Σε μια σκληρή τοποθέτηση προχώρησε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων (ΠΟΑΣΥ), κάνοντας λόγο για βαθιά σύγκρουση δύο διαφορετικών συνδικαλιστικών νοοτροπιών και καταγγέλλοντας τη δράση μιας «παραομοσπονδίας».
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η ομάδα αυτή επιχειρεί να υποκαταστήσει τη θεσμική εκπροσώπηση των αστυνομικών μέσα από τη διαρκή απαξίωση, τη στείρα κριτική και την προσωπική προβολή, επενδύοντας στην αποτυχία της Ομοσπονδίας αντί να καταθέτει ουσιαστικές συλλογικές προτάσεις.
Παράλληλα, στηλιτεύεται η προσπάθεια μετατροπής των προβλημάτων του κλάδου σε πεδίο εσωτερικής αντιπαράθεσης και εξυπηρέτησης κομματικών ή προσωπικών επιδιώξεων.
Απαντώντας στις αιτιάσεις γύρω από τις πρωτοβουλίες της, η Π.Ο.ΑΣ.Υ. ξεκαθαρίζει ότι ο πραγματικός συνδικαλισμός κρίνεται στα αποτελέσματα και τις θεσμικές παρεμβάσεις, φέρνοντας ως παράδειγμα τη διαχείριση του ζητήματος της δομής στη Σιντική.
Όπως υπογραμμίζεται, οι ενέργειες της Ομοσπονδίας και της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Σερρών είναι διαδοχικές και ουσιαστικές, με τη διεξαγωγή του Διοικητικού Συμβουλίου στην περιοχή να σηματοδοτεί τη φυσική παρουσία του θεσμού δίπλα στους υπηρετούντες αστυνομικούς.
Με τον τρόπο αυτό, η Π.Ο.ΑΣ.Υ. απορρίπτει τα περί επικοινωνιακών τεχνασμάτων, δηλώνοντας πως θα συνεχίσει τον αγώνα απέναντι στην εύκολη κριτική του παρασκηνίου.
Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΠΟΑΣΥ
Δεν είναι όντως πόλεμος για την καρέκλα. Είναι, πράγματι, σύγκρουση δύο εντελώς διαφορετικών συνδικαλιστικών κόσμων.
Από τη μία, η θεσμική Ομοσπονδία, η συλλογική εκπροσώπηση, η διεκδίκηση και η ευθύνη απέναντι στους συναδέλφους.
Και από την άλλη, η «παραομοσπονδία». Μια ομάδα ανθρώπων που δεν εκπροσωπεί καμία συλλογική βούληση, δεν έχει θεσμικό ρόλο, αλλά επιχειρεί να υποκαταστήσει την Ομοσπονδία μέσα από τη διαρκή απαξίωση, τη στείρα κριτική και την προσωπική προβολή. Μια καταστροφική για το συνάδελφο τακτική και μη νομιμοποιημένη από κανένα συλλογικό όργανο, απόφαση.
Η «παραομοσπονδία» δεν χτίζει συνδικαλισμό.
Ζει από την αποδόμησή του.
Δεν ενώνει τους συναδέλφους. Επιχειρεί να απαξιώσει εκείνους που έχουν την ευθύνη της συλλογικής εκπροσώπησης. Δεν καταθέτει μια διαφορετική πρόταση συνδικαλιστικής δράσης· επενδύει στην αποτυχία των άλλων για να δημιουργήσει χώρο για την προσωπική της προβολή.
Και όταν αυτή η «παραομοσπονδία» μετατρέπει κάθε θεσμική πρωτοβουλία σε αφορμή επίθεσης, κάθε συνάντηση σε ευκαιρία αυτοπροβολής και κάθε πρόβλημα των συναδέλφων σε εργαλείο εσωτερικής αντιπαράθεσης, τότε δεν μιλάμε πλέον για απλή κριτική.
Μιλάμε για υπονόμευση της συλλογικής συνδικαλιστικής εκπροσώπησης.
Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν χρειάζεται ανθρώπους που έχουν ως μοναδικό τους μέλημα να είναι αρεστοί στους κομματικούς τους ηγήτορες, ακόμη και όταν εκείνοι επιλέγουν να αλλάξουν κομματικό μανδύα, επιχειρώντας να αξιοποιήσουν την πολιτική ρευστότητα για μια στείρα και άγονη αντικυβερνητική αντιπαράθεση.
Χρειάζεται ανθρώπους που λογοδοτούν στους συναδέλφους και όχι σε προσωπικές ή πολιτικές επιδιώξεις.
Η κριτική είναι δικαίωμα. Η διαφορετική άποψη είναι απαραίτητη. Η διαρκής όμως απαξίωση της Ομοσπονδίας, χωρίς καμία ουσιαστική συλλογική πρόταση, δεν είναι συνδικαλισμός.
Ο συνδικαλισμός δεν μετριέται σε αναρτήσεις, φωτογραφίες και καταγγελίες. Μετριέται σε αγώνες, θεσμικές παρεμβάσεις και αποτέλεσμα.
Και επειδή κάποιοι επιχειρούν να δημιουργήσουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα για τη Σιντική, ας μιλήσουμε με γεγονότα.
Το πρόβλημα της δομής της Σιντικής έχει αναδειχθεί επανειλημμένα, τόσο από την Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Σερρών όσο και από την Π.Ο.ΑΣ.Υ., μέσα από διαδοχικές θεσμικές παρεμβάσεις.
Η πραγματοποίηση του Διοικητικού Συμβουλίου της Π.Ο.ΑΣ.Υ. στη Σιντική δεν αποτελεί ούτε επικοινωνιακό τέχνασμα ούτε υποκατάστατο της προηγούμενης δράσης της Ομοσπονδίας.
Έχει ουσιαστική, όχι μόνο συμβολική σημασία, γιατί η Ομοσπονδία επιλέγει να βρεθεί εκεί όπου υπηρετούν οι συνάδελφοι και αντιμετωπίζουν το πρόβλημα. Και ταυτόχρονα δημιουργεί μια νέα δυναμική για την οριστική αντιμετώπιση του ζητήματος.
Γιατί αυτό είναι ο συνδικαλισμός: Να αναδεικνύεις το πρόβλημα, να παρεμβαίνεις θεσμικά, να διεκδικείς λύσεις και, όταν χρειάζεται, να πηγαίνεις τον ίδιο τον θεσμό εκεί όπου βρίσκεται το πρόβλημα.
Όλα τα υπόλοιπα είναι εύκολη κριτική που διαμορφώνεται στο σκοτάδι του παρασκηνίου και της ίντριγκας.
Και η «παραομοσπονδία» μπορεί να συνεχίσει να την ασκεί.
Η Ομοσπονδία, όμως, θα συνεχίσει να αγωνίζεται.
