Από τον Άδωνι στον Πλεύρη και από τον Πατούλη στο Μαξίμου, το πολιτικό «μπαλάκι» πηγαίνει από χέρι σε χέρι – και όσο μετακινείται, τόσο μεγαλώνουν τα ερωτήματα
Γράφει ο Αρχικοριός
Η υπόθεση Μαζωνάκη έχει πλέον ξεφύγει από τα όρια μιας τραγικής ιατρικής υπόθεσης και έχει αποκτήσει σαφές πολιτικό αποτύπωμα. Όχι επειδή έχει κριθεί ποιος ευθύνεται – αυτό είναι δουλειά της Δικαιοσύνης και των αρμόδιων αρχών – αλλά επειδή κάθε νέα δημόσια τοποθέτηση κυβερνητικού ή θεσμικού παράγοντα γεννά και ένα καινούργιο ερώτημα.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα για την κυβέρνηση.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης βγήκε μπροστά και παραδέχθηκε ότι υπάρχει κρατική ευθύνη ως προς το γεγονός ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν εντόπισαν εγκαίρως όσα συνέβαιναν. Την ίδια στιγμή, όμως, υποστήριξε ότι το υπουργείο Υγείας δεν διαθέτει τον συγκεκριμένο ελεγκτικό μηχανισμό και παρέπεμψε στους αρμόδιους φορείς.
Ο Θάνος Πλεύρης αναγκάστηκε να δώσει εξηγήσεις για τη γνωριμία και την επικοινωνία του με τον γιατρό που βρίσκεται στο επίκεντρο της υπόθεσης, επιμένοντας ότι δεν υπήρξε επαγγελματική συνεργασία και χαρακτηρίζοντας τη σχέση τους τυπική.
Και ο Γιώργος Πατούλης βρίσκεται αντιμέτωπος με ερωτήματα για το τι γνώριζε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών και τι ελέγχους είχε πραγματοποιήσει στο συγκεκριμένο ιατρείο. Μάλιστα, νεότερες αναφορές έχουν θέσει υπό αμφισβήτηση προηγούμενη εικόνα για το αν ο ΙΣΑ είχε ενημέρωση σχετικά με τη συσκευή πλασμαφαίρεσης.
Κάπως έτσι δημιουργείται μια εικόνα που πολιτικά είναι δύσκολο να διαχειριστεί το Μέγαρο Μαξίμου.
Ο ένας εξηγεί τον άλλον. Ο ένας καλύπτει τον άλλο. Ο ένας παραπέμπει στον θεσμικό ρόλο του άλλου. Το υπουργείο δείχνει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί βρίσκονται στο επίκεντρο ερωτημάτων, ενώ τα κυβερνητικά στελέχη καλούνται να απαντήσουν για προσωπικές ή θεσμικές επαφές που ήρθαν στην επιφάνεια μετά την τραγωδία.
Και κάπου εκεί η κυβέρνηση βρίσκεται πολιτικά σε άμυνα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν χρειάζεται κανείς να υιοθετήσει τις βαριές καταγγελίες που διατυπώνονται από την αντιπολίτευση για να αντιληφθεί το πρόβλημα. Αρκεί να παρακολουθήσει τη διαδοχή των εξηγήσεων.
Γιατί όταν μετά από ένα τραγικό γεγονός η κυβέρνηση δεν μπορεί να παρουσιάσει από την πρώτη στιγμή μια καθαρή εικόνα για το ποιος ελέγχει τι, ποιος γνώριζε τι και ποιος είχε την ευθύνη να παρέμβει, τότε δημιουργείται ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα.
Και το ζήτημα αυτό δεν λύνεται με επικοινωνιακές «διευκρινίσεις».
Ούτε με το πολιτικό μπαλάκι από το υπουργείο στον ΙΣΑ, από τον ΙΣΑ στο κράτος και από το κράτος στη Δικαιοσύνη.
Η Δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της. Η κυβέρνηση όμως οφείλει να κάνει τη δική της: να εξηγήσει στους πολίτες πώς λειτουργούσε το σύστημα ελέγχου, γιατί δεν εντοπίστηκαν εγκαίρως οι επίμαχες πρακτικές και τι αλλάζει από εδώ και πέρα.
Γιατί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, όταν οι απαντήσεις καθυστερούν και οι εξηγήσεις πολλαπλασιάζονται, τα ερωτήματα δεν μικραίνουν.
Μεγαλώνουν.
Και στην υπόθεση Μαζωνάκη, αυτό ακριβώς συμβαίνει.
