Μια οικογένεια από τη Θεσσαλονίκη καταθέτει έναν σοβαρό προβληματισμό στο «Law and Order» για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σήμερα το σύστημα εισαγωγής και υπηρεσιακής εξέλιξης στην Ελληνική Αστυνομία.
Το παιδί τους επιθυμεί να γίνει Αστυνομικός και να εισαχθεί μέσω Πανελλαδικών Εξετάσεων, είτε στη Σχολή Αστυφυλάκων είτε στη Σχολή Αξιωματικών.
Όμως, ύστερα από έρευνα και συζητήσεις με υπηρετούντες Αστυνομικούς, η οικογένεια υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη επιλογή μπορεί να σημαίνει πολλά επιπλέον χρόνια μακριά από τη Θεσσαλονίκη, ενώ παράλληλα συνεπάγεται πολυετή φοίτηση στις Αστυνομικές Σχολές.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα δεδομένα που επικαλείται η οικογένεια:
Για τη Σχολή Αστυφυλάκων:
3 χρόνια φοίτηση στη Σχολή και στη συνέχεια περίπου 10 έως 12 χρόνια υπηρεσίας στην Αθήνα, με αποτέλεσμα να απαιτούνται συνολικά περίπου 15 χρόνια μέχρι τη δυνατότητα μετάθεσης στη Θεσσαλονίκη.
Για τη Σχολή Αξιωματικών:
- 4 χρόνια στη Σχολή + 8 χρόνια στην Αθήνα, στην περίπτωση έγγαμου Αξιωματικού με τέκνο, δηλαδή περίπου 12 χρόνια συνολικά.
- Εάν ο Αξιωματικός είναι άγαμος ή έγγαμος χωρίς τέκνο, απαιτούνται 4 χρόνια στη Σχολή + περίπου 14 χρόνια ως Αξιωματικός, μέχρι την προαγωγή στον βαθμό του Αστυνόμου Α’, δηλαδή περίπου 18–19 χρόνια μέχρι να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μετάθεσης στη Θεσσαλονίκη.
Και εδώ, σύμφωνα με την οικογένεια, δημιουργείται το μεγάλο παράδοξο.
Ένας νέος που επιθυμεί να υπηρετήσει στην Ελληνική Αστυνομία καλείται να επενδύσει 3 ή 4 χρόνια στις Αστυνομικές Σχολές και στη συνέχεια να περιμένει πολλά ακόμη χρόνια για να επιστρέψει στον τόπο συμφερόντων του.
Αντίθετα, εφόσον πληροί τις προϋποθέσεις των σχετικών προκηρύξεων, μπορεί να επιλέξει διαφορετική διαδρομή, μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, διεκδικώντας την πρόσληψή του ως Ειδικός Φρουρός ή Συνοριακός Φύλακας.
Στην περίπτωση των Συνοριακών Φυλάκων, μάλιστα, υπάρχουν δυνατότητες τοποθέτησης σε υπηρεσίες της Θεσσαλονίκης, ανάλογα με την εκάστοτε προκήρυξη και τις υπηρεσιακές ανάγκες.
Παράλληλα, τίθεται και το ζήτημα των ανακριτικών καθηκόντων και των αυξημένων υπηρεσιακών ευθυνών, χωρίς –όπως υποστηρίζει η οικογένεια– να υπάρχει αντίστοιχη ειδική οικονομική αναγνώριση της συγκεκριμένης ιδιότητας.
Το ερώτημα προς την Ηγεσία
Η οικογένεια θέτει, επομένως, ένα απλό αλλά ιδιαίτερα σοβαρό ερώτημα:
Πώς είναι δυνατόν το σύστημα των Πανελλαδικών Εξετάσεων και των Αστυνομικών Σχολών να έχει σχεδιαστεί για να προσελκύει νέους στο Σώμα, όταν στην πράξη ένας νέος από τη Θεσσαλονίκη μπορεί να χρειάζεται 15 χρόνια ως Αστυφύλακας ή ακόμη και 18–19 χρόνια ως Αξιωματικός για να επιστρέψει στον τόπο συμφερόντων του;
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο μία οικογένεια. Αφορά την πολιτική προσέλκυσης και διατήρησης ανθρώπινου δυναμικού στην Ελληνική Αστυνομία.
Όταν ένας νέος και η οικογένειά του, πριν ακόμη δώσει Πανελλαδικές, υπολογίζουν εάν τους συμφέρει περισσότερο να ακολουθήσουν τις Αστυνομικές Σχολές ή να περιμένουν μια προκήρυξη για Ειδικούς Φρουρούς ή Συνοριακούς Φύλακες, τότε αναμφίβολα υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί.
Η καταγγελία της οικογένειας καταλήγει με μια φράση:
«Δεν ζητάμε προνομιακή μεταχείριση. Ζητάμε ένα σύστημα που να κάνει τον νέο να θέλει να γίνει Αστυνομικός και όχι να τον αναγκάζει να υπολογίζει ποια διαδρομή θα του επιτρέψει να επιστρέψει νωρίτερα στην οικογένεια και στον τόπο του».
Και αυτό είναι ένα ζήτημα που πλέον αφορά ευθέως τη στελέχωση, τις μεταθέσεις και το μέλλον της Ελληνικής Αστυνομίας.
