Ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΜΕΝΣ), Ηλίας Κολλύρης, έσπασε τη σιωπή του και απάντησε μέσω βίντεο στις επιθέσεις που δέχεται το τελευταίο διάστημα σχετικά με μια υπόθεση της νεαρής του ηλικίας.
Επιλέγοντας συνειδητά να μην τοποθετηθεί εν θερμώ, ο κ. Κολλύρης μίλησε με ψυχραιμία, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη για ένα λάθος που έγινε πριν από 30 χρόνια, όταν ήταν ακόμη δόκιμος στη Σχολή, και το οποίο έχει προ πολλού κριθεί, παραγραφεί και διαγραφεί από το ποινικό του μητρώο.
O Πρόεδρος της Ομοσπονδίας έστρεψε τα βέλη του κατά των πρόσφατων δηλώσεων του Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας στη Βουλή, θέτοντας σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων των εν ενεργεία στελεχών.
Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι δεν δέχεται υποδείξεις περί ηθικής, τονίζοντας ότι η διαρκής ανακύκλωση μιας λήξασας υπόθεσης δεν αποτελεί δικαιοσύνη αλλά μια ιδιότυπη, ισόβια καταδίκη που θυμίζει την καταδίωξη του Γιάννη Αγιάννη από τον Ιαβέρη.
Στο κλείσιμο του μηνύματός του, αφού ευχαρίστησε θερμά τις Πρωτοβάθμιες Ενώσεις και τους χιλιάδες συναδέλφους του από όλη την Ελλάδα για το συγκινητικό κύμα συμπαράστασης, ο Ηλίας Κολλύρης διεμήνυσε πως το παρελθόν του δεν θα γίνει όπλο στα χέρια όσων επιθυμούν έναν στρατιωτικό συνδικαλισμό αδύναμο και φοβισμένο.
Ξεκαθάρισε ότι η ΠΟΜΕΝΣ δεν θα συρθεί σε προσωπικές αντιπαραθέσεις και ότι η μοναδική της προτεραιότητα παραμένει η διεκδίκηση λύσεων για τα πραγματικά, καθημερινά προβλήματα των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ολόκληρη η ομιλία Κολλύρη:
Κυρίες Κύριοι
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Επέλεξα συνειδητά να μην τοποθετηθώ εν θερμώ.
Περίμενα για να μιλήσω με ψυχραιμία, με βλέμμα καθαρό και με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης που φέρω ως Πρόεδρος της ΠΟΜΕΝΣ, της μεγαλύτερης Ομοσπονδίας στρατιωτικών της χώρας.
Τις τελευταίες ημέρες επανήλθε στη δημόσια συζήτηση μια υπόθεση που αφορά το δικό μου παρελθόν.
Δεν θα κρυφτώ πίσω από λέξεις.
Δεν κρύφτηκα ποτέ και δεν θα κρυφτώ ούτε τώρα.
Για το συγκεκριμένο ζήτημα έχω ήδη μιλήσει δημόσια. Έχω αναφερθεί με ειλικρίνεια σε ένα λάθος της νεαρής μου ηλικίας. Ένα λάθος που δεν το αρνήθηκα, δεν το ωραιοποίησα και δεν το έκρυψα.
Ένα λάθος το οποίο έγινε σε ηλικία 20 ετών και το οποίο λαθος αποκαταστάθηκε άμεσα, μόλις λίγες ώρες μετά. Δηλαδή, το ίδιο περιστατικό σήμερα, υπό αυτές τις συνθήκες, δεν θα ήταν αξιόποινο.
Τότε όμως τιμωρήθηκα ως μαθητής ως δόκιμος, στη Σχολή, και στη συνέχεια η υπόθεση παραπέμφθηκε στη Στρατιωτική Δικαιοσύνη.
Έτσι, λοιπόν για να γινει ξεκάθαρο σε όλες κ όλους, τιμωρήθηκα ως εν ενεργεία μόνιμο στέλεχος, για ένα παράπτωμα που έγινε όταν ήμουν δόκιμος.
Η ποινή που μου επιβλήθηκε, μια μικρή ποινή με αναστολή, έπαυσε να ισχύει μετά από 3 χρόνια και μετά από 8 χρόνια διαγράφηκε και από το ποινικό μου μητρώο
Όλα αυτά γιατί η Πολιτεία αναγνωρίζει ότι ένα λάθος δεν μπορεί να καθορίζει ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου
και στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα λάθος ως μαθητής – δόκιμος στην σχολή, δεν μπορεί να στιγματίσει 30 χρόνια υπηρεσιακής διαδρομής ως μόνιμο στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων
Και εδώ υπάρχει ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί καθαρά:
θα έπρεπε να επηρεάζεται η σταδιοδρομία ενός στελέχους για ένα λάθος που έγινε πριν από την αποφοίτησή και πριν από την ορκομωσία του;
Γιατί, από όσο γνωρίζω, τα στελέχη κρίνονται με βάση την πορεία, την υπηρεσία και τη σταδιοδρομία τους ως μόνιμοι, ως εν ενεργεία στρατιωτικοί.
Δεν κρίνονται με βάση ένα περιστατικό της νεαρής τους ηλικίας ως μαθητές, ως δόκιμοι στη Σχολή, πριν ακόμη σταθούν ως Υπαξιωματικοι, αξιωματικοί, μόνιμα δηλαδη στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.
Η ζωή ενός ανθρώπου δεν κρίνεται μόνο από μία στιγμή. Κρίνεται από τη συνέχεια, από τη διαδρομή, από το αν στάθηκε όρθιος, από το αν άλλαξε, από το αν προσέφερε.
Από τότε μέχρι σήμερα επέλεξα τον δρόμο της αλήθειας, της προσφοράς και της ουσίας
Σήμερα έχω την τιμή να είμαι Πρόεδρος της ΠΟΜΕΝΣ. Μιας Ομοσπονδίας που χτίστηκε με αγώνα, δυσκολίες, επιμονή, αποτελέσματα και εμπιστοσύνη.
Η υπόθεση στην οποία γίνεται αναφορά έχει κριθεί και όπως έχει ήδη αναφέρει θεσμικά ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, πρόκειται για υπόθεση που ανάγεται σε χρόνο πέραν της 25ετίας και έχει ήδη αξιολογηθεί ποινικά και διοικητικά.
Γι’ αυτό και όσα ειπώθηκαν πρόσφατα στη Βουλή από τον Υφυπουργό Εθνικής Άμυνας, κ. Δαβάκη, με προβλημάτισαν βαθιά.
Τον κοινοβουλευτικό έλεγχο τον σέβομαι απολύτως.
Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Όταν σε μια κοινοβουλευτική απάντηση επανέρχονται στοιχεία που αφορούν έναν εν ενεργεία στρατιωτικό για ένα παράπτωμα του ως δόκιμος και όχι ως μόνιμο στέλεχος, στοιχεία προσωπικού και υπηρεσιακού χαρακτήρα, τότε το ζήτημα δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο.
Αφορά την προστασία κάθε στελέχους.
Αφορά την εμπιστοσύνη.
Αφορά το αν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μπορούν να ανασύρονται και να χρησιμοποιούνται δημόσια, ανάλογα με τη συγκυρία.
Και εδώ πρέπει να δοθούν απαντήσεις.
Πώς έφτασαν αυτά τα στοιχεία στα χέρια του κ. Δαβάκη;
Ποιος τα αναζήτησε;
Ποιος τα αξιολόγησε;
Ποιος εισηγήθηκε τη χρήση τους σε κοινοβουλευτική απάντηση;
Δεν προδικάζω. Δεν αποδίδω ευθύνες χωρίς στοιχεία. Αλλά δεν θα προσποιηθώ ότι δεν υπάρχει θέμα.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που οφείλω να απαντήσω καθαρά.
Ακούστηκε ότι, παρά το γεγονός πως η υπόθεση έχει κριθεί ποινικά και διοικητικά, «το ηθικό θέμα συνεχίζει να υφίσταται».
Κύριε Δαβάκη, θέλω να είμαι σαφής.
Υποδείξεις περί ηθικής δεν δέχομαι από κανέναν.
Αν με τον όρο «ηθικό θέμα» εννοούμε ότι ένας άνθρωπος οφείλει να έχει επίγνωση του παρελθόντος του και να στέκεται απέναντι στην κοινωνία με ειλικρίνεια, τότε αυτό το έχω κάνει. Δημόσια, καθαρά, και χωρίς υπεκφυγές.
Αν όμως εννοούμε ότι ένας άνθρωπος πρέπει να παραμένει εφ’ όρου ζωής δέσμιος μιας υπόθεσης της νεαρής του ηλικίας, ακόμη και όταν αυτή έχει κριθεί από τη Δικαιοσύνη, έχει αξιολογηθεί από την Υπηρεσία και έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια προσφοράς, τότε αυτό δεν είναι ηθική.
Είναι διαρκής καταδίκη.
Και αυτό δεν μπορώ να το αποδεχθώ.
Ο Βίκτωρ Ουγκώ, στους Αθλίους, περιέγραψε την ιστορία του Γιάννη Αγιάννη. Ενός ανθρώπου που πλήρωσε για το λάθος του, αλλά συνέχισε να καταδιώκεται από τον Ιαβέρη, σαν να μην είχε δικαίωμα να αλλάξει, να σταθεί ξανά όρθιος, να γίνει κάτι περισσότερο από το παρελθόν του.
Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα για κάθε κοινωνία που θέλει να λέγεται δίκαιη.
Κρίνουμε έναν άνθρωπο μόνο από μία στιγμή; Τον κρατάμε για πάντα δέσμιο ενός λάθους; Ή αναγνωρίζουμε ότι η πραγματική ηθική κρίνεται και από τη δυνατότητα της επανόρθωσης, της διαδρομής και της προσφοράς;
Η διαρκής ανακύκλωση μιας υπόθεσης που έχει κριθεί δεν συνάδει με τις αρχές ενός κράτους δικαίου.
Το κράτος δικαίου δεν υπάρχει μόνο για να τιμωρεί. Υπάρχει και για να βάζει όρια. Για να προστατεύει την αναλογικότητα.
Και αυτά, κύριε Δαβάκη, θα έπρεπε να τα γνωρίζετε καλύτερα ως νομικός.
Όλοι όσοι βρισκόμαστε στη δημόσια ζωή γνωρίζουμε ότι μια δημόσια τοποθέτηση μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις και να κριθεί αυστηρά.
Και εσείς το γνωρίζετε αυτό από τη δική σας δημόσια διαδρομή, από παλαιότερες δηλώσεις σας, οι οποίες προκάλεσαν αντιδράσεις και σας οδήγησαν στη συνέχεια να ανασκευάσετε και να ζητήσετε συγγνώμη.
Δεν το αναφέρω για να σας στιγματίσω.
Το αναφέρω ακριβώς για τον αντίθετο λόγο.
Γιατί δεν πιστεύω ότι ένας άνθρωπος πρέπει να καταδικάζεται εφ’ όρου ζωής από μία δήλωση, από μία στιγμή, από ένα λάθος, όταν έχει δημόσια σταθεί απέναντί του.
Ακριβώς γι’ αυτό θα περίμενα μεγαλύτερο μέτρο και μεγαλύτερη θεσμική προσοχή όταν μιλάτε για το παρελθόν ενός άλλου ανθρώπου.
Από εδώ και πέρα, τα ζητήματα που αφορούν την προστασία της τιμής, της υπόληψής μου και των ευαισθητων προσωπικών μου δεδομένων
θα αντιμετωπιστούν με τον τρόπο που πρέπει: θεσμικά, νομικά και με αποφασιστικότητα. Γιατί τόσο καιρό η καλή μου διάθεση να μην παραπέμψω θέματα στη δικαιοσύνη, εχει εκληφθεί απο κάποιους ως αδυναμία…
Δεν θα φωνάξω
Δεν θα αντιπαρατεθω
Δεν θα παρασύρω την Ομοσπονδία σε άγονες αντιπαραθέσεις.
Η ΠΟΜΕΝΣ δεν υπάρχει για να υπηρετεί προσωπικές συγκρούσεις.
Η ΠΟΜΕΝΣ από ημέρα ιδρύσεως της, με τη σοβαρότητα και την ουσία της, τιμά την θεσμική εκπροσώπηση των εν ενεργεία συναδέλφων μας,
με τον σεβασμό σε όλες τις Πολιτικές κ Στρατιωτικές Ηγεσίες
και με τη συνέπεια λόγων και πράξεων αποτελεί για χιλιάδες συναδέλφους μας, έναν αληθινό φίλο, ένα στήριγμα στη δύσκολη τους στιγμή, έναν συνοδοιπόρο
Η ΠΟΜΕΝΣ υπάρχει για να δίνει φωνή σε όλα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, να διεκδικεί λύσεις και να στηρίζει τον στρατιωτικό και την οικογένειά του.
Όταν όμως επιχειρείται να αποδομηθεί προσωπικά ο εκλεγμένος Πρόεδρος της μεγαλύτερης στρατιωτικής Ομοσπονδίας της χώρας, το ζήτημα δεν είναι μόνο προσωπικό.
Αγγίζει τη συλλογική εκπροσώπηση.
Αγγίζει τον στρατιωτικό συνδικαλισμό.
Αγγίζει το δικαίωμα των στρατιωτικών να έχουν ισχυρή, ανεξάρτητη και θεσμική φωνή.
Δεν θα επιτρέψω να μετατραπεί μια υπόθεση του παρελθόντος, μια υπόθεση πριν 30 χρονια, σε εργαλείο αποπροσανατολισμού από τα σημερινα πραγματικά προβλήματα των συναδέλφων μου
Η πενταετία σε επταετία, το βαθμολόγιο, η εισφορά αλληλεγγύης, τα νοσοκομεία, οι μεταθέσεις, η στέγαση, το εισόδημα, η μέριμνα για τις οικογένειες, η αξιοπρέπεια του στρατιωτικού, η θεσμική εκπροσώπηση — αυτά είναι τα πραγματικά ζητήματα.
Και εκεί θα συνεχίσουμε να είμαστε και να διεκδικούμε
Άφησα στο τέλος γιατί για μένα αυτή η στιγμή είναι πολύ δυνατή και μένει για πάντα χαραγμένη στην ψυχη μου:
Θέλω με όλη τη δύναμη της καρδιας μου να ευχαριστήσω τους Προεδρους των Πρωτοβάθμιων Ενώσεων της Ομοσπονδίας μας και όλα τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλιων των Ενώσεων αυτών ανά την Επικράτεια για τη στήριξή τους.
Όλως ιδιαιτέρως την κάθε συναδέλφισσα και τον καθε συνάδελφο που πολλούς δεν γνωρίζω προσωπικά, που δεν ανήκουν στα όργανα διοίκησης της Ομοσπονδίας όπου απο ολα τα σημεία της Ελλάδας, μου στέλνουν τη συναδελφικη τους αγαπη και στήριξη, τονίζοντας μου πως ολες και όλοι γνωρίζουν γιατί γίνεται αυτό…
Η εμπιστοσύνη σας με γεμίζει ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη. Να είστε σίγουροι για αυτο
Επαναλαμβανω το παρελθόν μου δεν το αρνήθηκα.
Αλλά το παρελθόν δεν θα γίνει αλυσίδα. Δεν θα γίνει όπλο στα χέρια όσων θέλουν έναν στρατιωτικό συνδικαλισμό αδύναμο, φοβισμένο και σιωπηλό.
Η απάντησή μου είναι η υπηρεσιακη μου διαδρομή.
Η απάντησή μου είναι η ΠΟΜΕΝΣ.
Συνεχίζουμε με θεσμικότητα, αξιοπρέπεια, ενότητα και καθαρό βλέμμα.
Γιατί η ΠΟΜΕΝΣ δεν είναι ένα πρόσωπο.
Είναι η φωνή των εν ενεργεια συναδελφων μας στρατιωτικών.
Ειναι η δικη σας φωνη
Και αυτή η φωνή, σας υπόσχομαι, όχι μονο δεν θα σιωπησει αλλά θα δυναμώσει ακομα περισσότερο
