Ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς δεν είναι μια εύκολη περίπτωση που μπορείς να τον αποδομήσεις με μια κομματική διαγραφή, ούτε με χυδαίες επιχειρήσεις απαξίωσης.
Γράφει ο Αρχικοριός
Στην πολιτική υπάρχουν πρόσωπα που μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί μαζί τους, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει το πολιτικό τους βάρος.
Ο Αντώνης Σαμαράς ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Είναι ένας πρώην πρωθυπουργός, ένας άνθρωπος που έχει διαγράψει μεγάλη διαδρομή στη Νέα Δημοκρατία και διαθέτει ένα σταθερό ακροατήριο μέσα στην κεντροδεξιά παράταξη.
Ακριβώς γι’ αυτό η προσπάθεια να εμφανιστεί ως ένας «παλιός πολιτικός που έχει τελειώσει» δεν πείθει.
Η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι όσοι επιχειρούν να υποτιμήσουν έναν αντίπαλο πριν μετρήσουν την πραγματική του επιρροή, συνήθως κάνουν ολέθριο λάθος.
Το τελευταίο διάστημα από τα υπόγεια του Μαξίμου έχει αναπτυχθεί μια επιχείρηση επικοινωνιακής αποδόμησης του πρώην πρωθυπουργού.
Μέσα από δημοσιεύματα και σχολιασμούς σε συγκεκριμένα συστημικά μέσα ενημέρωσης επιχειρείται να παρουσιαστεί ως μια γραφική φιγούρα, ως ένας πολιτικός του παρελθόντος που απλώς κάνει θόρυβο.
Ακόμη και χαρακτηρισμοί που αγγίζουν τα όρια της χυδαιότητας, με αναφορές σε «γεροντάκια» και τηλεοπτικές καρικατούρες του Muppet Show, περισσότερο αποκαλύπτουν αμηχανία παρά πολιτική αυτοπεποίθηση.
Ένας μεγάλος πολιτικός αντίπαλος δεν αντιμετωπίζεται με ειρωνείες. Αντιμετωπίζεται με πολιτική αντιπαράθεση.
Η επιχείρηση αποκλεισμού από τα media
Αν πράγματι ο Αντώνης Σαμαράς δεν είχε επιρροή, τότε δεν θα υπήρχε λόγος να καταναλώνεται τόσο μεγάλο πολιτικό και επικοινωνιακό κεφάλαιο για την απαξίωσή του.
Η προσπάθεια να πειστεί η κοινωνία ότι «δεν υπάρχει Σαμαράς» δείχνει ότι κάποιοι φοβούνται πως υπάρχει.
Το ίδιο ισχύει και για τις φημολογούμενες παρεμβάσεις προς επιχειρηματικούς και εκδοτικούς κύκλους ώστε να μην υπάρξει στήριξη σε μια πιθανή πολιτική του κίνηση.
Αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος αλλά ένδειξη άγχους και πανικού. Σε μια δημοκρατία οι πολιτικές ιδέες δεν αντιμετωπίζονται με αποκλεισμούς και παρασκηνιακές πιέσεις, αλλά με πειθώ.
Γιατί άραγε ο σημερινός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, αφού τα έχει όλα καλώς καμωμένα φοβάται την απευθείας σύγκριση με τον Αντώνη Σαμαρά;
Tα ποσοστά που τρομάζουν
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μια πιο σύνθετη εικόνα.
Δεν καταγράφουν έναν πολιτικό σεισμό, αλλά επίσης δεν δείχνουν ότι ο Σαμαράς είναι ανύπαρκτος πολιτικά.
Σε μετρήσεις για το ενδεχόμενο ίδρυσης κόμματος, εμφανίζεται ένα τμήμα της κοινωνίας που δηλώνει ότι θα μπορούσε να το εξετάσει, με ποσοστά που σε κάποιες έρευνες κινούνται αθροιστικά σε διψήφια επίπεδα μεταξύ «σίγουρης» και «πιθανής» ψήφου.
Η τελευταία δημοσκόπηση της Interview του δίνει δυνητική ψήφο 21%!
Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο μπορεί να φτάσει ένα πιθανό κόμμα Σαμαρά. Είναι αν μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες στη δεξιά πολυκατοικία και να επηρεάσει το εκλογικό παιχνίδι.
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι μπορεί να επιστρέφει από δύσκολες πολιτικές συγκυρίες.
Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με τις επιλογές του, μπορεί να θεωρεί ότι η εποχή του έχει περάσει. Όμως η προσπάθεια να μετατραπεί σε πολιτική καρικατούρα δεν είναι στρατηγική νίκης.
Ο Καλαματιανός έχει περάσει μόνος του 13χρονη «πολιτική έρημο» και κατάφερε να επιστρέψει, να γίνει αρχηγός της ΝΔ και πρωθυπουργός.
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει μάθει να κινείται κόντρα στο ρεύμα. Έχει βρεθεί μόνος, έχει δεχθεί σκληρή κριτική, έχει αμφισβητηθεί όσο λίγοι πολιτικοί. Αλλά κάθε φορά απέδειξε ότι δεν εγκαταλείπει.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό του κεφάλαιο.
Γιατί στην πολιτική οι άνθρωποι που έχουν πραγματικό βάρος δεν εξαφανίζονται επειδή κάποιοι το αποφασίζουν. Παραμένουν στο παιχνίδι όσο υπάρχει έστω και ένας πολίτης που πιστεύει ότι έχουν κάτι να πουν.
Και ο Αντώνης Σαμαράς, όπως δείχνει η ιστορία του, δεν ήταν ποτέ ένας πολιτικός που αποσύρθηκε εύκολα από το… γήπεδο.
