Ελλάδα, η χώρα όπου μια απλή βόλτα στο σούπερ μάρκετ απαιτεί πλέον 30 ευρώ για μια Coca-Cola, ένα ψημένο κοτόπουλο και λίγα λαχανικά.
Ελλάδα, η χώρα όπου η βενζίνη φλερτάρει απροκάλυπτα με τα 3 ευρώ το λίτρο, την ίδια στιγμή που η Κύπρος, η οποία αγοράζει καύσιμα από εμάς, βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση.
Ελλάδα, η χώρα όπου συμμορίες χτυπούν έγκυες στην κοιλιά για να τις ληστέψουν, βαρυποινίτες παίρνουν άδειες αναψυχής και διαφεύγουν άνετοι στην Αλβανία, ενώ τύποι που κάποτε κοροϊδεύαμε ως «αρχηγούς της Trash TV» αποδεικνύονται εγκληματικές κεφαλές, φεσώνοντας το δημόσιο (δηλαδή εμένα κι εσένα) με 5 εκατομμύρια ευρώ.
Θα περίμενε κανείς πως ο κόσμος σε μια τέτοια πραγματικότητα, αν δεν ήταν στους δρόμους, τουλάχιστον θα απαιτούσε εξηγήσεις. Θα πίεζε, θα διεκδικούσε το αυτονόητο, μια αξιοπρεπή καθημερινότητα.
Αντί γι’ αυτό, τι κάνει ο μέσος Έλληνας; Κολλάει το μάτι του στην… κλειδαρότρυπα.
Καταναλώνει ώρες επί ωρών αναλύοντας το νεότερο δημόσιο ξεκατίνιασμα, τη νέα mega κόντρα της Βίσση με τον Καρβέλα, λες και το μέλλον του τόπου κρέμεται από το ποιoς είπε τι, πότε και με τι ύφος.
Γινόμαστε αυτόκλητοι δικαστές σε ξένα σπίτια, την ίδια ώρα που τα δικά μας είναι παντελώς άδεια.
Διαβάζουμε δεκάδες άρθρα, καταπίνουμε αμέτρητα βιντεάκια και σχολιάζουμε με πάθος στα social media για τα προσωπικά των διάσημων.
Όταν όμως η κουβέντα έρχεται στα δικά μας δικαιώματα, σηκώνουμε τους ώμους… «Έλα μωρέ, τι να κάνεις, παντού τα ίδια συμβαίνουν».
Παράλληλα, πίσω από την κλειδαρότρυπα, ο μέσος πολίτης κρύβεται και πίσω από την απουσία σοβαρής αντιπολίτευσης. Λες και έχει αποδεχθεί μαγικά τη μοίρα του, μοιρολατρώντας σαν θεατής στο ίδιο του το δράμα.
Γκρινιάζουμε στα καφενεία, βρίζουμε την κυβέρνηση, καταριόμαστε το σύστημα. Αλλά μέχρι εκεί. Όταν όμως έρθει η ώρα της κάλπης, δεν θα θυμηθούμε για άλλη μια φορά την άδεια μας τσέπη. Απλώς θα κλείσουμε την τηλεόραση και το TikTok που μας έχει αποχαυνώσει, και θα πάμε μηχανικά να ψηφίσουμε μια από τα ίδια.
Μήπως, λοιπόν, είναι ώρα να σταματήσουμε να δείχνουμε μόνο προς τα πάνω; Μήπως η πολιτική ηγεσία και η κατάντια γύρω μας είναι απλώς ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που προτιμά να ναρκώνεται με φτηνό κουτσομπολιό παρά να παλέψει για τη ζωή της;
Λέμε και ξαναλέμε για τους κυβερνώντες. Αλλά στο τέλος της ημέρας, μήπως τελικά έχουμε ακριβώς αυτούς που μας αξίζουν;
