Καρέκλες, διασπάσεις, αποχωρήσεις και ένα ατελείωτο σίριαλ που κάνει τον Μητσοτάκη να μοιάζει… βράχος σταθερότητας
Γράφει ο Αρχικοριός
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ιστορία που μια παράταξη δεν ηττάται από τους αντιπάλους της, αλλά από τον ίδιο της τον εαυτό. Αυτό ακριβώς μοιάζει να συμβαίνει σήμερα στην ελληνική κεντροαριστερά, η οποία έχει μετατραπεί σε ένα ατελείωτο πολιτικό σίριαλ με πρωταγωνιστές που αλλάζουν ρόλους, στρατόπεδα και αφήγημα με ταχύτητα που ζαλίζει ακόμη και τους πιο έμπειρους παρατηρητές.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα και εμφανίστηκε για χρόνια ως ο βασικός εκφραστής της προοδευτικής παράταξης, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια εικόνα αποσύνθεσης στα όρια της αυτογελιοποίησης. Αποχωρήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών, εσωτερικές συγκρούσεις, αμφισβητήσεις ηγεσιών και πολιτικά πρόσωπα που μέχρι χθες υπερασπίζονταν μια γραμμή και σήμερα βρίσκονται απέναντι από αυτήν, δημιουργούν ένα σκηνικό που περισσότερο θυμίζει πολιτικό εργαστήριο πειραματισμών παρά σοβαρό κόμμα εξουσίας.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Νέα Αριστερά, το κόμμα που γεννήθηκε μέσα από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν κατάφερε να πείσει ότι αποτελεί μια νέα αρχή. Αντίθετα, για μεγάλο μέρος της κοινωνίας έδωσε την εικόνα μιας ακόμη εσωτερικής διαμάχης της ίδιας πολιτικής οικογένειας, με αποτέλεσμα η αριστερά να εμφανίζεται εγκλωβισμένη σε προσωπικές στρατηγικές και μικροκομματικούς υπολογισμούς.
Το πιο οξύμωρο είναι ότι μια παράταξη που επί δεκαετίες επένδυσε στο περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα» βρίσκεται σήμερα να απολογείται για εικόνες πολιτικής παρακμής και σήψης. Το ηθικό πλεονέκτημα δεν χάνεται μόνο από οικονομικά σκάνδαλα ή κυβερνητικές αποτυχίες. Χάνεται όταν οι πολίτες βλέπουν πολιτικούς να μάχονται κυρίως για καρέκλες, τίτλους και κομματική επιβίωση.
Και κάπου εδώ βρίσκεται το μεγάλο δώρο προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μια κυβέρνηση που έχει βρεθεί αντιμέτωπη με σοβαρές υποθέσεις, σκληρή κριτική και ερωτήματα για τη λειτουργία του κράτους δικαίου, καταφέρνει να εμφανίζεται στα μάτια πολλών πολιτών ως η «σοβαρή επιλογή» απέναντι σε ένα αντιπολιτευτικό τοπίο που μοιάζει χαμένο στη δίνη των εσωτερικών του προβλημάτων.
Η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τα λάθη του αντιπάλου. Κρίνεται και από την ικανότητα να πείσεις ότι μπορείς να κυβερνήσεις καλύτερα. Και σήμερα η κεντροαριστερά δυσκολεύεται να πείσει ακόμη και ότι μπορεί να οργανώσει στοιχειωδώς τον εαυτό της.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική ειρωνεί… Αυτοί που υποτίθεται ότι έχουν ως αποστολή να αποδομήσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, κινδυνεύουν τελικά να τον κάνουν… ήρωα στα μάτια ενός κομματιού της κοινωνίας. Του προσφέρουν το τέλειο άλλοθι.
Κάθε φορά που η κυβέρνηση βρίσκεται στριμωγμένη από σκάνδαλα, καταγγελίες και ερωτήματα για τη λειτουργία του κράτους, η εικόνα μιας αντιπολίτευσης που σπαράσσεται εσωτερικά έρχεται να λειτουργήσει σαν σωσίβιο.
Ο πολίτης αντί να κοιτάζει τα κυβερνητικά προβλήματα, κοιτάζει το χάος απέναντι και σκέφτεται: «Αυτοί θέλουν να κυβερνήσουν;».
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει μια αντιπολίτευση σε μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει φθορά. Να της επιτρέπει να εμφανίζεται ως η μόνη σοβαρή επιλογή, όχι επειδή είναι αλάνθαστη, αλλά επειδή οι αντίπαλοί της μοιάζουν ανήμποροι.
