Το ημερολόγιο έδειχνε Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου όταν η δημοσιογραφική πιάτσα μάθαινε για μια συμπλοκή με πυροβολισμούς που σημειώθηκε στην Ανάβυσσο. Λίγες ώρες μετά, η είδηση που έβγαινε από το αστυνομικό ρεπορτάζ ήθελε τον Αλκέτ Ριζάι πρωταγωνιστή του συγκεκριμένου επεισοδίου και αυτό που θα γινόταν τα επόμενα 24ωρα φάνταζε πιο πιθανό από ποτέ.
Ο βαρυποινίτης, ο οποίος ήταν εκτός των Φυλακών Δομοκού με ακόμα μία άδεια, την 16η στον αριθμό, δεν έπεστρεψε ποτέ στο σωφρονιστικό ίδρυμα και κηρύχθηκε για ακόμα μία φορά δραπέτης.
Στις 15 Σεπτέμβρη ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δήλωνε πως «ο Αλκέτ Ριζάι έχει πάρει 16 άδειες και σωστά τις πήρε θέλω να σας πω…».
Μια εβδομάδα μετά η παραπάνω δήλωση έγινε «16 άδειες έχει πάρει αυτός. Αν θέλετε προσωπικά θα διαφωνούσα με τον συγκεκριμένο να έχει πάρει άδεια…», με τον υπουργό να μας διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην συλληφθεί ο Αλβανός κακοποιός.
Και φτάσαμε στο σήμερα.
Σχεδόν τρεις εβδομάδες μετά, ο Ριζάι είναι άφαντος και -το πιο πιθανό- βαριά οπλισμένος…
Εδώ όμως γεννιέται το πιο αμείλικτο ερώτημα, αυτό που κανείς στην εξουσία δεν θέλει να αγγίξει.
Αν τις επόμενες ημέρες ή ώρες ο Ριζάι έρθει σε συμπλοκή με αστυνομικούς, αν βγει το όπλο και τραυματιστεί θανάσιμα ένας αστυνομικός ή ένας ανύποπτος πολίτης στην προσπάθειά του να διαφύγει τη σύλληψη, ποιος ακριβώς θα αναλάβει την ευθύνη;
Θα βγει κάποιος από την επιτροπή που υπέγραψε την άδεια να πει «έκανα λάθος εκτίμηση», ή θα περιοριστούμε πάλι στις γνωστές γραφειοκρατικές δικαιολογίες περί «τυπικών προϋποθέσεων του νόμου»;
Γιατί είναι πολύ εύκολο να υπογράφεις χαρτιά πίσω από ένα προστατευμένο γραφείο, αλλά το τίμημα αυτών των υπογραφών το πληρώνουν στο πεδίο οι αστυνομικοί που καλούνται να αντιμετωπίσουν έναν ετοιμοπόλεμο δραπέτη, καθώς και οι πολίτες που βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή…
ΥΓ: Το πιο εξοργιστικό από όλα, βέβαια, είναι ότι στο βωμό της αλόγιστης μεταχείρισης των λίγων, στο τέλος θα την πληρώσουν πάλι οι πολλοί.
Τώρα που το σύστημα θα τρέξει πανικόβλητο να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, η αυστηροποίηση θα χτυπήσει την πόρτα εκείνων των κρατουμένων που πραγματικά δικαιούνται μια ευκαιρία επανένταξης.
Αντί για ουσιαστική και εξατομικευμένη αξιολόγηση επικινδυνότητας, θα δούμε πάλι μια οριζόντια στέρηση δικαιωμάτων.
Άνθρωποι που έχουν δείξει πραγματική μεταμέλεια και παλεύουν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους, θα βλέπουν τις αιτήσεις τους να απορρίπτονται απλά και μόνο επειδή κάποιοι αρμόδιοι φοβούνται πλέον τη σκιά τους μετά το κάζο του Ριζάι.
