O Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, μετά από τεστ στο οποίο διαγνώστηκε θετικός στον κορονοϊό, μίλησε στο mega θέλοντας ακόμη και αυτή την κρίσιμη στιγμή να μεταφέρει ένα μήνυμα ψυχικής δύναμης, αντοχής και κυρίως αληθινής πίστης:
«Κοιτάξτε στην Αλβανία υπάρχουν πολλές χαράδρες και εγώ έχω συνηθίσει και κατεβαίνω σε χαράδρες αρκετά χρόνια τώρα, 30 χρόνια…
Βρίσκουμε ένα μονοπάτι και ανεβαίνουμε πάλι στο ξέφωτο. Νομίζω το να συμμετέχει κανείς, έστω με αυτόν
τον τρόπο στον κοινό πόνο είναι δώρο του Θεού. Μην το βλέπουμε πάντα δύσκολο. Υπάρχουν ελαφρά συμπτώματα. Εχθές είχαμε μια μεγαλύτερη δυσκολία. Εγώ έχω μια ευαισθησία με τους πνεύμονες, έχω ένα άσθμα πολύ καιρό. Νομίζω θα το ξεπεράσουμε.
Έγιναν τα δέκατα ναι, αλλά σήμερα είμαστε καλά. Σήμερα το μεσημέρι, φαντάζομαι το απόγευμα θα είμαι στον Ευαγγελισμό. Άλλωστε ο Ευαγγελισμός είναι γνώριμο νοσοκομείο για εμένα και άλλοτε είχαμε ορισμένες δυσκολίες τις ξεπεράσαμε.
Και μην στεναχωριέστε, και μην στεναχωριέστε. Θα περάσουμε. “Είτε ζώμεν είτε αποθνήσκομεν του Κυρίου εσμέν”. Είναι μεγάλη παρηγοριά αυτά τα πράγματα για εμάς».
Σύμφωνα με τον ιερέα που τον συνοδεύει στην Αθήνα, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος είχε λίγα δέκατα και δυσκολία με την αναπνοή του.
Ο Μακαριώτατος μόνος του ανακοίνωσε ότι είναι θετικός στον Covid-19, όπως έκαναν οι Μητροπολίτες Ιερισσού Θεόκλητος και Καλαβρύτων Ιερώνυμος.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας, Αναστάσιος, εισήχθη στον Ευαγγελισμό αργά το απόγευμα της Τετάρτης.
Μεταφέρθηκε από τα Τίρανα με C-130 και έφτασε στον Ευαγγελισμό μέσα σε ειδική κάψουλα.
Διαβάστε επίσης:
Μέσα σε ειδική κάψουλα έφτασε στον Ευαγγελισμό ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος (βίντεο)
Με C-130 μεταφέρεται στην Αθήνα ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας, Αναστάσιος
Στον «Ευαγγελισμό» μεταφέρεται ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος
Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος: Δώρο Θεού που συμμετέχω στον κοινό πόνο
Πιερία: Κατάληψη από πρόσφυγες σε δομή φιλοξενίας
Για δεύτερη συνεχόμενη μέρα βρισκόταν χθες υπό κατάληψη από τους πρόσφυγες, που διαμένουν εκεί, η δομή φιλοξενίας στην Κάτω Μηλιά Πιερίας.
Οι πρόσφυγες απαγορεύουν την είσοδο τόσο στους υπαλλήλους του ΔΟΜ όσο και τη διοίκηση.
Το κύριο αίτημά τους είναι η επίσπευση των διαδικασιών για την έκδοση ασύλου, καθώς σημειώνεται καθυστέρηση λόγω των μέτρων για το δεύτερη καραντίνα.
Η διοίκηση και οι υπάλληλοι διατηρούν ήπιους τόνους, και επικρατεί ήρεμο κλίμα στις συζητήσεις των δύο μερών, ενώ συνεχώς τους εξηγούν ότι αποτελεί πάγια μέριμνα των κρατικών δομών η διαμονή των προσφύγων σε δομές φιλοξενίας να είναι η ελάχιστη δυνατή.
Πρόστιμο 300 ευρώ σε χήρα που έγραψε ότι πάει στο νεκροταφείο με τον «κωδικό 6»
Βροχή πέφτουν τα πρόστιμα για άσκοπες μετακινήσεις σε όλη την Ελλάδα από το προηγούμενο Σάββατο, που η χώρα τέθηκε για δεύτερη φορά σε καθεστώς καραντίνας ως μέσο αναχαίτισης του δεύτερου κύματος της πανδημίας.
Μάλιστα αυτή τη φορά το χρηματικό πρόστιμο διπλασιάστηκε από 150 σε 300 ευρώ.
Στα social media, viral έχει γίνει ένα χειρόγραφο σημείωμα για μετακίνηση μίας γυναίκας, η οποία ήθελε να επισκεφθεί το νεκροταφείο με τον κωδικό 6.
Όταν οι αστυνομικοί έκαναν έλεγχο στο λεωφορείο, στο οποίο επέβαινε, αφενός διαπίστωσαν ότι δεν φορούσε σωστά τη μάσκα, καθώς ήταν ακάλυπτα η μύτη και το στόμα της, αφετέρου, στο σημείωμα που τους επέδειξε με τα στοιχεία της για την μετακίνησή της, ως λόγο έγραφε «πάω στο νεκροταφείο, είμαι χήρα» με τον κωδικό 6.
Οι αστυνομικοί σύμφωνα με τον Ant1, της «έκοψαν» πρόστιμο, διότι δεν προβλέπεται μετακίνηση σε νεκροταφείο.
Κοτανίδου: «Για πρώτη φορά γίνονται όσα ζητούν οι εντατικολόγοι – Όσα συμβαίνουν δεν είναι απλώς καλά, είναι άριστα»
Η Αναστασία Κοτανίδου κατά τη χθεσινή ενημέρωση για το σύστημα Υγείας έκανε ειδική αναφορά στην άμεση και συνεπή ανταπόκριση της κυβέρνησης σε όσα ζήτησαν οι εντατικολόγοι για την πανδημία του κορονοϊού.
«Οι εντατικολόγοι ζητάμε αύξηση ΜΕΘ μεταξύ άλλων και είναι η πρώτη φορά που αυτό που ζητάμε γίνεται. Αυτά που γίνονται δεν είναι απλώς θετικά, είναι άριστα», είπε η αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πνευμονολογίας-Εντατικής Θεραπείας Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ
Στη συνέχεια, ανέλυσε τα στοιχεία των ΜΕΘ, αλλά και το που βρίσκεται η Ελλάδα σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές και όχι μόνο χώρες. «Οι εντατικολόγοι τόσα χρόνια ζητάμε μεταξύ άλλων αύξηση ΜΕΘ και είναι η πρώτη φορά που αυτά που ζητάμε γίνονται, αυτά που γίνονται δεν είναι απλώς θετικά, είναι άριστα», σημείωσε επιπλέον η καθηγήτρια Πνευμονολογίας.
«Φάνηκε ότι το ΕΣΥ είναι ο πυλώνας του συστήματος υγείας. Η καρδιά του συστήματος υγείας, είναι οι ΜΕΘ που καλούνται 24 ώρες το 24ωρο και 7 ημέρες την εβδομάδα να αντιμετωπίζουν τα περιστατικά. Δεν είναι μόνο τα μηχανήματα. Οι ΜΕΘ είναι το ιατρικό προσωπικό μέχρι τις καθαρίστριες. Δουλεύουν νυχθημερόν για να σώσουν την ζωή των ανθρώπων. Οι ΜΕΘ δεν είναι ένας χώρος για να καταλήξουν οι ασθενείς εν ηρεμία, αλλά για να επιστρέψουν υγιείς στην καθημερινότητά τους».
Αγιασμός στο νέο πλωτό περιπολικό σκάφος του Λιμενικού (εικόνες)
Αγιασμό στο νέο πλωτό περιπολικό σκάφος τύπου rafnar το οποίο ανήκει στο Λιμεναρχείο Σάμου τέλεσε ο Σεβ. Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας κ. Ευσέβιος παρουσία των πληρωμάτων και του προσωπικού του Λιμεναρχείου.
Η Σάμος μετρά το τελευταίο διάστημα τις πληγές που άφησε πίσω του ο φονικός σεισμός της 30ης Οκτωβρίου.
Από την πρώτη στιγμή οι ομάδες διάσωσης του νησιού κατέβαλαν κάθε προσπάθεια έτσι ώστε να διασώσουν ότι άφησε πίσω του ο εγκέλαδος. Με ανακοίνωσή της η Ιερά Μητρόπολη στέκεται ιδιαίτερα στις τολμηρές προσπάθειες τις οποίες οποίες καταβάλλουν οι άνδρες της ΕΜΑΚ, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Σάμου, των Εθελοντικών Πυροσβεστικών Κλιμακίων Σάμου, τις Ομάδες διάσωσης Καρλοβασίων, την Αστυνομία και τον Στρατό μας, τους οποίους και ευγνωμονούμε για την άοκνη συμπαράσταση και την άριστη συνεργασία, μαζί με τους Δήμους Ανατολικής και Δυτικής Σάμου.
Τα άγνωστα στοιχεία που τρόμαξαν τον πρωθυπουργό και αποφάσισε lockdown
Τα διαγράμματα που παρουσιάστηκαν στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για τον κίνδυνο «έκρηξης» των κρουσμάτων κορονοϊού και τον οδήγησαν στην απόφαση για την επιβολή καθολικού lockdown έως τις 30 Νοεμβρίου έφερε στο φως της δημοσιότητας η «Καθημερινή».
Όπως προκύπτει, ο αναπαραγωγικός αριθμός, δηλαδή ο δείκτης Rt είχε φθάσει στην επικράτεια στο 1,22.
Όμως, στη Θεσσαλονίκη, κυρίως, αλλά και στην περιφέρεια της Αττικής η εικόνα ήταν σαφώς πιο ανησυχητική. Από τα σχετικά στοιχεία, για την Αττική προκύπτει ότι από την περασμένη Δευτέρα υπήρξε αιφνίδια εκτόξευση των κρουσμάτων. Ενώ, παράλληλα, το ιικό φορτίο ήταν πλέον διάχυτο σε όλο το Λεκανοπέδιο, στους δήμους που περικλείονται από τον Υμηττό, την Πεντέλη, την Πάρνηθα και το Όρος Αιγάλεω. Δηλαδή, πέραν του κέντρου της Αθήνας υπήρχε «πύκνωση» των κρουσμάτων, στα βόρεια, νότια –πλην κάποιων εξαιρέσεων– ανατολικά και δυτικά προάστια. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, παρότι στην Αττική δεν είχε παρουσιαστεί ακόμη εκθετική αύξηση, εκτιμήθηκε πως όλα θα μπορούσαν να ανατραπούν πολύ σύντομα «εάν υπήρχαν κάποιες συρροές».
Επίσης εξόχως προβληματική ήταν η εικόνα από την αρχή της εβδομάδας και στη Θεσσαλονίκη. Η κάμψη που κατεγράφη αρχικά, έπαψε να υφίσταται και υπήρξε νέα εκτόξευση των ενεργών κρουσμάτων, με το 70% εξ αυτών να είναι ηλικίας μικρότερης των 45 ετών.
Παράλληλα, υπέρ του καθολικού lockdown συνηγορούσαν δύο ακόμη παράγοντες: Τα ευρήματα από την ιχνηλάτηση των επαφών ανά χώρο και τύπο συνάθροισης, στην οποία προχώρησε η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας (ΓΓΠΠ). Και δεύτερον, οι καταγεγραμμένες επαφές ανά ηλικιακή ομάδα κρουσμάτων. Οπως προκύπτει από τα στοιχεία, η κοινή στέγη είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας μετάδοσης του ιού. Ετσι, εάν ένα μέλος της οικογένειας νοσήσει, είναι εξαιρετικά πιθανό να υπάρξει και άλλο κρούσμα εντός του νοικοκυριού, με αποτέλεσμα να είναι απαραίτητη για τη μείωση των κρουσμάτων η συνολική «απομόνωσή» του.
Επίσης, το εύρος της μετάδοσης σε κλειστούς χώρους εξηγεί τον λόγο της επιβολής του γενικού lockdown, με την εστίαση και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα να είναι τα πλέον «επικίνδυνα» σημεία για να νοσήσει κάποιος. Σημειώνεται τέλος ότι σύμφωνα με τα ευρήματα της ΓΓΠΠ, τα άτομα κάθε ηλικίας κολλούν πρωτίστως από συνομηλίκους τους, παρότι στους άνω των 65 φαίνεται να υπάρχει αυξημένη μετάδοση και από άτομα από 40-64 ετών, πιθανώς, δηλαδή, από τα παιδιά τους. Σημειώνεται πως οι ειδικοί έχουν επεξεργαστεί και διάφορα σενάρια για την πορεία του ιού εφεξής, ορισμένα εκ των οποίων είναι εξόχως ανησυχητικά.
Με βάση τα ανωτέρω δεδομένα, ο πρωθυπουργός έκρινε πως θα ήταν πολύ μεγάλο ρίσκο να περιμένει να διαπιστωθεί πόσο αποτελεσματικά ήταν τα πρώτα μέτρα. Έτσι, η εισήγηση της επιτροπής των επιστημόνων την Τετάρτη το απόγευμα για γενικευμένο lockdown δεν αιφνιδίασε τον κ. Μητσοτάκη, που έλαβε αμέσως την απόφαση να την υιοθετήσει. «Όπως στην πρώτη φάση δράσαμε έγκαιρα και νωρίτερα από τις άλλες χώρες, το ίδιο πρέπει να κάνουμε και σήμερα. Πρέπει να πάρουμε τα μέτρα τώρα. Αν περιμένουμε μία-δύο εβδομάδες, θα φτάσουμε στο σημείο που έφθασαν άλλες χώρες. Πρέπει να πάρουμε τα μέτρα πριν “κοκκινίσει” τελείως η χώρα και διαπιστώσουμε ότι οι πιέσεις στο σύστημα υγείας είναι πια πολύ μεγάλες», φέρεται να τόνισε ο πρωθυπουργός σε συνεργάτες του.
Στο Μέγαρο Μαξίμου κυριαρχεί η εκτίμηση ότι, όπως και τον περασμένο Μάρτιο, η χώρα κερδίζει χρόνο και θα αποφύγει την ισχυρή πίεση στο σύστημα υγείας. Εξάλλου, όπως ομολογείται, το κρίσιμο είναι να επιδειχθούν αντοχές το επόμενο δίμηνο, καθώς στη συνέχεια υπάρχει ισχυρή ελπίδα ότι θα είναι διαθέσιμο το εμβόλιο κατά του κορονοϊού.
Για σύναψη αμυντικής συμφωνίας ο Μητσοτάκης στα Εμιράτα
Στις 17 Νοεμβρίου, ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου, για την οποία ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε προς κάθε υπουργό της κυβέρνησης ότι δε θα επιτρέψει καμία εκδήλωση ή πορεία, ώστε καθένας να αναλάβει τις πολιτικές και υπηρεσιακές του ευθύνες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επισκεφθεί το Άμπου Ντάμπι μαζί με τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια και τον υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνι Γεωργιάδη.
Ο σκοπός του ταξιδιού στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι η σύναψη αμυντικής συμφωνία ανάμεσα στις δύο χώρες, καθώς και η προσέλκυση επενδύσεων, κάτι που ενδιαφέρει άμεσα την κυβέρνηση εν μέσω πανδημίας και οικονομικής κρίσης.
«Κορονοπάρτι» σε roof garden με παίχτες του Ολυμπιακού, καλλονές και «καμπάνες» από την ΕΛ.ΑΣ.
Περισσότερα από 40 άτομα μεταξύ των οποίων πρωτοκλασάτοι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού και πλήθος αιθέριων υπάρξεων, συμμετείχαν σε κρυφό πάρτι που πραγματοποιήθηκε σε roof garden ξενοδοχείου επί της Λεωφόρου Συγγρού.
Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες του lawandorder.gr, με την διαδικασία του αυτοφώρου συνελήφθη συγγενικό πρόσωπο του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου.
Όλα ξεκίνησαν όταν στο σημείο κλήθηκε περιπολικό καθώς διαπιστώθηκε δυνατή ένταση από τα ηχεία του ξενοδοχείου.
Στην συνέχεια ζητήθηκε συνδρομή και άλλων περιπολικών, ενώ επί τόπου μετέβη και ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος Ακροπόλεως.
Όπως διαπιστώθηκε στο roof garden, είχε στηθεί ένα παράνομο πάρτι στο οποίο συμμετείχαν επτά ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού μεταξύ των οποίων Σεμέδο, Μπρούμα και Ραντζέλοβιτς.
Στον χώρο εντοπίστηκαν 26 καλλονές που συμμετείχαν στο κορονοπάρτι ενώ αρκετοί εκ των καλεσμένων στην θέα των αστυνομικών, κλειδώθηκαν στις τουαλέτες για αρκετή ώρα.
Σε όλους επιβλήθηκε πρόστιμο 300 ευρώ για μη χρήση μάσκας και 300 ευρώ 300 ευρώ για συνάθροιση.
Είναι ενδεικτικό δε πως τα πρόστιμα επιβλήθηκαν χωρίς καμία εξαίρεση, ενώ όλοι οι καλεσμένοι ανέμεναν καρτερικά την σειρά τους, έχοντας τα διαβατήρια ή τις ταυτότητες στα χέρια.
Αλβανοί περνούν στην Ελλάδα με πλαστά τεστ κορονοϊού
Αλβανοί μετανάστες κατάφεραν να μπουν στην Ελλάδα με πλαστά αρνητικά τεστ κορονοϊού, που είχαν προμηθευτεί από ομοεθνή τους, ο οποίος συνελήφθη κατηγορούμενος για διακίνηση μεταναστών.
Το μπλόκο των αστυνομικών της ασφάλειας Φλώρινας έγινε το μεσημέρι της Τρίτης στα διόδια του Πολύμυλου Κοζάνης, μετά από πληροφορίες για διακίνηση Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα.
Συνελήφθη ο 23χρονος Αλβανός κατηγορούμενος ως διακινητής, όπως και οι δύο ομοεθνείς του 18 και 20 χρόνων, για κατοχή των πλαστών τεστ.
Και οι δύο είχαν στα χέρια τους ιατρικές βεβαιώσεις που έγραφαν ότι είχαν κάνει τεστ για κορονοϊό με αρνητικό αποτέλεσμα, όμως ήταν εμφανώς πλαστές, σύμφωνα με την αστυνομία.
Υπέδειξαν μάλιστα τον νεαρό διακινητή ως το πρόσωπο που τους προμήθευσε τις βεβαιώσεις.
Σύμφωνα με πληροφορίες του karfitsa.gr, με αυτά τα πλαστά τεστ, που προέρχονται από αλβανικό εργαστήριο, εισήλθαν στην Ελλάδα χωρίς να αντιμετωπίσουν πρόβλημα στα σύνορα.
Από το καλοκαίρι είναι γνωστό στις ελληνικές αρχές ότι στην Αλβανία υπάρχει βιομηχανία πλαστών αρνητικών τεστ κορονοϊού, τα οποία πωλούνται με το κιλό στους ενδιαφερομένους έναντι χρηματικού ποσού.
30 χρόνια μετά: Η συγκλονιστική εξιστόρηση ενός Έλληνα για την απόδρασή του από την κομμουνιστική Αλβανία στην Ελλάδα
Την συγκινητική εξιστόρηση του βορειοηπειρώτη Αλέξη Φώτου για το πως βίωσε 30 χρόνια πριν, στις 3 Νοεμβρίου του 1990, το πέρασμα του απ’ την κομμουνιστική δικτατορία του Χότζα στην ελεύθερη Ελλάδα, δημοσίευσε η σελίδα “Νεολαία Βορειοηπειρωτών”.
“Σαν σήμερα-Της λευτεριάς επέτειο
Σαν σήμερα, πριν 30 χρόνια, στις 3 Νοέμβρη του 1990, μαζί με τη σύζυγό μου και άλλους έξι φίλους συγχωριανούς μας, πήραμε τη μεγάλη απόφαση της απόδρασης απ’ την καταραμένη φυλακή του κομμουνιστικού συστήματος. Πήραμε το δρόμο για τη πολυπόθητη λευτεριά.
Μια απόφαση, που πριν από εμάς είχαν χαράξει κι’ άλλοι συμπατριώτες μας με κίνδυνο τη ζωής τους, από τον κομμουνιστικό στρατό και την αλβανική σιγκουρίμη. Πολλοί απ’ αυτούς τα κατάφεραν, μπόρεσαν και έφτασαν στα σύνορα, έσπασαν τα συρματοπλέγματα και πέρασαν στο ελληνικό έδαφος. Δυστυχώς όμως, δεν ήταν λίγοι αυτοί που δολοφονήθηκαν, στις πλαγιές της Στουγάρας, του Σεντενίκου και της Μουργκάνας απ’ τους ορκισμένους, φανατικούς οπαδούς και στρατιώτες του συστήματος, που προσπαθούσαν με εντολή των ανωτέρων τους, να κρατήσουν με νύχια και με δόντια, τα σύνορα κλειστά. Που προσπαθούσαν με κάθε τρόπο και κόστος, τη συνέχιση του κομμουνιστικού συστήματος, που βρισκότανε σε πλήρη αποσύνθεση και βλέποντας το βέβαιο τέλος τους, σαν λαβωμένα θηρία, θα σκότωναν αθώες ψυχές, ακόμα και μπροστά στα μάτια των συζύγων και των μικρών παιδιών τους.
Όλα ήταν εν γνώσιν μας, το ρίσκο πολύ μεγάλο, δεν ήταν και λίγες οι πιθανότητες να μην τα καταφέρουμε, να μας στήσουν παγίδα και να μας σκοτώσουνε, ως παράδειγμα για να φοβηθούν οι άλλοι.
Ήμουν ο μεγαλύτερος της παρέας, αυτός που την οργάνωσε αυτή την απόπειρα και ένιωθα μέσα μου την πίεση της ευθύνης.
Η κάθε αποτυχία, θα έπεφτε πάνω μου σαν κεραυνός, πως θα μπορούσα να απολογηθώ
για τα δύο 18-χρόνα, πως θα μπορούσα να απολογηθώ για τις δυο γυναίκες της παρέας.
Πως θα μπορούσα να απολογηθώ, για την πέντε μηνών έγκυο σύζυγό μου, για την όγδοη της παρέας μας που κουβαλούσε μέσα της και θα ήταν η πρώτη Βορειοηπειροτοπούλα που θα γεννιότανε ελεύθερη και μακριά απ’ τα δεσμά της σκλαβιάς.
Αν και η περιοχή μας βρίσκεται κοντά στα σύνορα, αν και ήμασταν οι πιο άτυχοι τα σύνορα να μας αφήσουν εκτός Ελλάδος, αν και όταν κοιτούσες τα βουνά σου φαινότανε σαν να είναι τόσο κοντά, για να φτάσεις όμως εκεί θα έπρεπε να περάσεις πολλές βουνοκορφές, πολλά λαγκάδια και χαράδρες.
Για να μην γίνεις αντιληπτός, θα έπρεπε ν’ αποφύγεις τα συνηθισμένα περάσματα, τα οποία φυλάσσονταν πολύ καλά. Όπως λέει και η παροιμία: ο πιο μακρύς δρόμος, είναι και ο πιο ασφαλής.
Αυτό κάναμε και εμείς, με τη βοήθεια του αδερφού μου του Νίκου, που μας συνόδεψε μέχρι τα σύνορα, που γνώριζε πολύ καλά τα μονοπάτια και τα περάσματα που λίγοι έχουν περπατήσει, ξεκινήσαμε το ταξίδι της λευτεριάς.
Ήταν Σαββατόβραδο, ξεκινήσαμε γύρω στις πέντε η ώρα το απόγευμα, μόλις σουρούπωνε.
Πήραμε την πλαγιά του Ίσαυρου, περάσαμε το κόκκινο της Τσερκοβίτσας, γεμίσαμε δύο τετράκιλα νερό στη βρύση της Ανθούλας και ριχτήκαμε απέναντι, ενδιάμεσα του Λουψατιού και Τριχατιού. Το βουνό το πήραμε κατακόρυφα και όταν βγήκαμε στην κορυφή, προχωρήσαμε προς τις Πόρτες του Γιαννιτσατιού. Συνοδός μας, για καλή μας τύχη, ένα κατακόκκινο φεγγάρι, που μας έλαμπε τα μονοπάτια τους δάσους και τις παγίδες των βράχων.
Μετά από ώρες, φτάσαμε στα Σιάδια της Λεσινίτσας. Δεν νιώθαμε κούραση, η θέληση για λευτεριά μας είχε βάλει στα πόδια μας φτερά.
Διασχίσαμε το δάσος με τις καστανιές και το περπάτημα πάνω στα καστανόφυλλα, μας έκανε να χαλαρώσουνε τα πόδια μας. Ήταν σαν να περπατούσες πάνω σε βαμβάκι. Σ ‘ άλλη περίπτωση θα ήταν μια υπέροχη εκδρομή, αλλά ο θόρυβος που προκαλούσαν τα φύλλα μας έκανε ν’ ανησυχούμε μήπως γίνουμε αντιληπτοί.
Προχωρούσαμε προς το λαιμό της Πολιτσάς, να πάρουμε το διάραχο και να μπούμε στο δάσος του Σελιού. Πριν φτάσουμε στον λαιμό, ξανά γεμίσαμε τα δοχεία μας με νερό στη βρύση που βρίσκεται πιο κάτω απ’ την κορυφή, δροσιστήκαμε και πήραμε μια πεντάλεπτη ανάσα. Κάθε λεπτό ήταν πολύτιμο, είχε μεγάλη αξία.
Ο στόχος μας ήταν να φτάσουμε στα σύνορα πριν ξημερώσει, διαφορετικά ήμασταν χαμένοι. Όταν περάσαμε το δάσος του Σελιού η ώρα είχε πάει 5:30 το πρωί και στη συνέχεια, το υπόλοιπο βουνό ήταν γυμνό . Τα σύνορα ήταν ακόμα μακριά, πάνω από μια ώρα δρόμο και το βουνό γυμνό. Το να γινόμασταν αντιληπτοί απ’ τις σκοπιές και το φυλάκιο, ήταν πολύ πιθανό. Το ρίσκο πολύ μεγάλο, έτσι αποφασίσαμε να μείνουμε κρυμμένοι μέσα στο δάσος, μέχρι να έρθει το απόγευμα, μέχρι να σουρουπώσει.
Καθίσαμε να ξεκουραστούμε και δεν το κρύβω πως σ’ όλους άρχισε να μας ανησυχεί το ότι θα μέναμε τόσες ώρες κρυμμένοι.
Εκεί, γύρω στις 10:00 η ώρα, ανοίξαμε τους δυο τορβάδες μας και βγάλαμε τα δύο δίκιλα καρβέλια ψωμί που είχαμε πάρει μαζί μας, καθώς και οχτώ κρεμμύδια.
Δεν πήραμε κάτι άλλο, την πείνα θα την αντέχαμε, ότι άλλο που θα ήταν αρμυρό, θα προκαλούσε δίψα και αυτό θα ‘ταν δύσκολο να ξεπεραστεί, σκέτη καταστροφή.
Ο Νίκος, ο αδερφός μου, που γνώριζε καλύτερα απ’ όλους τα μονοπάτια και μας οδήγησε μέχρι εκεί, πηγαίνω – γύριζε το κοπάδι και μας πληροφορούσε για το που βρίσκονταν οι σκοπιές και οι φαντάροι του φυλακίου.
Γύρω στις 12:00 η ώρα, ο ουρανός ξαφνικά σκοτείνιασε και μέσα σε λίγα λεπτά έπιασε μια καταρρακτώδη βροχή και όσο μπόρεσαν να την κρατήσουν τα έλατα, μείναμε στεγνοί, όσο όμως περνούσε η ώρα, η βροχή δυνάμωνε, η κατάσταση γινότανε όλο και πιο απελπιστική. Τα ρούχα μας άρχισαν να μουσκεύουν και το κρύο γινότανε πιο αισθητό.
Στη Στουγάρα κρυώνεις το καλοκαίρι όταν μένεις ακίνητος και πόσο μάλλον μήνα Νοέμβρη, με τις βουνοκορφές ασπρισμένες και βρεγμένοι.
Οι γυναίκες άρχισαν πρώτες να τους τρέμουν τα χέρια απ’ το κρύο και μην έχοντας άλλη λύση, προσπαθούσαν τρίβοντάς τα να τα ζεστάνουν.
Πολύ δύσκολη στιγμή, προς βαθύ και πίσω ρέμα.
‘Η θα έπρεπε να μείνουμε εκεί και να πεθάνουμε απ’ το κρύο ή θα έπρεπε να εκμεταλλευτούμε την κακοκαιρία και την ομίχλη και να προχωρήσουμε με την ελπίδα να φτάσουμε στα σύνορα χωρίς να μας ανακαλύψουν.
Επιλέξαμε το δεύτερο. Πήραμε την ανηφόρα με όση δύναμη είχαμε και σε μισή ώρα φτάσαμε πάνω απ’ το φυλάκιο και κάτω απ’ την τελευταία σκοπιά.
Δυστυχώς η ατυχία μας δεν είχε τέλος, προφανώς η λευτεριά ήθελε πιο πολλές θυσίες.
Ξαφνικά φύσηξε ένας δυνατός αέρας και σκόρπησε όχι μόνο την ομίχλη, αλλά δεν άφησε ούτε ίχνος από σύννεφο στον ουρανό και ο ήλιος φώτισε όλο το προσήλιο της Στουγάρας.
Είχαμε παγιδευτεί, σχεδόν στην κορυφή της Στουγάρας και σε υψόμετρο πάνω 1500 μετρα, αμέσως φώναξα σ’ όλους να ξαπλώσουν κάτω και να μην κουνηθεί κανείς. Ο καθένας έπεσε όπου να ‘ναι, άλλος πάνω σε κέδρα, άλλος δίπλα σε κάποιο βράχο και άλλος δίπλα στις ρίζες του φασκόμηλου, μήπως και καλυφθούμε. Ο πρώτος με τον τελευταίο είχε μια απόσταση γύρω στα 20 μέτρα.
Στο φυλάκιο, που βρισκόταν στους πρόποδες που χωρίζει τη Στουγάρα με τον Σεντενίκο, πάνω απ’ το χωριό της Κάτω Λεσινίτσα, οι φαντάροι είχαν βγει και σ’ ένα μικρό γηπεδάκι που ήταν δίπλα, άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο. Ο αδερφός μου, που με χίλια παρακάλια είχε καταφέρει να βγάλει άδεια να μπορεί να βόσκει το κοπάδι κοντά στα σύνορα, βλέποντας αυτήν την κατάσταση , πηγαινο- έφερνε το κοπάδι με τα πρόβατα πάνω μας για να μην μας ανακαλύψουν.
Οι ώρες μοιάζανε με μέρες και ο χρόνος όταν θέλεις να περάσει γρήγορα , κάνει το αντίθετο. Έπρεπε να σουρουπώσει για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε, ούτε να ξεμουδιάσουμε δεν μπορούσαμε, απέναντι μας είχαμε τις σκοπιές του Σεντενίκου, που παρακολουθούσαν με κιάλια όλη την περιοχή και κάθε τρεις και λίγο πυροβολούσαν στον αέρα για εκφοβισμό. Οι καρδιές μας χτυπούσαν δυνατά και η αδρεναλίνη στο κατακόρυφο. Κατά τις 5:00 η ώρα το απόγευμα, βλέπουμε γύρω στα τριακόσια με τετρακόσια μέτρα πιο πέρα, να κατεβαίνουν οι δύο σκοπιές που βρίσκονταν από πάνω μας, ταυτόχρονα απ’ το φυλάκιο είχαν ξεκινήσει πέντε άλλοι φαντάροι που θα παίρνανε τη βάρδια τους.
Σαν κατέβηκαν πιο κάτω, μας πλησιάζει ο Νίκος και μας λέει, «είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να φύγετε, οι φαντάροι δεν σας προλαβαίνουν, είστε πιο κοντά στα συρματοπλέγματα εσείς παρά αυτοί και με τον ήχο των κουδουνιών δεν θα σας καταλάβουν».
Σηκωθήκαμε, η Βάσω όπως είχε πέσει κάτω, η αριστερή μεριά της κοιλιά της ακουμπούσε πάνω σε μια πέτρα και σαν σηκώθηκε την βλέπω να κρατάει την κοιλιά της, γύρισα πίσω να δω τη συμβαίνει, μέχρι να φτάσω σ’ αυτή, την βλέπω να περπατάει δειλά δειλά. Τη ρωτάω πως αισθάνεται και μου λέει καλά. Πριν προχωρήσω , ακούω τον Θωμά να λέει «παιδιά έχουμε πρόβλημα, η Βιολέτα δεν είναι καλά» Έτρεξα και σαν φθάνω, βλέπω τη Βιολέτα να μην μπορεί να σηκωθεί και το Θωμά να προσπαθεί να τη συνεφέρει, αλλά μάταια.
Είχε παγώσει απ το πολύ κρύο. Ξαφνικά ακούω το Θωμά να λέει πως δεν γίνεται τίποτα και πως θα έπρεπε να φύγουμε οι υπόλοιποι και αυτοί με τη βοήθεια του Νίκου να γύριζαν πίσω, διαφορετικά θα καθυστερούσαμε και θα μας προλαμβάνανε η φαντάροι. «Θωμά αυτό που λες δεν γίνεται –του λέω-προσπάθησε να της τρίψεις τα χέρια και θα συνέλθει, διαφορετικά θα την πάρουμε στη πλάτη» . Και έτσι έγινε, μετά από ένα πεντάλεπτο, σιγά σιγά σηκώθηκε και με τη βοήθειά μας άρχισε να περπατάει. Είχε σουρουπώσει για τα καλά και ο Νίκος αφού είχε κατευθύνει τα πρόβατα προς το μαντρί, ήρθε μας χαιρέτησε και μας είπε πως το συρματόπλεγμα είναι στα 500 μέτρα πιο πέρα, μετά από μια ραχούλα που είχαμε μπροστά μας.
Δεν αργήσαμε πολύ, σαν φθάσαμε στα σύρματα, ο Θωμάς βγάζει απ’ τη τσέπη του μια παλιά τανάλια που είχε μαζί του και άρχισε να κόβει το πλέγμα, άνοιξε μια τρύπα και περάσαμε απέναντι. Αρχίσαμε να ανασάνουμε διαφορετικά, αλλά ο κίνδυνος δεν είχε περάσει ακόμα, ποτέ δεν ήξερες του σου επιφυλάσσει η μοίρα. Αν και είχε νυχτώσει για τα καλά, μέσα απ’ το φως του φεγγαριού, άρχισαν να διακρίνονται χαμόγελα στα πρόσωπά μας.
Προχωρώντας προς τα πέρα και κατηφορώντας, συναντήσαμε αλλεπάλληλες χαλικαριές και με το πέρασμά μας, δεκάδες πέτρες παίρναν το κατήφορο δημιουργώντας μεγάλο θόρυβο, σαν μια μεγάλη βοή. Δεν μας πείραζε πια, μάλλον το αντίθετο, παίρναμε περισσότερο κουράγια και θάρρος, είδη βρισκόμασταν στο κατώφλι της λευτεριάς και οι καρδιές μας πλημμύριζαν από χαρά. Δεν νομίζω πως στη ζωή μου αισθάνθηκα ποτέ μου καλύτερο συναίσθημα.
Πριν φθάσουμε στον χωματόδρομο, που σε οδηγούσε στον Τσαμαντά, ακούμε να
κατρακυλούν πέτρες λίγο πιο πέρα από μας, σταματήσαμε και αναρωτηθήκαμε, τι να ‘ναι άραγε; Αρχίσαμε πάλι να προχωράμε, αλλά αυτή τη φορά με πιο σιγανά και αργά βήματα, ταυτόχρονα το ίδιο έγινε και απ’ την άλλη, οι πέτρες κυλούσαν όλο και πιο αραιά.
«Μη φοβάστε παιδιά -τους λέω- αυτοί είναι δική μας»
Και πράγματι, με το που φθάσαμε στο χωματόδρομο, βλέπουμε δυο σκιές να μας πλησιάζουν σιγά σιγά, το ίδιο κάναμε και εμείς. Συστηθήκαμε, αλλά δυστυχώς πέρασαν 30 χρόνια και δεν είμαι σίγουρος για τα ονόματά τους, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ήταν απ’ τη Δερβιτσιάνη, ο ένας ήταν φούρναρης και ήθελε να πηγαίνει στην Πάτρα, ό φίλος μου ο Θωμάς μου λέει πως ο ένας λεγότανε Σταύρος και ο άλλος Πιπέρης.
Προχωρήσαμε όλοι μαζί προς του Τσαμαντά και στο πρώτο ρυάκι που βρήκαμε, πέσαμε όλοι κάτω να πιούμε λίγο νερό, να ξεδιψάσουμε, αγνοώντας από πού έρχεται.
Δεν θυμάμαι με ακρίβεια την ώρα, αλλά πλησίαζε μεσάνυχτα, όταν ακούμε μια δυνατή φωνή να μας λέει : Αλτ εσύ !
Είχαμε φθάσει στο φυλάκιο του Τσαμαντά.
«Είμαστε Βόρειο Ηπειρώτες» του απαντάμε σχεδόν όλοι μονομιάς
«Ελάτε αδέρφια μας» ακούστηκε από απέναντι
«Ήρθαμε στην πατρίδα μας παιδιά, είμαστε ελεύθερη» είπε ένας απ’ τους Δερβιτσιώτες,
Δυστυχώς αυτό το συναίσθημα, αδυνατώ να το περιγράψω, αλλά εκείνο που θυμάμαι , είναι ότι τα χείλη μου έτρεμαν από χαρά, το μέσα μου γουργούλιζε, δεν ξέρω αν έκλαιγα ή γελούσα, για το μόνο που είμαι σίγουρος, είναι ότι τα μάτια μου είχαν γεμίσει δάκρυα.
Πόσο, μα πόσο μου έλειψε αυτά τα χρόνια αυτή η φωνή, Αυτού του άγνωστου στρατιώτη, του άγνωστου Έλληνα φαντάρου, του απλού Έλληνα! Πόσο , μα πόσο θα ήθελα, να την ακούσω αυτή τη φράση από έναν Έλληνα Πρωθυπουργό, έστω υπουργό”.
