Το πρωί της 24ης Νοεμβρίου 1963, ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ περπατούσε ανάμεσα σε αστυνομικούς, στο υπόγειο του αρχηγείου της αστυνομίας του Ντάλας.
Οι δημοσιογράφοι είχαν συγκεντρωθεί για να καταγράψουν τη μεταγωγή του ανθρώπου που κατηγορούνταν ότι, δύο ημέρες νωρίτερα, είχε δολοφονήσει τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ξαφνικά, ένας άνδρας ξεπρόβαλε μέσα από το πλήθος, τράβηξε ένα περίστροφο και τον πυροβόλησε σχεδόν εξ επαφής. Ο Τζακ Ρούμπι, ιδιοκτήτης νυχτερινού κέντρου, είχε μόλις σκοτώσει τον μοναδικό κατηγορούμενο για τη δολοφονία του Κένεντι, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες.
Για πολλούς Αμερικανούς, εκείνη ήταν η στιγμή που η επίσημη ιστορία άρχισε να καταρρέει. Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να εξηγήσει τι πραγματικά συνέβη στην πλατεία Ντέλι Πλάζα δεν θα έφτανε ποτέ σε δικαστήριο. Και το γεγονός ότι ο Ρούμπι είχε επαφές με πρόσωπα του υποκόσμου έκανε την υπόθεση ακόμη πιο σκοτεινή.
Η Επιτροπή Γουόρεν, που συγκροτήθηκε για να διερευνήσει τη δολοφονία, κατέληξε το 1964 ότι ο Όσβαλντ είχε ενεργήσει μόνος του, πυροβολώντας από τον έκτο όροφο του Texas School Book Depository.
Το τυφέκιο Mannlicher-Carcano, οι κάλυκες και άλλα ευρήματα συνέδεαν τον πρώην πεζοναύτη με το έγκλημα. Ωστόσο, η υπόθεση είχε ήδη μετατραπεί σε κάτι μεγαλύτερο από μια αστυνομική έρευνα.
Ο δεύτερος σκοπευτής και η υποψία μιας οργανωμένης εκτέλεσης
Μία από τις περισσότερο διαδεδομένες θεωρίες υποστηρίζει ότι οι πυροβολισμοί δεν προήλθαν αποκλειστικά από το κτίριο όπου εργαζόταν ο Όσβαλντ. Ορισμένοι αυτόπτες μάρτυρες πίστευαν ότι άκουσαν πυροβολισμούς από το Γκράσι Νολ, έναν μικρό λόφο μπροστά και δεξιά από την προεδρική αυτοκινητοπομπή.
Ακολούθησαν ατελείωτες αναλύσεις της περίφημης κινηματογράφησης του Αμπραχάμ Ζαπρούντερ, με ιδιαίτερη έμφαση στην κίνηση του κεφαλιού του Κένεντι τη στιγμή του θανάσιμου τραυματισμού.
Η συζήτηση απέκτησε νέα διάσταση το 1979, όταν επιτροπή της αμερικανικής Βουλής κατέληξε ότι ο Κένεντι πιθανότατα δολοφονήθηκε στο πλαίσιο συνωμοσίας. Τ
ο συμπέρασμα στηριζόταν κυρίως σε ακουστικά στοιχεία που υποδείκνυαν δεύτερο σκοπευτή. Τρία χρόνια αργότερα, όμως, επιστημονική επανεξέταση αμφισβήτησε την αξιοπιστία τους.
Στο επίκεντρο βρέθηκε και η λεγόμενη «μαγική σφαίρα», η θεωρία ότι ένα μόνο βλήμα προκάλεσε τραύματα τόσο στον Κένεντι όσο και στον κυβερνήτη του Τέξας, ΤζονΚόναλι. Για τους αμφισβητίες, η διαδρομή της έμοιαζε απίθανη.
Για τους υποστηρικτές της επίσημης εκδοχής, εξηγούνταν από τη διαφορετική θέση των δύο ανδρών μέσα στη λιμουζίνα.
CIA, Μαφία και Κούβα – Ποιος είχε λόγο να τον σκοτώσει
Οι θεωρίες δεν περιορίστηκαν ποτέ στο ενδεχόμενο ενός δεύτερου σκοπευτή. Μία από τις πιο επίμονες εμπλέκει τη CIA, υποστηρίζοντας ότι στελέχη των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών θεωρούσαν τον Κένεντι επικίνδυνα απρόβλεπτο μετά την αποτυχία της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων και τις διαφωνίες γύρω από την πολιτική απέναντι στην Κούβα.
Μια άλλη εκδοχή στρέφεται προς τη Μαφία. Η κυβέρνηση Κένεντι, ιδιαίτερα μέσω του υπουργού Δικαιοσύνης και αδελφού του προέδρου, Ρόμπερτ Κένεντι, είχε εξαπολύσει σκληρή εκστρατεία εναντίον του οργανωμένου εγκλήματος.
Σύμφωνα με τη θεωρία, ορισμένοι ισχυροί μαφιόζοι είχαν τόσο το κίνητρο όσο και τους ανθρώπους για να οργανώσουν μια πολιτική δολοφονία.
Στο κάδρο μπήκαν επίσης το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο, αντικαστρικοί Κουβανοί εξόριστοι και η Σοβιετική Ένωση. Άλλωστε, ο Όσβαλντ είχε ζήσει στην ΕΣΣΔ, δήλωνε μαρξιστής και είχε επισκεφθεί τις σοβιετικές και κουβανικές διπλωματικές αποστολές στην Πόλη του Μεξικού λίγες εβδομάδες πριν από τη δολοφονία.
Το πρόβλημα είναι ότι κανένα από αυτά τα σενάρια δεν έχει αποδειχθεί. Τα πιθανά κίνητρα, όσο πειστικά κι αν ακούγονται, δεν αποτελούν από μόνα τους αποδείξεις.
Ο άνθρωπος που ισχυρίστηκε ότι ήταν το εξιλαστήριο θύμα
Ο ίδιος ο Όσβαλντ, λίγο μετά τη σύλληψή του, είχε χρησιμοποιήσει μια λέξη που έμελλε να τον ακολουθεί στην ιστορία. «Patsy». Ισχυρίστηκε, δηλαδή, ότι ήταν ένας αποδιοπομπαίος τράγος, κάποιος στον οποίο άλλοι επιχειρούσαν να φορτώσουν την ευθύνη.
Η δημοσιοποίηση νέων αποχαρακτηρισμένων αρχείων το 2025 αναζωπύρωσε τη συζήτηση, φωτίζοντας περισσότερο τις δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, χωρίς όμως να αποδεικνύει ότι ο Όσβαλντ ήταν αθώος ή ότι υπήρξε οργανωμένη συνωμοσία.
το μεγαλύτερο παράδοξο της υπόθεσης βρίσκεται ακριβώς εδώ. Τα διαθέσιμα στοιχεία συνδέουν ισχυρά τον Όσβαλντ με τη δολοφονία, αλλά η ταχύτητα με την οποία χάθηκε η δυνατότητα να δικαστεί, τα λάθη των αρχών και η μυστικότητα των υπηρεσιών άφησαν χώρο σε δεκαετίες καχυποψίας.
Ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ πέθανε στα 24 του χρόνια, χωρίς να προλάβει να καταδικαστεί για τη δολοφονία του Κένεντι. Η ιστορία τον κατέγραψε ως τον δολοφόνο του Προέδρου και εκείνος αρνήθηκε ότι ήταν. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο εκδοχές εξακολουθεί να επιβιώνει ένα ερώτημα που η Αμερική δεν κατάφερε ποτέ να αφήσει οριστικά πίσω της.
