Δεν είναι συνηθισμένο να ακούς Καζαντζάκη σε μια συνδικαλιστική ομιλία.
Ο Ηλίας Κολλύρης, όμως, δεν επέλεξε τυχαία τη συγκεκριμένη φράση για να περιγράψει τη διαδρομή της ΠΟΜΕΝΣ.
Λίγο νωρίτερα είχε μιλήσει για τον διάλογο που επιδίωξε η Ομοσπονδία, για τις προτάσεις που κατέθεσε και για τις μάχες που έδωσε.
Μάχες που κερδήθηκαν, αλλά και μάχες που παραμένουν ανοιχτές.
«Δεν επιδιώξαμε ποτέ τη σύγκρουση. Επιλέξαμε τον διάλογο. Καταθέσαμε προτάσεις. Δώσαμε μάχες. Άλλες που κερδίσαμε και άλλες που δεν έχουμε κερδίσει ακόμα», ανέφερε ο Πρόεδρος της ΠΟΜΕΝΣ.
Και αμέσως μετά ήρθε η φράση του Νίκου Καζαντζάκη:
«Νίκησα; Νικήθηκα; Τούτο μονάχα ξέρω: είμαι γεμάτος πληγές και στέκομαι όρθιος».
Γιατί οι αγώνες στους οποίους αναφέρθηκε ο Ηλίας Κολλύρης δεν είναι αφηρημένοι. Έχουν περιεχόμενο, αποτελέσματα και κόστος. Έχουν νίκες που κάποτε έμοιαζαν μακρινές και διεκδικήσεις που ακόμη περιμένουν δικαίωση.
Μια σημαντική μάχη που κερδήθηκε
Μία από τις σημαντικές μάχες που κερδήθηκαν ήταν η επιστροφή της νυχτερινής αποζημίωσης στους στρατιωτικούς.
Ένα αίτημα για το οποίο η ΠΟΜΕΝΣ επέμεινε, πίεσε και διεκδίκησε μέχρι να υπάρξει αποτέλεσμα. Μια κατάκτηση που απέδειξε ότι κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος όταν υπάρχει διάρκεια, τεκμηρίωση και αποφασιστικότητα.
Η επιστροφή της νυχτερινής αποζημίωσης δεν ήταν μια χάρη προς τους στρατιωτικούς. Ήταν η αναγνώριση μιας πραγματικής εργασίας που είχε ήδη προσφερθεί. Ήταν μία νίκη. Όχι, όμως, το τέλος της διαδρομής.
Οι τέσσερις μεγάλες μάχες που συνεχίζονται
Από το βήμα της Θεσσαλονίκης, ο Ηλίας Κολλύρης έθεσε τέσσερα κεντρικά αιτήματα. Τέσσερις ανοιχτές μάχες για τις οποίες η ΠΟΜΕΝΣ ζητά πλέον καθαρές αποφάσεις από την Πολιτεία.
Η πρώτη αφορά το συνταξιοδοτικό πλαίσιο των στελεχών που κατατάχθηκαν μετά την 1η Ιανουαρίου 2011.
Η Ομοσπονδία διεκδικεί το ίδιο συνταξιοδοτικό καθεστώς για όλους, χωρίς στρατιωτικούς δύο ταχυτήτων. Γιατί άνθρωποι που υπηρετούν στις ίδιες μονάδες, έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις και αντιμετωπίζουν τους ίδιους κινδύνους δεν μπορεί να έχουν διαφορετικά δικαιώματα.
Η δεύτερη μάχη αφορά την επέκταση της μάχιμης πενταετίας σε επταετία, με τους ίδιους όρους.
Η ΠΟΜΕΝΣ δεν ζητά να χαριστεί χρόνος στους στρατιωτικούς. Ζητά να αναγνωριστεί ο πραγματικός χρόνος κατά τον οποίο υπηρετούν, μακριά από τις οικογένειές τους, σε μονάδες, σύνορα, νησιά, πλοία και αεροδρόμια.
Η τρίτη αφορά τη θεσμοθέτηση του 13ου και του 14ου μισθού.
Ένα αίτημα που συνδέεται άμεσα με την καθημερινότητα της στρατιωτικής οικογένειας, με την ακρίβεια, τα ενοίκια, τις συνεχείς μεταθέσεις και το διαρκώς αυξανόμενο κόστος ζωής.
Για πολλούς μπορεί να είναι ένας αριθμός σε έναν κρατικό προϋπολογισμό. Για την οικογένεια του στρατιωτικού, όμως, είναι μια πραγματική και αναγκαία ανάσα.
Η τέταρτη μάχη αφορά την κατάργηση της Ειδικής Εισφοράς Αλληλεγγύης και την επιστροφή των ποσών που παρακρατήθηκαν τα δύο τελευταία χρόνια.
Η θέση της ΠΟΜΕΝΣ είναι ξεκάθαρη: ένα μέτρο που θεσπίστηκε ως έκτακτο δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μόνιμη αδικία σε βάρος των στρατιωτικών.
Και εάν η Πολιτεία δεν αποκαταστήσει αυτή την αδικία, η διεκδίκηση θα συνεχιστεί ενώπιον της Δικαιοσύνης, με κάθε νόμιμο μέσο.
Η δικαστική μάχη για το νέο βαθμολόγιο
Ανοιχτό παραμένει και το μέτωπο του νέου βαθμολογίου.
Ένα βαθμολόγιο το οποίο, όπως έχει επισημάνει ο Πρόεδρος της ΠΟΜΕΝΣ, δεν έλαβε υπόψη την προκήρυξη εισαγωγής των στελεχών που ήδη υπηρετούν και οδηγεί πολλούς στρατιωτικούς σε βαθμολογική καθήλωση.
Για ακόμη μία φορά, η Ομοσπονδία αναγκάζεται να διεκδικήσει τη δικαίωση μέσα από τις δικαστικές αίθουσες για ένα ζήτημα που θα έπρεπε να έχει αντιμετωπιστεί θεσμικά και δίκαια από την πρώτη στιγμή.
«Σταματήστε να μας αναγκάζετε να προσφεύγουμε στη Δικαιοσύνη για το αυτονόητο», ήταν το σαφές μήνυμα του Ηλία Κολλύρη.
Ο αγώνας δεν είναι μόνο διεκδίκηση
Η διαδρομή της ΠΟΜΕΝΣ, όμως, δεν αποτυπώνεται μόνο στις ανακοινώσεις, στις παρεμβάσεις και στις δικαστικές αίθουσες.
Αποτυπώνεται και στις πράξεις.
Στην ίδια διαδρομή ξεχωρίζει η δημιουργία της Γραμματείας Ισότητας Φύλων της ΠΟΜΕΝΣ, μιας πραγματικά πρωτοποριακής πρωτοβουλίας για τα δεδομένα της εποχής.
Η Γραμματεία έδωσε θεσμική φωνή στις γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων και δημιούργησε έναν σταθερό μηχανισμό ανάδειξης των προβλημάτων τους και διεκδίκησης ίσων δικαιωμάτων, ίσων ευκαιριών και ισότιμης υπηρεσιακής αντιμετώπισης.
Ήταν ακόμη μία απόδειξη ότι η ΠΟΜΕΝΣ δεν περιορίζεται στο να ακολουθεί τις εξελίξεις. Σε κρίσιμα ζητήματα ανοίγει δρόμους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα έμπρακτης δράσης αποτελεί και το πρόγραμμα διάθεσης αυτόματων εξωτερικών απινιδωτών σε στρατιωτικές μονάδες σε ολόκληρη τη χώρα.
Μία πρωτοβουλία με άμεσο και ουσιαστικό αποτύπωμα, η οποία επιστρέφει στην πράξη τις συνδρομές των μελών και επενδύει στην πρόληψη, στην ασφάλεια και στην προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Γιατί ο αγώνας μιας Ομοσπονδίας δεν μετριέται μόνο από το πόσο δυνατά διεκδικεί.
Μετριέται και από το πόσο έμπρακτα στέκεται δίπλα στους ανθρώπους που εκπροσωπεί.
Η νυχτερινή αποζημίωση που επέστρεψε, η πρωτοποριακή δημιουργία της Γραμματείας Ισότητας Φύλων, οι απινιδωτές που φτάνουν σε μονάδες σε όλη τη χώρα, τα τέσσερα κεντρικά αιτήματα και η δικαστική μάχη για το νέο βαθμολόγιο αποτελούν διαφορετικές πλευρές της ίδιας διαδρομής.
Μιας διαδρομής με νίκες, καθυστερήσεις, απογοητεύσεις, αλλά και επιμονή.
«Κι εμείς στεκόμαστε όρθιοι»
Ο Ηλίας Κολλύρης δεν επιχείρησε να παρουσιάσει μια πορεία χωρίς δυσκολίες. Δεν μίλησε μόνο για όσα κερδήθηκαν και δεν έκρυψε όσα παραμένουν ανοιχτά.
Μίλησε για τις πληγές ενός αγώνα που συνεχίζεται.
Για την κούραση, τις απογοητεύσεις και τις φορές που η Πολιτεία άκουσε, αλλά δεν αποφάσισε.
Η ουσία, όμως, βρισκόταν στις λέξεις που ακολούθησαν:
«Κι εμείς στεκόμαστε όρθιοι. Συνεχίζουμε».
Μία σύντομη φράση, αλλά και μια καθαρή δήλωση στάσης.
Για την ΠΟΜΕΝΣ, το να παραμένει όρθια δεν είναι ζήτημα εικόνας. Είναι υποχρέωση απέναντι στους στρατιωτικούς που εκπροσωπεί.
Απέναντι σε όσους περιμένουν λύσεις.
Απέναντι στις οικογένειες που δοκιμάζονται.
Απέναντι στους νέους ανθρώπους που φορούν σήμερα τη στολή και αναρωτιούνται αν υπάρχει πραγματική προοπτική για το αύριο.
Ο Καζαντζάκης έδωσε τα λόγια. Ο Ηλίας Κολλύρης τα μετέφερε στο σήμερα και τα συνέδεσε με τη διαδρομή μιας Ομοσπονδίας που δεν ισχυρίζεται ότι κέρδισε τα πάντα, αλλά δηλώνει ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει καμία μάχη.
Γιατί μπορεί κανείς να πληγωθεί σε έναν αγώνα.
Μπορεί να κουραστεί.
Μπορεί να περιμένει περισσότερο απ’ όσο άντεχε ή υπολόγιζε.
Εκείνο που δεν μπορεί να κάνει είναι να παραιτηθεί.
Και αυτό ήταν, τελικά, το μήνυμα του Προέδρου της ΠΟΜΕΝΣ από τη Θεσσαλονίκη:
«Είμαστε όρθιοι. Και συνεχίζουμε».
Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα από την ομιλία του Ηλία Κολλύρη:
