Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών εξέδωσε την απόφαση 2584/2026, προσδιορίζοντας το πλαίσιο της κρατικής ευθύνης για την ασφάλεια των προσφύγων στις δομές φιλοξενίας.
Η υπόθεση αφορά τον θάνατο ενός 5χρονου αγοριού από το Ιράκ τον Απρίλιο του 2019, το οποίο καταπλακώθηκε από μεταλλική συρόμενη πόρτα σε ξενοδοχειακή μονάδα στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής, ενταγμένη στο πρόγραμμα «FILOXENIA».
Σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, η πόρτα ήταν ελαττωματική, στερούνταν μηχανισμών ασφαλείας και δεν είχε υποβληθεί σε τεχνικό έλεγχο.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι η εποπτεία της ασφαλούς διαβίωσης αποτελεί «ουσιώδη, διαρκή και αδιαπράγματευτη υποχρέωση του Δημοσίου», η οποία δεν αναιρείται από τη συμμετοχή διεθνών οργανισμών ή ιδιωτικών εταιρειών στη διαχείριση των δομών.
Σύμφωνα με το Dikastiko.gr, το Ελληνικό Δημόσιο υποστήριξε ότι η ευθύνη συντήρησης ανήκε στην ιδιοκτήτρια εταιρεία και η καθημερινή διαχείριση στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, ενώ προέβαλε και ένσταση συνυπαιτιότητας των γονέων.
Το Δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς αυτούς, τονίζοντας ότι η πλήρης απουσία κρατικής επιθεώρησης συνιστά «βαριά και παράνομη παράλειψη που αντίκειται στο Σύνταγμα και στους νόμους».
Παράλληλα, το σκεπτικό της απόφασης αναφέρει ότι οι πρόσφυγες τελούν υπό καθεστώς «απόλυτης de facto εξάρτησης από τις κρατικές υπηρεσίες» και έχουν δικαίωμα να τρέφουν «εύλογη εμπιστοσύνη ότι ο χώρος που τους παραχωρείται από το επίσημο κράτος είναι απόλυτα ασφαλής και λειτουργικός».
Το δικαστήριο υπογράμμισε ότι δεν αποτελεί καθήκον του αιτούντος άσυλο να ενεργεί ως τεχνικός επιθεωρητής κτιρίων.
Η απόφαση επιδικάζει αποζημίωση στην οικογένεια του θύματος, ορίζοντας ότι η κρατική ευθύνη για την προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι ανεκχώρητη και δεν μπορεί να αποτελεί «αντικείμενο υπεργολαβίας ή να μεταβιβάζεται μέσω ιδιωτικών συμφωνητικών σε τρίτους».
