Γιατί ο πρωθυπουργός είναι πολύ τυχερός; ΠΑΣΟΚ, ΕΛΑΣ και ΣΥΡΙΖΑ του χαρίζουν και τρίτη τετραετία με τα απανωτά λάθη στα οποία υποπέφτουν…
Γράφει ο Αρχικοριός
Στην πολιτική, η τύχη δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη συνάντηση της προετοιμασίας με την ευκαιρία. Στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ωστόσο, η «τύχη» φαίνεται να έχει ονοματεπώνυμο και να κάθεται στα έδρανα της αντιπολίτευσης.
Μετά από χρόνια διακυβέρνησης, και παρά τις φυσιολογικές φθορές που επιφέρει η εξουσία, ο πρωθυπουργός βρίσκεται στην προνομιακή θέση να ατενίζει το πολιτικό μέλλον με τον αέρα του απόλυτου κυρίαρχου. Η εικόνα μιας κατακερματισμένης, ασυντόνιστης και συχνά απροετοίμαστης αντιπολίτευσης του προσφέρει στο πιάτο το ισχυρότερο επιχείρημα για τη διεκδίκηση μιας νέας αυτοδυναμίας.
Η πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, στην Αθήνα αποτέλεσε ένα χαρακτηριστικό crash test για τα αντανακλαστικά των κομμάτων του προοδευτικού και πατριωτικού τόξου.
Αντί για μια δομημένη, θεσμική και εις βάθος κριτική στην κυβερνητική εξωτερική πολιτική, η κοινή γνώμη έγινε μάρτυρας μιας μωσαϊκής αντίδρασης, η οποία αναλώθηκε σε γενικόλογες καταγγελίες περί «ουδετερότητας» των ΗΠΑ και, το κυριότερο, σε σημαντικά επικοινωνιακά και ουσιαστικά ατοπήματα.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αποδιοργάνωσης ήταν η πρόσφατη ορολογική γκάφα του Αλέξη Τσίπρα. Ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ., στην προσπάθειά του να ασκήσει σκληρή κριτική για το ζήτημα της πόντισης του καλωδίου, χαρακτήρισε τον Great Sea Interconnector –ένα από τα μεγαλύτερα έργα ηλεκτρικής διασύνδεσης (Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ) με τεράστια γεωπολιτική σημασία– ως «καλώδιο τηλεπικοινωνίας».
Αυτή η σύγχυση μεταξύ ηλεκτρικής ενέργειας και τηλεπικοινωνιών δεν ήταν απλώς ένα λεκτικό ολίσθημα. Για το Μέγαρο Μαξίμου, ήταν ένα θείο δώρο. Έδωσε την ευκαιρία στο κυβερνητικό επιτελείο να περάσει στην αντεπίθεση, κατηγορώντας την αντιπολίτευση για προχειρότητα, έλλειψη σοβαρότητας και άγνοια των μεγάλων εθνικών φακέλων.
Αλλά η εικόνα δεν βελτιώνεται ούτε στα υπόλοιπα κόμματα. Το ΠΑΣΟΚ, αν και προσπαθεί να εμφανιστεί ως η εναλλακτική δύναμη διακυβέρνησης, συχνά εγκλωβίζεται σε μια εσωστρεφή ρητορική, με στελέχη του να εστιάζουν σε «ιδιωτική διπλωματία» χωρίς να προτείνουν ένα καθαρό, εναλλακτικό δόγμα.
Την ίδια ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τη Ρένα Δούρου αναλώνεται σε προσωπικές επιθέσεις κατά του Αμερικανού ΥΠΕΞ, ενώ η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου περιορίζεται σε παραδοσιακές διακηρύξεις περί ανεξάρτητης πολιτικής.
Το αποτέλεσμα; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει απέναντί του ακριβώς την αντιπολίτευση που θα είχε σχεδιάσει ο ίδιος στα πιο τρελά του όνειρα.
Μια αντιπολίτευση που δεν μπορεί να συμφωνήσει σε μια κοινή γραμμή, που υποπίπτει σε παιδαριώδη λάθη και που αποτυγχάνει να πείσει τους πολίτες ότι διαθέτει μια ρεαλιστική, κυβερνήσιμη εναλλακτική πρόταση.
Όταν το διακύβευμα των εκλογών τίθεται στη βάση της σταθερότητας έναντι του πολιτικού ρίσκου, η ζυγαριά γέρνει αυτόματα υπέρ του Μαξίμου.
Οι πολίτες, ακόμη και εκείνοι που είναι δυσαρεστημένοι με την ακρίβεια ή την καθημερινότητα, κοιτάζουν προς τα αριστερά και τα δεξιά του πολιτικού συστήματος και δεν βλέπουν κανέναν έτοιμο να αναλάβει τα ηνία της χώρας.
Ο Μητσοτάκης αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ο πιο τυχερός πολιτικός της γενιάς του, όχι επειδή δεν αντιμετωπίζει προβλήματα, αλλά επειδή οι αντίπαλοί του φροντίζουν να τονίζουν, με κάθε τους κίνηση, τη δική του θεσμική υπεροχή.
Αν η παρούσα εικόνα κατακερματισμού και ασυνεννοησίας συνεχιστεί, ο δρόμος για την επόμενη αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι απλώς ανοιχτός, αλλά μοιάζει σχεδόν προδιαγεγραμμένος.
