Στην πολιτική όλα τα έχουμε δει… Ο Τσίπρας συγκυβέρνησε με τον Καμμένο, ο Μητσοτάκης άνοιξε τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και τώρα η ΕΛ.Α.Σ. μιλά για κυβέρνηση συνεργασίας – Ποιος μπορεί να βάλει σήμερα όρκο ότι οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι δεν θα βρεθούν κάποτε στο ίδιο τραπέζι;
Γράφει ο Αρχικοριός
Ο Γιώργος Σιακαντάρης, σύμβουλος του προέδρου Αλέξη άνοιξε άθελά του την πόρτα στη συζήτηση για συνεργασία με τη Δεξιά και ο Τσίπρας έσπευσε να τον «αδειάσει».
Όμως η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει ότι τα πιο απίθανα σενάρια μπορούν κάποια στιγμή να βρεθούν πάνω στο τραπέζι. Μπορεί σήμερα να μοιάζει με πολιτική επιστημονική φαντασία. Μπορεί ακόμη και η αναφορά στο ενδεχόμενο να προκαλεί χαμόγελα ή… νευρικότητα στα κομματικά επιτελεία.
Όμως υπάρχει ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να απαγορευτεί στην πολιτική: Μπορούν κάποια στιγμή ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης να βρεθούν στην ίδια πλευρά του τραπεζιού;
Το ερώτημα δεν προέκυψε από το πουθενά. Αφορμή αποτέλεσε η ανάρτηση του Γιώργου Σιακαντάρη, ο οποίος, με αφορμή την άνοδο της AfD στη Γερμανία, έθεσε ένα υποθετικό δίλημμα… Τι θα έπρεπε να κάνουν οι δυνάμεις της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς εάν έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στη συνεργασία με τη Δεξιά ή στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Η ανάρτηση διαβάστηκε στην Ελλάδα ως ένα έμμεσο άνοιγμα συζήτησης για συνεργασίες ακόμη και με τη Νέα Δημοκρατία. Και τότε ήρθε το πιο ενδιαφέρον κομμάτι.
Το «άδειασμα» Τσίπρα στον Σιακαντάρη
Ο Αλέξης Τσίπρας, όταν ρωτήθηκε στη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ, φρόντισε να κρατήσει αποστάσεις. Ξεκαθάρισε ότι ο Σιακαντάρης δεν είναι στέλεχος της ΕΛ.Α.Σ., δεν συμμετέχει στα όργανά της και εξέφρασε προσωπικές απόψεις. Με άλλα λόγια, ο πρώην πρωθυπουργός έβαλε μια σαφή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις προσωπικές απόψεις του συνεργάτη του και στην επίσημη γραμμή του νέου πολιτικού φορέα. Καταπληκτικό! Τα λέει αυτά για τον άνθρωπο που του συνέταξε την ιδρυτική διακήρυξη…
Το πολιτικό μήνυμα ήταν σαφές:
«Μην χρεώνετε στην ΕΛ.Α.Σ. ό,τι λέει ο Σιακαντάρης».
Ή, σε πιο πολιτική γλώσσα, ένα κανονικό άδειασμα.
Και δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση έσπευσε να σηκώσει το θέμα. Ο Παύλος Μαρινάκης χαρακτήρισε τη συζήτηση περί συνεργασίας ΝΔ και ΕΛ.Α.Σ. «ανέκδοτο», λέγοντας ότι τους χωρίζει «άβυσσος» από τον Τσίπρα.
Ο Τσίπρας, όμως, δεν έκλεισε την πόρτα στις συνεργασίες
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό ενδιαφέρον.
Ο Τσίπρας δεν είπε ότι η ΕΛ.Α.Σ. δεν πρόκειται να συνεργαστεί με κανέναν. Αντίθετα, στη ΔΕΘ δήλωσε ότι, εφόσον ο νέος φορέας είναι πρώτο κόμμα, θα εξαντλήσει κάθε δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης και απηύθυνε ουσιαστικά χείρα συνεννόησης προς το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Άρα η επίσημη γραμμή σήμερα είναι ξεκάθαρη: Στόχος είναι η ήττα του Μητσοτάκη και η συγκρότηση κυβέρνησης στη βάση ενός διαφορετικού προγράμματος.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η ελληνική πολιτική μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τι θα συμβεί μετά από μία κάλπη.
Ο Τσίπρας με τον Καμμένο και ο Μητσοτάκης με το ΠΑΣΟΚ
Και εδώ βρίσκεται το ιστορικό προηγούμενο που κάνει το σενάριο τόσο γοητευτικό.
Ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος σήμερα εμφανίζεται ως ο βασικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη, κυβέρνησε επί τέσσερα χρόνια με τον Πάνο Καμμένο.
Πριν από το 2015, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκυβερνούσε με τους ΑΝΕΛ;
Κι όμως, έγινε.
Από την άλλη πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μετατρέψει τη Νέα Δημοκρατία σε μια πολύ ευρύτερη πολιτική παράταξη, στην οποία βρήκαν χώρο πρόσωπα με ισχυρές ρίζες στο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ.
Δηλαδή, και οι δύο πολιτικοί έχουν ήδη αποδείξει ότι μπορούν να κινηθούν πολύ πέρα από τα παραδοσιακά κομματικά σύνορα.
Ποτέ μη λες ποτέ στην πολιτική
Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει σήμερα οποιαδήποτε συμφωνία ή ακόμη και πραγματική συζήτηση Τσίπρα – Μητσοτάκη.
Το αντίθετο.
Σήμερα οι δύο πολιτικοί βρίσκονται σε ευθεία αντιπαράθεση και ο Τσίπρας έχει θέσει ως βασικό στόχο την ήττα του πρωθυπουργού. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης, από την πλευρά του, έχει απορρίψει τα σενάρια συνεργασιών και έχει υπερασπιστεί την αυτοδυναμία της ΝΔ.
Όμως η πολιτική δεν τελειώνει στην προεκλογική περίοδο.
Τελειώνει στην κάλπη και αρχίζει ξανά την επόμενη ημέρα.
Και αν κάποτε οι αριθμοί της Βουλής δημιουργήσουν ένα αδιέξοδο, τότε οι πολιτικοί αρχηγοί θα κληθούν να αποφασίσουν με βάση τους πραγματικούς συσχετισμούς.
Εκεί όπου σήμερα υπάρχουν τείχη, αύριο μπορεί να εμφανιστούν γέφυρες.
Ο Σιακαντάρης άνοιξε μια συζήτηση που ο Τσίπρας έσπευσε να περιορίσει με το δικό του «άδειασμα».
Αλλά ένα πράγμα έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά στην ελληνική πολιτική:
Το «ποτέ» είναι ίσως η πιο επικίνδυνη λέξη όταν μιλάμε για την επόμενη κυβέρνηση.
