Επιστολή αστυνομικού έφτασε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του «Law and Order» για τη Δικαστική Αστυνομία.
Όπως τονίζει παραμένουν σημαντικά ζητήματα που δεν έχουν ακόμη επιλυθεί, με ένα από τα σοβαρότερα να είναι το οικονομικό ζήτημα.
Αναλυτικά η επιστολή στο «L&O»:
«Η Δικαστική Αστυνομία είναι ένας νέος θεσμός που έχει αναλάβει σημαντικές και απαιτητικές αρμοδιότητες στην καθημερινή λειτουργία της Δικαιοσύνης.
Ωστόσο, για πολλούς από τους υπηρετούντες, η πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από έντονη στασιμότητα, οικονομική πίεση και εκκρεμότητες που παραμένουν άλυτες για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Οι συνάδελφοι καλούνται καθημερινά να υπηρετούν σε εισαγγελίες και δικαστικά μέγαρα, σε θέσεις αυξημένης ευθύνης και έκθεσης.
Έρχονται σε επαφή με κατηγορούμενους, κρατούμενους και πρόσωπα που έχουν απασχολήσει τις διωκτικές και δικαστικές αρχές, ενώ παράλληλα φέρουν υπηρεσιακό οπλισμό και έχουν καθήκοντα που σχετίζονται άμεσα με την ασφάλεια των δικαστικών υπηρεσιών.
Παρά τη φύση αυτής της εργασίας, παραμένουν σημαντικά ζητήματα που δεν έχουν ακόμη επιλυθεί.
Ένα από τα σοβαρότερα είναι το οικονομικό.
Υπάρχουν συνάδελφοι που δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στα καθημερινά έξοδα και αναγκάζονται ακόμη και να αναζητούν δεύτερη εργασία.
Την ίδια στιγμή, οι πρόσθετες αμοιβές και οι υπερωρίες δεν μπορούν να αποτελούν ασφαλή βάση για τον οικονομικό προγραμματισμό ενός εργαζομένου, ιδιαίτερα όταν συχνά υπάρχει αβεβαιότητα σχετικά με το πότε θα καταβληθούν.
Παράλληλα, το ζήτημα των μισθολογικών κλιμακίων εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή εκκρεμότητα.
Συνάδελφοι έχουν καταθέσει προϋπηρεσίες οι οποίες μέχρι σήμερα δεν έχουν αναγνωριστεί μισθολογικά, με αποτέλεσμα να παραμένουν σε χαμηλότερα μισθολογικά κλιμάκια από εκείνα που ενδεχομένως δικαιούνται βάσει της προηγούμενης υπηρεσίας τους.
Για έναν εργαζόμενο, η αναγνώριση της προϋπηρεσίας δεν είναι μία τυπική διοικητική διαδικασία.
Έχει άμεσο αντίκτυπο στον μισθό του, στην καθημερινότητά του και στον οικογενειακό του προγραμματισμό.
Δεν είναι δυνατόν ζητήματα που επηρεάζουν άμεσα τις αποδοχές εργαζομένων να παραμένουν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα «παγωμένα», χωρίς σαφή ενημέρωση και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα επίλυσης.
Αντίστοιχα, παραμένει ανοιχτό το θέμα της επικινδυνότητας της εργασίας.
Το προσωπικό της Δικαστικής Αστυνομίας υπηρετεί ένοπλο, σε εμφανή σημεία και σε χώρους όπου καθημερινά κινούνται πρόσωπα που εμπλέκονται σε σοβαρές ποινικές υποθέσεις.
Οι συνάδελφοι γίνονται αναγνωρίσιμοι λόγω της θέσης και της στολής τους και εκτίθενται σε κινδύνους που δεν περιορίζονται μόνο εντός του ωραρίου εργασίας.
Παρά τα παραπάνω, μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει η αντίστοιχη συνολική οικονομική και θεσμική αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας.
Ένα ακόμη ζήτημα είναι η γενικότερη αίσθηση αβεβαιότητας που δημιουργείται όταν σημαντικές αποφάσεις καθυστερούν.
Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να βασίζουν τον οικονομικό τους προγραμματισμό σε έκτακτες ενισχύσεις ή σε πρόσθετες αμοιβές που δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα πότε θα καταβληθούν.
Χρειάζονται σταθερές λύσεις.
Χρειάζεται να ολοκληρωθεί η αναγνώριση των προϋπηρεσιών και των μισθολογικών κλιμακίων, να υπάρχει σαφής και σταθερός προγραμματισμός στις πληρωμές των υπερωριών και να εξεταστεί ουσιαστικά το ζήτημα της επικινδυνότητας της εργασίας.
Είναι γνωστό ότι υπάρχουν άνθρωποι στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και στη διοίκηση της Δικαστικής Αστυνομίας που προσπαθούν και εργάζονται για την επίλυση προβλημάτων.
Όμως οι προσπάθειες αυτές πρέπει πλέον να μετατραπούν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Η Δικαστική Αστυνομία χρειάζεται έναν σαφή οδικό χάρτη για τα ζητήματα που παραμένουν ανοιχτά και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την επίλυσή τους.
Οι υπηρετούντες δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση.
Ζητούν να αναγνωρίζεται στην πράξη η εργασία που προσφέρουν.
Ζητούν να γνωρίζουν πότε θα αναγνωριστούν οι προϋπηρεσίες τους και πότε θα αποτυπωθούν στα μισθολογικά τους κλιμάκια.
Ζητούν να πληρώνονται έγκαιρα για την πρόσθετη εργασία τους.
Ζητούν να εξεταστεί σοβαρά η επικινδυνότητα των καθηκόντων τους.
Και, κυρίως, ζητούν να σταματήσει η αίσθηση ότι σημαντικά ζητήματα που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή και την καθημερινότητά τους μπορούν να παραμένουν επ’ αόριστον σε εκκρεμότητα.
Η Δικαστική Αστυνομία δεν μπορεί να εξελιχθεί μόνο με νομοθετικές προβλέψεις και υπηρεσιακές αποφάσεις.
Χρειάζεται να στηριχθούν ουσιαστικά οι άνθρωποι που υπηρετούν σε αυτή.
Γιατί χωρίς το προσωπικό της, κανένας θεσμός δεν μπορεί να λειτουργήσει πραγματικά».
