Δυστυχώς ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς επιβεβαιώνεται πλήρως για την μετάλλαξη της ΝΔ και τη διάλυση της ελληνικής οικογένειας.
Γράφει ο Αρχικοριός
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που ο χρόνος λειτουργεί ως ο πιο αμείλικτος κριτής.
Και στην υπόθεση της ελληνικής οικογένειας, όσοι θυμούνται τι συνέβη πριν από λίγους μήνες δεν μπορούν να προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει σήμερα.
Ο Αντώνης Σαμαράς επανήλθε προ ημερών με σφοδρή κριτική κατά της κυβέρνησης, υποστηρίζοντας ότι η Νέα Δημοκρατία έχει διολισθήσει σε μια λογική «woke ατζέντας», η οποία, κατά τον ίδιο, αποδομεί τον θεσμό της παραδοσιακής οικογένειας.
Η παρέμβασή του έγινε με αφορμή τις δηλώσεις της υπουργού Δόμνας Μιχαηλίδου περί «συμπερίληψης» και «διαφορετικότητας», τις οποίες χαρακτήρισε «επιτομή της woke ατζέντας».
Το ερώτημα όμως δεν είναι αν συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί με τον Αντώνη Σαμαρά. Το ερώτημα είναι αν όσα προειδοποιούσε τότε αρχίζουν σήμερα να επιβεβαιώνονται.
Όταν η κυβέρνηση έφερε το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, η διαβεβαίωση ήταν πως επρόκειτο απλώς για μια νομική ρύθμιση που δεν θα επηρέαζε τον πυρήνα της ελληνικής οικογένειας.
Όσοι εξέφραζαν αντιρρήσεις χαρακτηρίζονταν συντηρητικοί, φοβικοί ή ακόμη και ακραίοι. Η δημόσια συζήτηση δεν επέτρεπε πολλές αποχρώσεις.
Την ίδια ώρα, υπουργοί της κυβέρνησης πανηγύριζαν για την ψήφιση του νόμου μαζί με την τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου σε γνωστά στέκια του Κολωνακίου.
Η εικόνα εκείνης της βραδιάς παρουσιάστηκε ως σύμβολο «προόδου» και «εκσυγχρονισμού».
Για ένα σημαντικό όμως τμήμα της κοινωνίας, το μήνυμα ήταν διαφορετικό: ότι η κυβέρνηση επέλεγε να γιορτάσει μια βαθιά ιδεολογική μετατόπιση της παράταξης που επί δεκαετίες επικαλούνταν τις αξίες της οικογένειας.
Σήμερα, οι δηλώσεις περί «συμπερίληψης», «διαφορετικότητας» και η θέση ότι δεν υπάρχει μία τυπική μορφή οικογένειας επαναφέρουν τη συζήτηση από την αρχή. Δεν είναι πλέον μόνο ένα νομοσχέδιο.
Είναι μια συνολικότερη πολιτική και ιδεολογική κατεύθυνση, την οποία αρκετοί μέσα στην ίδια τη Νέα Δημοκρατία θεωρούν ότι απομακρύνει το κόμμα από τις παραδοσιακές του αναφορές.
Η ουσία της διαφωνίας δεν βρίσκεται στην προσωπική επιλογή του κάθε πολίτη ούτε στην αξιοπρέπεια οποιουδήποτε ανθρώπου, που σε ένα κράτος δικαίου οφείλει να προστατεύεται.
Βρίσκεται στο αν το κράτος αντιμετωπίζει τον θεσμό της οικογένειας ως έναν διαχρονικό πυλώνα κοινωνικής συνοχής ή αν υιοθετεί μια διαφορετική φιλοσοφία, όπου όλες οι μορφές οικογενειακής οργάνωσης προβάλλονται ως ισοδύναμες στο επίπεδο της δημόσιας πολιτικής.
Σε μια χώρα που βιώνει το μεγαλύτερο δημογραφικό πρόβλημα της μεταπολίτευσης, με γεννήσεις που καταρρέουν και χωριά που ερημώνουν, πολλοί πολίτες θεωρούν ότι η προτεραιότητα θα έπρεπε να είναι η ουσιαστική στήριξη των νέων ζευγαριών, των πολύτεκνων και των οικογενειών που δυσκολεύονται να αποκτήσουν παιδιά.
Αντί γι’ αυτό, η πολιτική αντιπαράθεση περιστρέφεται ολοένα και περισσότερο γύρω από έννοιες όπως «inclusion» και «diversity», οι οποίες για αρκετούς εκφράζουν μια διαφορετική πολιτισμική ατζέντα.
Ο Αντώνης Σαμαράς είχε προειδοποιήσει ότι η συγκεκριμένη επιλογή θα δημιουργούσε βαθύ ρήγμα στη σχέση της Νέας Δημοκρατίας με την παραδοσιακή εκλογική της βάση.
Τότε πολλοί τον αντιμετώπισαν ως «γραφικό» ή ως εκφραστή ενός παρωχημένου συντηρητισμού.
Σήμερα, όμως, η ίδια η δημόσια συζήτηση δείχνει ότι οι ενστάσεις του παραμένουν ζωντανές και εξακολουθούν να προκαλούν έντονες αντιδράσεις.
Η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις προθέσεις αλλά και από τις συνέπειες.
Και όσο περισσότερο η κυβέρνηση επιλέγει να υιοθετεί μια γλώσσα που παραπέμπει σε διεθνείς πολιτισμικές τάσεις αντί να απαντά στις αγωνίες μιας κοινωνίας που βλέπει το δημογραφικό να εξελίσσεται σε εθνική απειλή, τόσο περισσότερο θα ενισχύονται όσοι υποστηρίζουν ότι η Νέα Δημοκρατία έχει απομακρυνθεί από τις αρχές που κάποτε τη χαρακτήριζαν.
Ίσως, τελικά, το πραγματικό ερώτημα να μην είναι αν ο Σαμαράς έχει δίκιο σε όλα.
Αλλά αν η κυβέρνηση έχει πείσει τους ίδιους τους ψηφοφόρους της ότι δεν εγκατέλειψε τις αξίες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η παράταξη.
Γιατί όταν μια πολιτική παράταξη αρχίζει να αμφισβητείται πρωτίστως από τη δική της βάση, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό.
