Όταν το «σκάνδαλο» γίνεται μπαλάκι ευθυνών και όλοι ψάχνουν έξοδο κινδύνου.
Γράφει ο Αρχικοριός
Τα περίφημα «σπιτάκια ανακύκλωσης» εξελίσσονται σε ένα ακόμη επεισόδιο που πληγώνει την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος.
Ένα θέμα που θα έπρεπε να απαντηθεί με καθαρές κουβέντες, στοιχεία και διαφάνεια, μετατρέπεται σε μια ατελείωτη πολιτική διελκυστίνδα, όπου Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ μοιάζουν να έχουν βρεθεί μέσα σε έναν κυκεώνα που οι ίδιοι δημιούργησαν.
Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ζήτημα που δεν μπορεί πλέον να το διαχειριστεί επικοινωνιακά σαν μια απλή αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει πάρει πάνω του την υπεράσπιση της κυβερνητικής γραμμής και έχει αναλάβει σχεδόν εργολαβικά να αποδείξει ότι δεν υπάρχει κανένα σκάνδαλο, ότι όλα έγιναν νόμιμα και ότι οι επικρίσεις είναι υπερβολικές.
Το ερώτημα όμως είναι απλό: όταν ένα θέμα παίρνει τόσο μεγάλες διαστάσεις, αρκεί η πολιτική άμυνα ενός υπουργού για να κλείσει η συζήτηση;
Την ίδια ώρα, αρκετά κυβερνητικά στελέχη επιλέγουν τη σιωπή.
Εκεί που θα περίμενε κανείς καθαρές απαντήσεις και πολιτική ευθύνη, επικρατεί μια προσπάθεια αποφυγής της σύγκρουσης.
Η εικόνα μιας κυβέρνησης που αφήνει έναν υπουργό να σηκώνει μόνος του το βάρος της υπεράσπισης δεν βοηθά στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.
Οι υπόλοιποι υπουργοί της κυβέρνησης είναι στην κυριολεξία εξαφανισμένοι!
Από την άλλη πλευρά, το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε έτοιμο να σηκώσει τη σημαία της αποκάλυψης, μιλώντας για «μέγα σκάνδαλο» και ζητώντας εξηγήσεις.
Μόνο που η πολιτική πραγματικότητα ήρθε να δημιουργήσει ένα παράδοξο: η ίδια η αρμόδια τομεάρχης του κόμματος, μέσω γνωμοδότησης, φέρεται να κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση, καθώς αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ότι οι διαδικασίες της ΤΕΧΑΝ ήταν σύννομες.
Και κάπου εδώ αρχίζει η πολιτική παρωδία, το λεγόμενο τσίρκο!
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Η αντιπολίτευση καταγγέλλει σκάνδαλο. Όμως την ίδια στιγμή οι δικές της γνωμοδοτήσεις δεν ενισχύουν απαραίτητα αυτή την καταγγελία.
Οι πολίτες παρακολουθούν ένα ακόμη επεισόδιο όπου οι πολιτικοί μονομαχούν στα λόγια, αλλά δυσκολεύονται να δώσουν απλές και πειστικές απαντήσεις.
Τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» έγιναν τελικά σύμβολο μιας μεγαλύτερης παθογένειας: της αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί κρίσεις με καθαρότητα και σοβαρότητα.
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κατάφεραν να μετατρέψουν ένα θέμα διαχείρισης απορριμμάτων σε μάχη πολιτικής επιβίωσης. Και το μεγαλύτερο κόστος δεν το πληρώνει μόνο η κυβέρνηση ή η αντιπολίτευση. Το πληρώνει η ίδια η έννοια της αξιοπιστίας.
Γιατί όταν όλοι φωνάζουν, αλλά κανείς δεν πείθει, ο πολίτης καταλήγει στο πιο επικίνδυνο συμπέρασμα: ότι για άλλη μια φορά «τα έκαναν μούσκεμα».
