Λεφτά γιοκ, ποσοστά γιοκ, πρόωρες γιοκ. Μόνο σκάνδαλα ανοιχτά. Γιατί ο Μητσοτάκης εγκατέλειψε το σενάριο των πρόωρων εκλογών
Γράφει ο Αρχικοριός
Για εβδομάδες το Μέγαρο Μαξίμου άφηνε να αιωρείται το σενάριο των πρόωρων εκλογών.
Βουλευτές βρίσκονταν σε προεκλογική ετοιμότητα, υπουργοί σε παραλήρημα μετρούσαν ημέρες και η αντιπολίτευση προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει τις προθέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Τελικά, η απόφαση ήταν η εξάντληση της τετραετίας.
Γιατί; Η απάντηση, σύμφωνα με την πολιτική ανάγνωση των δεδομένων, είναι πολύ πιο πεζή από τα περίπλοκα σενάρια που κυκλοφορούν στους διαδρόμους της εξουσίας.
Ο πρωθυπουργός δεν φαίνεται να έχει σήμερα ούτε τα οικονομικά «πυρομαχικά», ούτε το δημοσκοπικό προβάδισμα που θα του επέτρεπαν να ζητήσει νέα λαϊκή εντολή με ασφάλεια.
Τα ταμεία δεν αρκούν για να στηθεί προεκλογική εκστρατεία
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης παραδοσιακά αποτελεί το βήμα των μεγάλων παροχών.
Αυτή τη φορά, όμως, το καλάθι μοιάζει πιο άδειο από ποτέ.
Τα περίπου 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ που συγκεντρώθηκαν για φοροελαφρύνσεις και μέτρα στήριξης δύσκολα μπορούν να αλλάξουν τη διάθεση μιας κοινωνίας που έχει περάσει χρόνια ακρίβειας, υψηλού κόστους ζωής και συνεχών πιέσεων στο εισόδημά της.
Η κυβέρνηση μπορεί να παρουσιάσει πακέτα μέτρων, όμως η πολιτική πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Οι πολίτες δεν δείχνουν να συγκινούνται από περιορισμένες φοροελαφρύνσεις όταν βλέπουν τους λογαριασμούς, τα ενοίκια και το κόστος των βασικών αγαθών να απορροφούν κάθε αύξηση εισοδήματος.
Με λίγα λόγια, τα χρήματα δεν αρκούν για να στηθεί μια νικηφόρα προεκλογική αφήγηση.
Το 30% μοιάζει μακρινός στόχος
Υπάρχει όμως και ο παράγοντας που καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αγνοήσει: οι δημοσκοπήσεις.
Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη δύναμη, αλλά η απόσταση από το ψυχολογικό όριο του 30% εξακολουθεί να αποτελεί δύσκολη υπόθεση. Και στην πολιτική, όταν ο αντίπαλος δεν σε απειλεί άμεσα αλλά ούτε εσύ μπορείς να εξασφαλίσεις μια καθαρή νίκη, κανείς δεν επιλέγει να ανοίξει μόνος του την κάλπη.
Αν το κυβερνητικό επιτελείο είχε στα χέρια του μετρήσεις που έδειχναν σταθερά ποσοστά πάνω από το 30%, δύσκολα θα περίμενε μέχρι το 2027. Θα είχε ήδη ανακοινώσει εκλογές, επιδιώκοντας να αιφνιδιάσει τους αντιπάλους του και να κεφαλαιοποιήσει το προβάδισμα.
Το γεγονός ότι δεν το κάνει αποτελεί, για πολλούς πολιτικούς παρατηρητές, ένδειξη πως η εικόνα δεν είναι τόσο ευνοϊκή όσο θα επιθυμούσε.
Τα ανοιχτά μέτωπα δεν επιτρέπουν ρίσκο
Υπάρχει όμως και ένας ακόμη λόγος που κάνει την κυβέρνηση ιδιαίτερα προσεκτική.
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ εξακολουθεί να προκαλεί πολιτικούς κραδασμούς.
Η τραγωδία των Τεμπών παραμένει στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, ενώ η υπόθεση των υποκλοπών δεν έχει εξαφανιστεί από την πολιτική ατζέντα.
Αντίθετα, εξακολουθεί να λειτουργεί ως μια βαριά σκιά πάνω από το κυβερνητικό αφήγημα περί θεσμικής κανονικότητας.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 156 βουλευτών λειτουργεί ως η βασική γραμμή άμυνας της κυβέρνησης.
Όσο η Βουλή παραμένει ως έχει, το Μέγαρο Μαξίμου διαθέτει τον απόλυτο έλεγχο των κοινοβουλευτικών διαδικασιών και δεν χρειάζεται να μπει σε μια εκλογική αναμέτρηση με αβέβαιο αποτέλεσμα.
Η κάλπη δεν είναι πάντα λύση
Οι εκλογές αποτελούν όπλο μόνο όταν είσαι βέβαιος ότι θα τις κερδίσεις. Διαφορετικά, μετατρέπονται σε επικίνδυνη περιπέτεια.
Γι’ αυτό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει να εγκαταλείπει, τουλάχιστον προς το παρόν, το σχέδιο του εκλογικού αιφνιδιασμού.
Δεν πρόκειται για επίδειξη αυτοπεποίθησης, αλλά για επιλογή χαμηλού ρίσκου.
Όταν τα δημοσιονομικά περιθώρια είναι περιορισμένα, όταν οι δημοσκοπήσεις δεν προσφέρουν την ασφάλεια μιας άνετης επικράτησης και όταν σημαντικές πολιτικές υποθέσεις εξακολουθούν να παραμένουν ανοικτές, η εξάντληση της τετραετίας μοιάζει περισσότερο με αναγκαστική επιλογή παρά με στρατηγική πολυτέλειας.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει την παραμονή της μέχρι το τέλος της θητείας ως δείγμα θεσμικής σταθερότητας.
Η αντιπολίτευση, αντίθετα, υποστηρίζει ότι πρόκειται για προϊόν πολιτικού φόβου.
Η τελική απάντηση θα δοθεί στην κάλπη. Μέχρι τότε, όμως, το μόνο βέβαιο είναι ότι το κουμπί των πρόωρων εκλογών παραμένει ερμητικά κλειδωμένο.
Θα το πάει «γιαβάς – γιαβάς».
