία. Ο Ρίτσον δεν «παίζει» απλώς τον Ρίτσερ, τον ενσαρκώνει και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.
Με λιγοστά λόγια, έντονο βλέμμα και μια σωματικότητα που δεν είναι απλώς εντυπωσιακή αλλά λειτουργική, δημιουργεί έναν ήρωα που επιβάλλεται χωρίς να φωνάζει. Είναι ψύχραιμος, μεθοδικός, σχεδόν μηχανικός στον τρόπο που σκέφτεται, αλλά ταυτόχρονα αφήνει να φανεί μια υπόγεια ηθική πυξίδα που τον καθορίζει.
Δίπλα του, η Γουίλα Φιτζέραλντ και ο Μάλκολμ Γκούντγουιν δεν λειτουργούν απλώς υποστηρικτικά, προσθέτουν ουσία.
Η Φιτζέραλντ δίνει μια ανθρώπινη διάσταση στην ιστορία, αποφεύγοντας το στερεότυπο της «συνοδού» του πρωταγωνιστή, ενώ ο Γκούντγουιν προσφέρει μια πιο γειωμένη, θεσμική οπτική. Η μεταξύ τους δυναμική δημιουργεί μια ισορροπία που κρατά τη σειρά από το να γίνει μονοδιάστατη.
Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει όμως είναι ο τρόπος που η σειρά χειρίζεται τη δράση. Σε αντίθεση με πολλές σύγχρονες παραγωγές που βασίζονται σε γρήγορο μοντάζ και υπερβολικά εφέ, το Reacher επιλέγει μια πιο «καθαρή» προσέγγιση.
Οι σκηνές μάχης είναι άμεσες, σχεδόν ωμές, και δίνουν έμφαση στη φυσική δύναμη και την τακτική σκέψη του ήρωα. Δεν υπάρχει περιττή φλυαρία, κάθε σύγκρουση έχει λόγο ύπαρξης.
Παράλληλα, η αφήγηση κρατά έναν σταθερό ρυθμό που σπάνια συναντάται πλέον. Δεν υπάρχουν επεισόδια «γέφυρες» που απλώς γεμίζουν χρόνο. Κάθε εξέλιξη προωθεί την ιστορία και διατηρεί το ενδιαφέρον. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση συνοχής που κάνει τη σειρά εύκολα «binge-worthy», χωρίς να κουράζει.
Ίσως όμως το πιο σημαντικό στοιχείο είναι η ειλικρίνειά της. Το Reacher δεν προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι.
Mια καλοφτιαγμένη, δυναμική σειρά δράσης με σαφή ηθική γραμμή. Σε μια εποχή όπου πολλές σειρές προσπαθούν να είναι τα πάντα ταυτόχρονα, αυτή η καθαρότητα λειτουργεί σχεδόν ανακουφιστικά.
Το αν είναι «η πιο απρόσμενα καλύτερη σειρά» εξαρτάται από το τι περιμένει κανείς. Αλλά σίγουρα είναι ένα παράδειγμα του πώς μια παραγωγή χωρίς υπερβολικές φιλοδοξίες μπορεί, μέσα από σωστή εκτέλεση και ισχυρή κεντρική παρουσία, να ξεπεράσει τις προσδοκίες και να κερδίσει το κοινό. Και σε αυτό, ο Άλαν Ρίτσον δεν είναι απλώς μέρος της επιτυχίας.
Eίναι ο βασικός της πυλώνας.
