Συγκλονισμένη παραμένει η τοπική κοινωνία στη Δράμα, αλλά και η αστυνομική κοινότητα, μετά τη δολοφονία της 45χρονης αστυνομικού από τον εν διαστάσει, και μετέπειτα αυτόχειρα, σύζυγό της, ο οποίος ήταν επίσης αστυνομικός.
Υπενθυμίζεται ότι την Τετάρτη (17/6) συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι είπαν το τελευταίο «αντίο» στην 45χρονη Αντιγόνη.
Η πρόεδρος των αστυνομικών υπαλλήλων Δράμας, Μαρία Ζαχοπούλου, έκανε μία συγκλονιστική ανάρτηση για την υπόθεση τονίζοντας ότι «υπάρχουν δύο παιδιά που έχασαν τους γονείς τους και η ζωή τους άλλαξε για πάντα».
Αναλυτικά η ανάρτησή της:
«Τις τελευταίες ημέρες επέλεξα να μη μιλήσω δημόσια, παρά τα πολλά τηλεφωνήματα και τις πιέσεις που δέχθηκα.
Όχι γιατί δεν είχα κάτι να πω.
Αλλά γιατί γνώριζα τους συναδέλφους μου. Και γιατί όσο περνούσαν οι ώρες, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι πίσω από όσα ακούγονται και γράφονται, «χάνονται» οι άνθρωποι.
Χθες τελέστηκαν οι εξόδιες ακολουθίες.
Χθες είδα τον πιο αβάσταχτο πόνο από κοντά.
Είδα γονείς να θρηνούν τα παιδιά τους. Αδέρφια να προσπαθούν να σταθούν όρθια. Συναδέλφους μου να προσπαθούν να διαχειριστούν ότι έχει συμβεί.
Κατα την ταφή της Αντιγόνης, μου ζητήθηκε να παραδώσω την ελληνική σημαία στα δύο παιδιά της.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα βλέμματα αυτών των παιδιών.
Γι’ αυτό και δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ με όσα παρακολουθώ όλες αυτές τις ημέρες.
Με τις ατελείωτες αναλύσεις. Με τις ανακρίβειες, τις λεπτομέρειες που αναπαράγονται ξανά και ξανά.
Δεν έχω όλες τις απαντήσεις. Ξέρω όμως ότι πολλές φορές ένιωσα πως η ανάγκη να υπάρχει διαρκώς κάτι προς σχολιασμό ξεπέρασε την ανάγκη για ακρίβεια, μέτρο και ουσία.
Δεν αναφέρομαι στην καταδίκη μιας πράξης. Αυτή είναι αυτονόητη.
Αναφέρομαι στην ανθρωπιά που φαίνεται να χάνεται όλο και περισσότερο από τον δημόσιο λόγο.
Γιατί πίσω από αυτή την τραγωδία υπάρχουν άνθρωποι που θα συνεχίσουν να ζουν με τις συνέπειές της όταν όλοι οι υπόλοιποι θα έχουμε προχωρήσει παρακάτω.
Υπάρχουν δύο παιδιά που έχασαν τους γονείς τους και η ζωή τους άλλαξε για πάντα. Που ζουν ανάμεσά μας και θα συνεχίσουν να ζουν σε μια κοινωνία που γνωρίζει την ιστορία τους.
Ίσως λοιπόν αξίζει να αναρωτηθούμε τι αφήνουμε πίσω μας με όσα λέμε και όσα γράφουμε. Γιατί ο σεβασμός δεν είναι υποχρέωση μόνο απέναντι σε αυτούς που έφυγαν.
Είναι κυρίως υποχρέωση απέναντι στους ζωντανούς που καλούνται να συνεχίσουν».
