Τι συμβαίνει πια σε αυτή την «έρμη» τη χώρα τελικά; Είναι καταδικασμένη να πνιγεί στο ίδιο της το αίμα; Τόσο πολύ έχει αλλάξει η κοινωνία πλέον; Είναι σημεία των καιρών ή η νέα πραγματικότητα στην οποία θα κληθούμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας;
Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που τριγυρίζουν ξανά σήμερα στο κεφάλι μου, με αφορμή τα αδιανόητα εγκλήματα που έχουν γίνει στη χώρα μας τα τελευταία 24ωρα…
Ακόμα μια γυναικοκτονία στην Κρήτη, ένας 25χρονος δολοφονημένος σε πάρκο στον Άγιο Δημήτριο μετά από ραντεβού θανάτου οπαδών (;), μια 19χρονη κοπέλα νεκρή από υπερβολική δόση ναρκωτικών στην Κεφαλονιά…
Δεν είναι ότι ξαφνικά… γέμισε η χώρα εγκλήματα, είναι ότι πλέον τα έχουμε συνηθίσει. Κι όχι μόνο τα έχουμε συνηθίσει, «κουνάμε» και το δάχτυλο… Το αστυνομικό δελτίο δεν σοκάρει πια, περνάει δίπλα μας σαν θόρυβος!
Μέσα σε λίγα χρόνια η αίσθηση ασφάλειας, συνοχής και αξιών έχει διαβρωθεί αισθητά. Απάθεια, αποχαύνωση, έλλειψη ανθρωπιάς.
Όταν η παιδεία περιορίζεται σε τυπική εκπαίδευση χωρίς ουσία, όταν το κράτος τρέχει πίσω από τα γεγονότα αντί να τα προλαμβάνει, όταν η βία γίνεται σχεδόν… πολιτισμικό υπόβαθρο, τότε το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε.
Αν δεν υπάρξουν σοβαρές τομές, πραγματική παιδεία, πρόληψη, θεσμική συνέπεια και μηδενική ανοχή στη βία, τότε το μέλλον δεν θα είναι απλώς δύσκολο. Θα είναι ακόμα πιο σκοτεινό και πιο επικίνδυνο, μέχρι να πάψει να μας σοκάρει οτιδήποτε. Και τότε θα είναι ήδη αργά.
