Σε αποδρομή το κυβερνητικό επιτελείο ψάχνει τώρα καναλάρχες, εκδότες και επιχειρηματίες που είχε βγάλει από την «πίτα» – Οι παλιές κολλεγιές δεν φτάνουν για τις εκλογές
Γράφει ο Αρχικοριός
Τι αλλάζει άραγε όταν η εξουσία αισθάνεται ότι το έδαφος αρχίζει να φεύγει κάτω από τα πόδια της; Ξαφνικά θυμάται ακόμη και εκείνους που μέχρι χθες είχε αφήσει στην απέξω.
Κάπως έτσι φαίνεται να διαμορφώνεται το νέο σκηνικό στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου η προεκλογική πραγματικότητα αναγκάζει το κυβερνητικό επιτελείο να κάνει αυτό που μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν ήθελε ούτε να ακούσει…
Να ξαναχτυπήσει τις πόρτες επιχειρηματιών, καναλαρχών και εκδοτών με τους οποίους είχε χαλάσει τις σχέσεις του.
Η εντολή του Κυριάκου Μητσοτάκη, σύμφωνα με το παρασκήνιο, είναι πλέον ξεκάθαρη: Κλείστε τα μέτωπα, ανοίξτε διαύλους και βρείτε τα με όλους.
Ακόμη και με αυτούς που είχαν βγει από την κυβερνητική «πίτα».
Τώρα θυμήθηκαν τους «απέναντι»
Για αρκετά χρόνια το Μέγαρο Μαξίμου είχε διαμορφώσει έναν συγκεκριμένο κύκλο συνομιλητών στην επιχειρηματική και μιντιακή αγορά. Κάποιοι είχαν πρόσβαση, κάποιοι όχι. Κάποιοι θεωρούνταν συνομιλητές πρώτης γραμμής, ενώ άλλοι έμεναν στην αναμονή.
Μόνο που η πολιτική αριθμητική αλλάζει όταν πλησιάζει η κάλπη.
Οι σχέσεις με δύο-τρεις ισχυρούς επιχειρηματικούς παράγοντες, όσο στενές και αν είναι, δεν αρκούν για να εξασφαλίσουν εκλογική επιτυχία.
Και οι καλές προσωπικές σχέσεις με συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την ανάγκη μιας κυβέρνησης να έχει ανοιχτούς διαύλους με το σύνολο της επιχειρηματικής και μιντιακής αγοράς.
Το μήνυμα φαίνεται να έχει περάσει πλέον στο Μαξίμου:
Δεν φτάνουν οι κολλεγιές με τους λίγους. Χρειάζονται γέφυρες με τους πολλούς.
Και γι’ αυτό αρχίζουν τα τηλεφωνήματα.
Από την πόρτα που έκλεινε στην πόρτα που χτυπά
Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν πρόκειται απλώς για μια προσπάθεια διεύρυνσης των σχέσεων. Πρόκειται για προσπάθεια αποκατάστασης σχέσεων που είχαν διαρραγεί.
Άνθρωποι της επιχειρηματικής αγοράς που το προηγούμενο διάστημα είχαν βρεθεί απέναντι από το κυβερνητικό σύστημα εξουσίας, παράγοντες των media που είχαν περάσει από το «μαύρο» στο «λευκό» και εκδότες με τους οποίους η επικοινωνία είχε περιοριστεί, βρίσκονται ξανά στο ραντάρ.
Η πόρτα που κάποτε έκλεινε τώρα ξαναχτυπά.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν χτυπά ο επισκέπτης.
Χτυπά το ίδιο το Μαξίμου.
Και αυτό από μόνο του έχει τη σημασία του.
Τρέχουν να προλάβουν
Το πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι ότι ο χρόνος δεν λειτουργεί πλέον υπέρ της.
Όσο πλησιάζει η εκλογική αναμέτρηση, τόσο γίνεται περισσότερο αντιληπτό ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να πηγαίνει στην κάλπη με ανοιχτά μέτωπα παντού.
Ιδιαίτερα όταν αυτά τα μέτωπα αφορούν ισχυρούς επιχειρηματικούς και μιντιακούς παράγοντες.
Έτσι, σύμφωνα με το παρασκήνιο, έχει αρχίσει μια προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι και να βρεθούν ξανά δίαυλοι επικοινωνίας.
Άλλοτε με τηλεφωνήματα.
Άλλοτε με ενδιάμεσους.
Άλλοτε με συναντήσεις που παρουσιάζονται ως «τυχαίες».
Και άλλοτε με μηνύματα του τύπου «να τα αφήσουμε πίσω μας».
Μόνο που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
Γιατί όσοι βρέθηκαν εκτός παιχνιδιού δεν ξεχνούν εύκολα ποιοι τους έκλεισαν την πόρτα όταν το Μαξίμου αισθανόταν πανίσχυρο.
Η πίτα δεν χωράει μόνο τους εκλεκτούς
Εδώ βρίσκεται και το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα.
Μια κυβέρνηση μπορεί να επιλέγει συγκεκριμένους επιχειρηματίες για συνεργασίες και συγκεκριμένα media για επικοινωνία. Όταν όμως έρχεται η ώρα των εκλογών, η πραγματικότητα γίνεται πολύ πιο σκληρή.
Η αγορά είναι μεγαλύτερη από τον στενό κύκλο των «δικών μας».
Και η πολιτική δεν τελειώνει στα γραφεία δύο-τριών ισχυρών επιχειρηματιών.
Η αίσθηση που υπάρχει πλέον στο παρασκήνιο είναι ότι το Μαξίμου προσπαθεί να διορθώσει μια στρατηγική που δημιούργησε πολλές αντιπάθειες και αρκετές αποστάσεις.
Να βάλει νερό στο κρασί του.
Να χαμηλώσει την ένταση.
Να ξαναμιλήσει με ανθρώπους που είχε αποφασίσει ότι δεν χρειάζεται.
Και κυρίως να πείσει ότι υπάρχει χώρος για όλους.
Το ερώτημα είναι αν εκείνοι που βρέθηκαν εκτός θα το πιστέψουν.
Στο κόκκινο ο συναγερμός
Οι δημοσκοπήσεις έχουν κάνει το καμπανάκι συναγερμό.
Η κυβερνητική φθορά και η αμφισβήτηση της πολιτικής κυριαρχίας που είχε η Νέα Δημοκρατία τα προηγούμενα χρόνια φαίνεται να οδηγούν σε αλλαγή τακτικής.
Δεν είναι τυχαίο ότι η συζήτηση για την ανάγκη «ανοίγματος» προς διαφορετικούς επιχειρηματικούς και μιντιακούς κύκλους γίνεται ολοένα και πιο έντονη.
Όταν είσαι ισχυρός, μπορείς να επιλέγεις ποιον θα βλέπεις.
Όταν αισθάνεσαι ότι μπαίνεις σε προεκλογική περιπέτεια, πρέπει να ξαναμιλήσεις με όλους.
Ακόμη και με αυτούς που μέχρι χθες θεωρούσες ότι δεν τους χρειάζεσαι.
Η μεγάλη επιστροφή των διαύλων
Το Μαξίμου, λοιπόν, επιχειρεί τώρα μια πολιτική και επιχειρηματική «επανεκκίνηση».
Θέλει να ξαναφτιάξει γέφυρες.
Θέλει να κλείσει λογαριασμούς.
Θέλει να κατεβάσει τους τόνους.
Θέλει να ξαναβρεί συνομιλητές που έχασε στην πορεία.
Και κυρίως θέλει να σταματήσει να έχει απέναντί του ανθρώπους που θα μπορούσαν να είναι συνομιλητές του.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια:
Οι γέφυρες δεν χτίζονται από τη μία ημέρα στην άλλη.
Και η εμπιστοσύνη δεν αποκαθίσταται επειδή ξαφνικά πλησιάζουν εκλογές.
Γι’ αυτό και η επιχείρηση «ειρήνη με όλους» μοιάζει με εξαιρετικά δύσκολη αποστολή.
Το Μαξίμου σήμερα χτυπά πόρτες που χθες είχε κλείσει.
Το αν θα ανοίξουν, όμως, δεν εξαρτάται πλέον μόνο από αυτό.
Γιατί οι εποχές που αρκούσαν δύο-τρεις ισχυρές επιχειρηματικές κολλεγιές για να αισθάνεται η κυβέρνηση ότι έχει εξασφαλίσει το παιχνίδι, ανήκουν –τουλάχιστον πολιτικά– σε άλλη εποχή.
Τώρα χρειάζονται όλοι.
Και όταν η εξουσία ανακαλύπτει ξαφνικά ότι χρειάζεται και εκείνους που είχε βάλει στην άκρη, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι από μόνο του ηχηρό:
Το Μαξίμου δεν χτίζει πλέον απλώς συμμαχίες. Προσπαθεί να διασώσει όσες μπορεί πριν από την κάλπη.
ΥΓ: Μένει να δούμε ποιος θα είναι ο «ταχυδρόμος» του Μητσοτάκη αν και έτσι όπως έχουν τα πράγματα θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο να καταφέρει κάποιος από το περιβάλλον του πρωθυπουργού να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά…
