Πρέπει να γίνει πάλι ανθρωποθυσία για να γίνουν έλεγχοι; Έξι άνθρωποι χάθηκαν στην Πλάκα. Και τώρα θυμηθήκαμε τους ελέγχους.
Κάθε τραγωδία και ένας νέος έλεγχος. Κάθε νεκρός και μια νέα «διαπίστωση». Πόσους ακόμη πρέπει να θρηνήσουμε για να λειτουργήσει επιτέλους η πρόληψη;
Πόσες τραγωδίες πρέπει να συμβούν για να γίνει η πρόληψη πραγματική πολιτική και όχι επικοινωνιακή διαχείριση;
Έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην Πλάκα και, για ακόμη μία φορά, η Ελλάδα ψάχνει κατόπιν εορτής τι πήγε λάθος.
Μετά την έκρηξη θυμηθήκαμε τους ελέγχους. Μετά την κατάρρευση θυμηθήκαμε τα επικίνδυνα κτίρια. Μετά τους νεκρούς θυμηθήκαμε την ασφάλεια.
Αυτό δεν είναι πρόληψη. Είναι η μόνιμη παθογένεια του κράτους: να ανακαλύπτει τον κίνδυνο αφού πρώτα γίνει τραγωδία.
Και το έργο το έχουμε ξαναδεί. Κάθε φορά υπάρχουν κανονισμοί, αρμοδιότητες, πρωτόκολλα και υποχρεωτικοί έλεγχοι. Αυτό που συχνά λείπει είναι ο έλεγχος ότι όλα αυτά εφαρμόζονται πριν θρηνήσουμε θύματα.
Στην περίπτωση του φυσικού αερίου, για παράδειγμα, προβλέπεται έλεγχος στεγανότητας κάθε τέσσερα χρόνια. Υπάρχουν ευθύνες ιδιοκτητών, εγκαταστατών και Διαχειριστή του δικτύου.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό:
Ποιος ελέγχει ότι οι έλεγχοι έγιναν;
Και το ίδιο ερώτημα αφορά τα ετοιμόρροπα κτίρια, τις υποδομές, τις εγκαταστάσεις, παντού όπου η Πολιτεία γνωρίζει ότι υπάρχει κίνδυνος.
Γιατί δεν μπορεί κάθε φορά να περιμένουμε την επόμενη τραγωδία για να ψάξουμε τον προηγούμενο έλεγχο.
Έξι νεκροί είναι έξι λόγοι για να σταματήσει επιτέλους αυτή η λογική του «βλέπουμε και κάνουμε».
Η Πολιτεία δεν κρίνεται από το πόσο γρήγορα αντιδρά μετά την καταστροφή. Κρίνεται από το αν κατάφερε να την αποτρέψει.
