Αν σκρολάρει ένα νέο παιδί για λίγα λεπτά στα social media ή αν ρίξει μια ματιά στους τίτλους των ειδήσεων, θα πιστέψει σίγουρα ότι ζούμε σε μια εποχή γεμάτη «ήρωες».
Τους συναντάμε παντού… Σε μια εντυπωσιακή νίκη, σε μια πετυχημένη κίνηση στο διαδίκτυο, ακόμα και σε ανθρώπους που απλώς εξαργυρώνουν μια εφήμερη δημοσιότητα… Έχουμε φτάσει στο σημείο να μοιράζουμε αυτή τη λέξη τόσο εύκολα, που την κάναμε να χάσει κάθε βάρος.
Όχι, δεν είναι ήρωας όποιος καταφέρνει να τραβήξει πάνω του τα φώτα ή όποιος ξεχωρίζει σε μια δραστηριότητα επειδή κινείται από την προσωπική του φιλοδοξία. Έχουμε μπερδέψει εντελώς τις έννοιες και έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει να βάζεις τη ζωή σου πίσω από την ανάγκη του άλλου.
Ο πραγματικός ήρωας δεν έχει ανάγκη από κάμερες, ούτε ψάχνει επιβεβαίωση στο χειροκρότημα. Εμφανίζεται εκεί που οι υπόλοιποι ενστικτωδώς κάνουν πίσω για να σωθούν. Είναι αυτός ο απλός, καθημερινός άνθρωπος που την κρίσιμη στιγμή θα κάνει το βήμα μπροστά, όχι για να φανεί, αλλά γιατί νιώθει πως δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Ήρωας γίνεται κανείς τη στιγμή που αποφασίζει να ρισκάρει την ίδια του τη σωματική ακεραιότητα ή τη ζωή για να προστατεύσει κάποιον που μπορεί να μην γνωρίζει καν.
Δεν υπάρχει υπολογισμός σε αυτή την πράξη, ούτε σκέψη για το τι θα κερδίσει. Είναι μια καθαρή, σχεδόν αθόρυβη επιλογή, που γεννιέται μέσα από τη βαθιά αίσθηση του χρέους προς τον συνάνθρωπο.
Και αν θέλουμε να δούμε πού κρύβονται αυτοί οι άνθρωποι σήμερα, δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε μακριά, παρά μόνο στους πυροσβέστες μας. Ανάμεσά μας ζουν άνθρωποι που εν καιρώ ειρήνης μπαίνουν καθημερινά στη μάχη με τη φωτιά, ρισκάροντας τα πάντα για να σώσουν ένα σπίτι, ένα δάσος, μια περιουσία ή μια ζωή που κινδυνεύει.
Η τραγική είδηση για τους δύο πυροσβέστες που βρέθηκαν νεκροί στο Ρέθυμνο, αλλά και ο χαμός του 27χρονου παλικαριού από το Αγρίνιο που έχασε τη ζωή του στο Γύθειο, μας προσγειώνουν απότομα στη σκληρή πραγματικότητα. Αυτά τα παιδιά δεν πάλευαν για τους τίτλους των ειδήσεων. Έδωσαν τη μάχη τους μέσα στον καπνό και τις φλόγες στην Κρήτη και τη Λακωνία, έκαναν το καθήκον τους μέχρι την τελευταία τους αναπνοή και δεν γύρισαν ποτέ πίσω στις οικογένειές τους.
Ήρωας δεν είναι αυτός που λάμπει κάτω από τους προβολείς, αλλά αυτός που με αυτοθυσία, σιωπηλά και ανιδιοτελώς, προσφέρει τη ζωή του για να μείνουν οι υπόλοιποι ασφαλείς. Σε αυτούς τους πυροσβέστες χρωστάμε όχι μόνο τη μνήμη μας, αλλά και την ελάχιστη συνειδητοποίηση του τι σημαίνει πραγματικό μεγαλείο ψυχής.
