Από την οργή στην απογοήτευση. Ένα κόμμα που γεννήθηκε από το συναίσθημα και κινδυνεύει να περάσει στην ιστορία ως μια παρένθεση
Γράφει ο Αρχικοριός
Υπήρξε μια περίοδος που πολλοί πίστεψαν ότι κάτι νέο γεννιόταν στην πολιτική σκηνή. Ότι η οργή της κοινωνίας μετά την τραγωδία των Τεμπών θα έβρισκε πολιτική έκφραση.
Ότι ένα κόμμα χωρίς παλιές κομματικές ταμπέλες θα μπορούσε να γίνει ο μεγάλος φορέας της αγανάκτησης.
Η πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολη από τις μεγάλες προσδοκίες.
Γιατί άλλο πράγμα είναι η κοινωνική αγανάκτηση και άλλο η δημιουργία ενός πολιτικού οργανισμού.
Άλλο είναι η συγκίνηση της στιγμής και άλλο η καθημερινή μάχη της πολιτικής.
Άλλο είναι να καταγράφεις την οργή και άλλο να πείθεις ότι μπορείς να κυβερνήσεις.
Το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού φαίνεται να σκοντάφτει ακριβώς σε αυτή την αντίφαση.
Αυτό που παρουσιάστηκε ως η μεγάλη νέα δύναμη, ως το πολιτικό καταφύγιο όσων αισθάνονταν ότι δεν εκπροσωπούνται, σήμερα δίνει εικόνα εσωτερικής αναστάτωσης, αποχωρήσεων και αδυναμίας να αποκτήσει καθαρό πολιτικό στίγμα.
Η εικόνα ενός κόμματος που μόλις ξεκίνησε και ήδη χάνει πρόσωπα από τον αρχικό του πυρήνα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο υπήρχε πραγματική πολιτική βάση ή απλώς ένας ενθουσιασμός που τροφοδοτήθηκε από τη συγκυρία.
Γιατί η πολιτική δεν είναι συγκέντρωση θυμού. Δεν είναι ένα διαδικτυακό κύμα. Δεν είναι μια συναισθηματική αντίδραση απέναντι σε ένα τραγικό γεγονός.
Η πολιτική είναι δύσκολη δουλειά. Θέλει ανθρώπους με εμπειρία, σχέδιο, αντοχή, καθαρές θέσεις και κυρίως την ικανότητα να πείσεις ότι υπάρχει επόμενη ημέρα.
Η μεγάλη παρεξήγηση ήταν ότι η οργή των πολιτών μπορούσε από μόνη της να γίνει εκλογική δύναμη.
Δεν έγινε.
Γιατί οι πολίτες μπορεί να είναι θυμωμένοι, αλλά δεν είναι εύκολο να χειραγωγηθούν.
Δεν αρκεί κάποιος να εμφανίζεται ως εκφραστής της αγανάκτησης.
Πρέπει να απαντήσει και στο βασικό ερώτημα: «Τι προτείνεις; Πού θέλεις να πας τη χώρα; Ποιο είναι το σχέδιό σου;»
Και εδώ φαίνεται το μεγάλο κενό.
Το κόμμα που επιχείρησε να μετατρέψει το τραύμα των Τεμπών σε πολιτικό κεφάλαιο δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να πείσει ότι διαθέτει κάτι περισσότερο από τον συμβολισμό της στιγμής.
Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από κινήσεις που ξεκίνησαν με θόρυβο και τελείωσαν με ψίθυρο. Από εγχειρήματα που νόμισαν ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι αρκετή για να τους οδηγήσει στην κορυφή.
Δεν είναι.
Οι κοινωνίες ζητούν αλλαγές, αλλά τελικά εμπιστεύονται αυτούς που μπορούν να αποδείξουν ότι έχουν τα εργαλεία να τις πραγματοποιήσουν.
Η περίπτωση του κόμματος Καρυστιανού εξελίσσεται σε ένα σκληρό μάθημα πολιτικής: η οργή μπορεί να ανοίξει μια πόρτα, αλλά δεν μπορεί να χτίσει μόνη της ένα σπίτι.
Και αν οι εσωτερικές αναταράξεις συνεχιστούν, το μεγάλο ερώτημα δεν θα είναι αν θα γίνει κόμμα εξουσίας.
Θα είναι αν θα καταφέρει να παραμείνει κόμμα.
Δεν είμαι σίγουρος ότι θα φτάσει μέχρι τις κάλπες του 2027.
