Η φενάκη της συναίνεσης – Στήνει παγίδα στο ΠΑΣΟΚ και αναζητά πρόθυμους για συγκυβέρνηση.
Γράφει ο Αρχικοριός
Η πρόσφατη πρώτη ψηφοφορία στη Βουλή για τη Συνταγματική Αναθεώρηση δεν ήταν απλώς μια κοινοβουλευτική διαδικασία, αλλά η επίσημη αποκάλυψη του πολιτικού εγκλωβισμού που επιχειρεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Το πολυδιαφημισμένο κυβερνητικό αφήγημα περί «συναίνεσης» και η προσδοκία της αυξημένης πλειοψηφίας των 180 ψήφων κατέρρευσαν παταγωδώς, αποδεικνύοντας ότι το Μαξίμου κινείται πλέον σε μια εικονική πραγματικότητα, πλήρως απομονωμένο στη δική του γυάλα.
Η στρατηγική του πρωθυπουργού ήταν ξεκάθαρη αλλά ταυτόχρονα διάτρητη: επιχείρησε να χρησιμοποιήσει τα κορυφαία θεσμικά ζητήματα της χώρας ως μια πολιτική παγίδα για το ΠΑΣΟΚ.
Στόχος του ήταν να στρώσει πρόωρα το χαλί για μια αναγκαστική μετεκλογική συνεργασία, εγκλωβίζοντας τη Χαριλάου Τρικούπη σε μια λογική «συνιδιοκτησίας» των συνταγματικών αλλαγών.
Το κόλπο είναι βεβαίως παλιακό γι’ αυτό και όπως διαπιστώσατε πήγε… κουβά.
Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο μύθος της αυτοδυναμίας έχει πλέον χαθεί οριστικά κάτω από το βάρος της κοινωνικής δυσαρέσκειας και της ακρίβειας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναζητά απεγνωσμένα στηρίγματα για την επόμενη ημέρα.
Όμως, το σχέδιο δεν του βγήκε. Ο Νίκος Ανδρουλάκης αρνήθηκε να παίξει το παιχνίδι του Μεγάρου Μαξίμου.
Με το να μην παρέχει «λευκή επιταγή» στις κυβερνητικές μεθοδεύσεις, το ΠΑΣΟΚ απέφυγε την παγίδα της ενσωμάτωσης. Αυτή η άρνηση άφησε τον πρωθυπουργό πολιτικά έκθετο.
Η εικόνα της κυβέρνησης που περνά τις δικές της προτάσεις με την ισχνή κομματική πλειοψηφία των 158-161 ψήφων είναι η απόλυτη αποτύπωση της μοναξιάς της εξουσίας.
Ψάχνει σανίδα σωτηρίας
Το πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ότι πλέον δεν βρίσκει κανένα απολύτως παράθυρο συνεργασίας στο πολιτικό σκηνικό. Κανένα κόμμα, ούτε από τα αριστερά ούτε από τα δεξιά του, δεν είναι διατεθειμένο να του προσφέρει σανίδα σωτηρίας.
Η πλήρης απομόνωση του Μεγάρου Μαξίμου είναι το αποτέλεσμα μιας αλαζονικής διακυβέρνησης που τώρα, μπροστά στο φάσμα της επερχόμενης εκλογικής συρρίκνωσης, θυμήθηκε τις θεσμικές συγκλίσεις.
Όταν ο πρωθυπουργός μιλά για «συναίνεση», δεν εννοεί τον ειλικρινή διάλογο, αλλά την αναζήτηση «πρόθυμων» ή, για να είμαστε ακριβείς, «χρήσιμων ηλιθίων» που θα αναλάβουν το κόστος της κυβερνητικής φθοράς.
Η μετατροπή της συνταγματικής διαδικασίας σε μικροκομματικό εργαλείο πίεσης δείχνει τη θεσμική απαξίωση με την οποία αντιμετωπίζει το Σύνταγμα η παρούσα πλειοψηφία.
Οι αριθμοί της κάλπης, ωστόσο, είναι αμείλικτοι και οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί δεν αλλάζουν με επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήθελε να εμφανιστεί ως ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού που σύρει την αντιπολίτευση στις δικές του επιλογές.
Αντίθετα, κατάφερε να επιβεβαιώσει ότι η κυβέρνησή του αποτελεί μια πολιτική μειοψηφία στο πεδίο των μεγάλων αλλαγών.
Η επόμενη Αναθεωρητική Βουλή θα προκύψει μέσα από ένα τελείως διαφορετικό, ρευστό περιβάλλον, όπου η αλαζονεία του 41% θα αποτελεί οριστικά παρελθόν.
