Χατζηδάκης, Μηταράκης και το τετ α τετ Μητσοτάκη – Μεϊμαράκη συνθέτουν το παζλ των εσωκομματικών διεργασιών. Άλλοι συσπειρώνουν το μητσοτακικό στρατόπεδο, άλλοι συγκεντρώνουν τους δυσαρεστημένους και το Μαξίμου αναζητά στηρίγματα απέναντι στα σενάρια για Σαμαρά και Καραμανλή
Γράφει ο Αρχικοριός
Στη Νέα Δημοκρατία τα τραπέζια έχουν πάρει φωτιά και μαζί τους φουντώνουν οι συζητήσεις για την επόμενη μέρα. Πίσω από τα δείπνα, τις συγκεντρώσεις και τις συναντήσεις που πραγματοποιούνται το τελευταίο διάστημα, διαμορφώνονται συσχετισμοί, καταγράφονται διαθέσεις και μετριούνται δυνάμεις.
Άλλοι επιδιώκουν να δείξουν ότι διαθέτουν ισχυρά ερείσματα στο σημερινό πρωθυπουργικό περιβάλλον, άλλοι συγκεντρώνουν τους δυσαρεστημένους και άλλοι προσπαθούν να αποκτήσουν ρόλο σε μια συζήτηση που, επισήμως τουλάχιστον, δεν έχει ανοίξει.
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι κινήσεις αυτές εκδηλώνονται την ώρα που στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης συζητούνται όλο και περισσότερο τα σενάρια διαδοχής, οι φιλοδοξίες στελεχών και η ανάγκη διατήρησης της κομματικής συνοχής. Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα μπορούσε να διεκδικήσει αυξημένο ρόλο, αλλά και ποιοι θα βρίσκονται δίπλα του όταν έρθει η ώρα των αποφάσεων.
Το πάρτι Χατζηδάκη και το μήνυμα του μητσοτακικού στρατοπέδου
Η εκδήλωση του Κωστή Χατζηδάκη στο Glasshouse, στο Γουδή, είχε έντονο άρωμα κομματικής συσπείρωσης.
Η παρουσία πολυάριθμων στελεχών της ΟΝΝΕΔ, κυβερνητικών παραγόντων και προσώπων που κινούνται κοντά στο Μέγαρο Μαξίμου έδωσε στη συγκέντρωση μια διάσταση που ξεπερνά τα όρια μιας απλής κομματικής συνάντησης.
Στο πλευρό του αντιπροέδρου της κυβέρνησης βρέθηκαν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης και ο Γιώργος Μυλωνάκης, ενώ το «παρών» έδωσαν ο γραμματέας της ΝΔ Κωνσταντίνος Κυρανάκης, ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Ορφέας Γεωργίου και αρκετά κυβερνητικά στελέχη.
Ανάμεσά τους οι Γιώργος Κώτσηρας, Θανάσης Δαβάκης, Βασίλης Σπανάκης, Νίκος Ταχιάος, Κώστας Καραγκούνης, Γιάννης Λαμπρόπουλος, Γιάννης Ανδριανός, Χρήστος Δερμεντζόπουλος και Κώστας Κατσαφάδος. Παρόντες ήταν επίσης ο Γιάννης Σμυρλής, ο Νίκος Παπουτσής, η Αλεξάνδρα Σδούκου και ο Γιάννης Βρούτσης, ενώ από τον ευρύτερο αυτοδιοικητικό χώρο ξεχώρισαν ο Νίκος Χαρδαλιάς και ο Κώστας Μπακογιάννης.
Το πολιτικό μήνυμα που διαβάστηκε στο παρασκήνιο ήταν σαφές: Ο Χατζηδάκης διαθέτει διαύλους επικοινωνίας με τον στενό πυρήνα της κυβέρνησης και παραμένει ένα από τα πρόσωπα που συζητούνται όταν η κουβέντα φτάνει στην επόμενη μέρα της ΝΔ.
Στο γαλάζιο παρασκήνιο, μάλιστα, υπάρχει φημολογία για το λεγόμενο «δαχτυλίδι» της διαδοχής. Κανείς δεν μπορεί να παρουσιάσει μια τέτοια εξέλιξη ως ειλημμένη απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ωστόσο, η σύνθεση της συγκεκριμένης συγκέντρωσης τροφοδοτεί την πολιτική συζήτηση για το ποιοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν τους βασικούς πόλους του κόμματος στην επόμενη φάση.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι στη συγκεκριμένη εκδήλωση κυριάρχησαν άνθρωποι που συνδέονται με το σημερινό κυβερνητικό και πρωθυπουργικό περιβάλλον.
Αυτό δεν αποδεικνύει ότι έχει γίνει κάποια συμφωνία για τη διαδοχή. Δείχνει, όμως, ότι η συσπείρωση γύρω από πρόσωπα με κεντρικό κυβερνητικό ρόλο αποκτά τη δική της σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι εσωκομματικές ισορροπίες παραμένουν ευαίσθητες.
Ο Μηταράκης στρώνει τραπέζια για τους δυσαρεστημένους
Στον αντίποδα, το δείπνο που παρέθεσε ο Νότης Μηταράκης στο εστιατόριο Nolita, στο Ψυχικό, την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Στο τραπέζι συγκεντρώθηκαν βουλευτές της ΝΔ, αρκετοί από τους οποίους εκφράζουν προβληματισμούς για την κυβερνητική λειτουργία, το επιτελικό κράτος και τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις στο Μέγαρο Μαξίμου.
Μεταξύ των προσκεκλημένων ήταν οι Γιάννης Πλακιωτάκης, Ανδρέας Κατσανιώτης, Στέλιος Πέτσας, Σοφία Βούλτεψη, Θεόδωρος Παππάς, Γιώργος Γεωργαντάς, Κατερίνα Μονογυιού, Χρήστος Μπαραλιάκος, Ασημίνα Σκόνδρα, Ζέττα Μακρή, Σπύρος Κελέτσης, Κώστας Τσιάρας, Χρήστος Χρυσομάλλης, Στράτος Σιμόπουλος, Σταύρος Σταυρόπουλος και Άννα Αντωνίου.
Η συγκεκριμένη συνάντηση δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του γαλάζιου παρασκηνίου, πρόκειται για την τρίτη φορά μέσα σε περίπου έναν χρόνο που ο Νότης Μηταράκης διοργανώνει δείπνο στο Ψυχικό με συμμετοχή βουλευτών της ΝΔ.
Η επανάληψη τέτοιων συναντήσεων αποκτά πολιτική σημασία, καθώς δημιουργεί έναν δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ στελεχών που δεν είναι απαραίτητα ικανοποιημένα από τον τρόπο λειτουργίας της κυβέρνησης.
Το γεγονός ότι αρκετοί από τους συμμετέχοντες έχουν κατά καιρούς εκφράσει ενστάσεις για το επιτελικό κράτος τροφοδοτεί τις ερμηνείες σχετικά με τις προθέσεις του οικοδεσπότη.
Ο Μηταράκης, άλλωστε, δεν είναι ένα πρόσωπο που περνά απαρατήρητο στις εσωκομματικές συζητήσεις. Στο παρασκήνιο συζητείται ότι εξετάζει τις δυνατότητές του για την επόμενη ημέρα και ότι θα ήθελε να διατηρήσει ανοιχτή την προοπτική μιας μελλοντικής διεκδίκησης της ηγεσίας. Πρόκειται για εκτίμηση που διακινείται στους κομματικούς διαδρόμους και όχι για ανακοινωμένη υποψηφιότητα.
Σε κάθε περίπτωση, όταν ένας βουλευτής οργανώνει επανειλημμένα συγκεντρώσεις με τέτοια σύνθεση, είναι εύλογο να γεννιούνται ερωτήματα για τον πολιτικό στόχο.
Πρόκειται για απλή ανταλλαγή απόψεων ή για μια προσπάθεια συγκρότησης διακριτού εσωκομματικού πόλου; Η απάντηση δεν έχει δοθεί. Το σίγουρο είναι ότι το τραπέζι του Ψυχικού έχει αρχίσει να αποκτά τη δική του θέση στον χάρτη των γαλάζιων διεργασιών.
Ο Μητσοτάκης ψάχνει συμμάχους και ο Μεϊμαράκης δεν βιάζεται
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτά η συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη στις Βρυξέλλες. Το τετ α τετ, το οποίο δεν ήταν προγραμματισμένο, προκάλεσε συζητήσεις στο εσωτερικό της ΝΔ, καθώς ο πρωθυπουργός φέρεται να επιθυμεί πιο ενεργό ρόλο από τον πρώην πρόεδρο του κόμματος στην προσπάθεια διατήρησης της εσωκομματικής συνοχής.
Η ανάγνωση που γίνεται από ορισμένους στη γαλάζια παράταξη είναι ότι ο Μητσοτάκης αναζητά πρόσωπα με πολιτικό βάρος και ιστορική αναφορά στη ΝΔ, τα οποία θα μπορούσαν να συμβάλουν στην αποτροπή νέων ρηγμάτων.
Σε αυτή την εξίσωση, το όνομα του Μεϊμαράκη έχει τη δική του σημασία, καθώς διατηρεί σχέσεις με διαφορετικές γενιές στελεχών και γνωρίζει καλά τις ισορροπίες του κόμματος.
Το πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου είναι ότι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν δείχνει, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, ιδιαίτερα πρόθυμος να αναλάβει ρόλο εσωκομματικού πυροσβέστη. Έχοντας αποστασιοποιηθεί εδώ και χρόνια από την καθημερινή διαχείριση των εσωτερικών αντιπαραθέσεων, δεν φαίνεται να επιδιώκει να βρεθεί στη μέση μιας σύγκρουσης ανάμεσα στη σημερινή ηγεσία και σε ιστορικά στελέχη της παράταξης.
Και εδώ βρίσκεται η δυσκολία για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η αναζήτηση συμμάχων δεν είναι απλώς ζήτημα αριθμητικής. Χρειάζεται και η διάθεση των ίδιων των προσώπων να αναλάβουν ρόλο. Ο Μεϊμαράκης μπορεί να αποτελεί έναν δυνητικά χρήσιμο συνομιλητή, αλλά άλλο η πολιτική επικοινωνία και άλλο η ενεργός συμμετοχή σε μια προσπάθεια διαχείρισης των εσωκομματικών αντιθέσεων.
Παράλληλα, η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στο πολιτικό προσκήνιο και τα σενάρια για τις επόμενες κινήσεις του διατηρούν την αβεβαιότητα. Η σχέση του με τον Κώστα Καραμανλή και οι διαφορετικές προσεγγίσεις για την πορεία της παράταξης συνθέτουν ένα περιβάλλον στο οποίο το Μαξίμου θα ήθελε να περιορίσει τις εστίες αμφισβήτησης.
Ωστόσο, δεν είναι δεδομένο ότι ο Μεϊμαράκης επιθυμεί να γίνει ο άνθρωπος που θα αναλάβει να αντιμετωπίσει τις κινήσεις του Σαμαρά ή να λειτουργήσει ως μεσολαβητής ανάμεσα σε διαφορετικά στρατόπεδα. Για την ώρα, οι σχετικές ερμηνείες παραμένουν στο επίπεδο των πολιτικών εκτιμήσεων.
Η επόμενη μέρα έχει ήδη αρχίσει να συζητείται
Τα τρία επεισόδια —η συγκέντρωση Χατζηδάκη, τα δείπνα Μηταράκη και η συνάντηση Μητσοτάκη – Μεϊμαράκη— δεν αποτελούν από μόνα τους απόδειξη ότι έχει ξεκινήσει επίσημα μια μάχη διαδοχής.
Συνθέτουν, όμως, μια εικόνα έντονης κινητικότητας στο εσωτερικό της ΝΔ, με διαφορετικά πρόσωπα να επιδιώκουν να ενισχύσουν τη θέση τους και το Μέγαρο Μαξίμου να αναζητά τρόπους διατήρησης της συνοχής.
Ο Χατζηδάκης εμφανίζεται μέσα από τη συγκεκριμένη συγκέντρωση να διαθέτει ισχυρή παρουσία στο κυβερνητικό περιβάλλον.
Ο Μηταράκης συγκεντρώνει βουλευτές που έχουν λόγους να εκφράζουν δυσαρέσκεια ή επιφυλάξεις για την κυβερνητική λειτουργία. Και ο Μητσοτάκης επιχειρεί να κρατήσει ανοιχτούς διαύλους με πρόσωπα που θα μπορούσαν να συμβάλουν στη διαχείριση των εσωκομματικών ισορροπιών, χωρίς να είναι βέβαιο ότι εκείνα θέλουν να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο.
Στη ΝΔ, λοιπόν, τα τραπέζια δεν είναι μόνο χώροι κοινωνικών συναντήσεων. Είναι και σημεία πολιτικής καταγραφής. Ποιος έχει μαζί του κυβερνητικά στελέχη, ποιος μπορεί να συγκεντρώσει δυσαρεστημένους, ποιος διατηρεί πρόσβαση στην ηγεσία και ποιος είναι διατεθειμένος να αναλάβει δύσκολες αποστολές;
Το «δαχτυλίδι» της επόμενης μέρας παραμένει, προς το παρόν, περισσότερο αντικείμενο συζήτησης παρά συγκεκριμένη πολιτική απόφαση.
Όμως, όσο πληθαίνουν οι συγκεντρώσεις και οι παρασκηνιακές επαφές, τόσο περισσότερο γίνεται σαφές ότι στη γαλάζια παράταξη κανείς δεν θέλει να βρεθεί απροετοίμαστος όταν ανοίξει πραγματικά η συζήτηση για την επόμενη ημέρα.
