Ο Νίκος Πλακιάς παραχώρησε μια βαθιά εξομολογητική συνέντευξη στο OPEN, μιλώντας από τον τόπο της τραγωδίας στα Τέμπη. Αναφέρθηκε στις πρώτες ώρες μετά το δυστύχημα, στον τρόπο που βίωσε και διαχειρίστηκε το σοκ, αλλά και στο βαρύ φορτίο της απώλειας που συνεχίζει να κουβαλά.
«Παρακαλάς το παιδί σου να μην κατάλαβε κάτι. να έχεις χάσει το παιδί, και να λες θεέ μου, σε παρακαλώ να έφυγε όπως ήταν, χωρίς να καταλάβει», είπε, και ανακάλεσε τις πρώτες ώρες μετά το δυστύχημα.
«Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι είναι όταν πήγα σπίτι, κάθισα στον καναπέ και άνοιξα το κινητό. Ήταν ήδη δώδεκα παρά τέταρτο, είχαν αρχίσει να έρχονται τα πρώτα νέα ότι υπάρχει εκτροχιασμός τρένου».
Πλακιάς: «Ακόμα δεν μπαίνω στο δωμάτιο των παιδιών»
«Εκεί πάγωσα, δεν έκανα καν το αυτονόητο, να πάρω τηλέφωνο τα παιδιά. Μετά πόλεμος, κόλαση. Ασθενοφόρο, ήμουν στο σημείο της τραγωδίας περίπου στη μία παρά πέντε. Ήδη μέσα μου πίστευα ότι χάθηκαν τα παιδιά μου.
Στο αμφιθέατρο κατέβηκε ένας γιατρός και είπε ότι υπάρχει στη ΜΕΘ ένα κορίτσι με ύψος 1,75 ξανθό, με γαλάζια μάτια. Εκεί το φαντάστηκα.
Το χειρότερο κομμάτι για εμένα, ήταν όταν περνούσα από το δωμάτιο των παιδιών. Δεν τολμούσα να γυρίσω, να κοιτάξω αυτό το δωμάτιο, δεν έμπαινα μέσα. Στο σπίτι μας υπάρχει μόνο μία φωτογραφία από τα παιδιά, στο δωμάτιό τους.
Το βιώνουμε λες και θα ξαναδούμε τα παιδιά μας. Στην αρχή το μόνο που με έτρωγε να πως αυτή την κουβέντα, ήταν αν τα παιδιά μου, κατά τη σύγκρουση ή μετά, ήταν ζωντανά, και αν αυτά τα παιδιά φώναξαν “μπαμπά” ή “μαμά”».
