Γράφει ο Αρχικοριός
Στη Νέα Δημοκρατία έχουν αρχίσει να διαβάζουν διαφορετικά δύο πρόσωπα που, για διαφορετικούς λόγους, μπορούν να επηρεάσουν το πολιτικό σκηνικό: τον Αλέξη Τσίπρα και τον Αντώνη Σαμαρά.
Δύο πρώην πρωθυπουργοί, δύο διαφορετικές πολιτικές διαδρομές, δύο διαφορετικές δεξαμενές ψηφοφόρων.
Και ένα κοινό ερώτημα που απασχολεί το γαλάζιο παρασκήνιο: πόσο πραγματικά μπορούν να κάνουν ζημιά στη Νέα Δημοκρατία;
Ο Τσίπρας και το «στοίχημα» της επιστροφής
Ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει το πρόσωπο με το οποίο ένα μεγάλο κομμάτι της Κεντροαριστεράς έχει συνδέσει τις μεγαλύτερες πολιτικές του αναμετρήσεις της προηγούμενης δεκαετίας.
Το πρόβλημα για τον Τσίπρα δεν είναι απλά η επιστροφή. Είναι αν μπορεί να ενώσει την κατακερματισμένη Κεντροαριστερά;
Και εδώ βρίσκεται ένα από τα παράδοξα της σημερινής πολιτικής εξίσωσης.
Για τη Νέα Δημοκρατία, ένας Τσίπρας που επιχειρεί να επανέλθει χωρίς να μπορεί να ενώσει τον χώρο του μπορεί να είναι ένας δύσκολος αντίπαλος μεν, αλλά όχι απαραίτητα ο χειρότερος δυνατός αντίπαλος.
Ταυτόχρονα ενισχύει το δίπολο δεξιά-αριστερά προκαλώντας συσπείρωση στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ
Όσο η Κεντροαριστερά παραμένει πολυδιασπασμένη, με διαφορετικούς πόλους, αρχηγούς και προσωπικές στρατηγικές, τόσο δυσκολότερα μετατρέπεται η κυβερνητική φθορά σε ενιαία πολιτική απειλή.
Επίσης όσα περισσότερα κόμματα μένουν εκτός Βουλής λίγο κάτω από το όριο του 3% τόσο πέφτει ο πήχης της πολυπόθητης αυτοδυναμίας για τη ΝΔ.
Μπορεί, λοιπόν, ο Τσίπρας να είναι ταυτόχρονα απειλή για τη ΝΔ και υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις ένας αντίπαλος που δεν την τρομάζει;
Αυτό είναι ένα από τα ερωτήματα που θα κριθούν στην πράξη.
Ο Σαμαράς είναι διαφορετική περίπτωση
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν χρειάζεται να δημιουργήσει νέο κόμμα για να προκαλέσει πολιτικό πρόβλημα στη Νέα Δημοκρατία.
Το έχει κάνει ήδη χωρίς καν να ανακοινώσει κόμμα.
Το δικό του όπλο βρίσκεται αλλού: στη δυνατότητα να απευθυνθεί σε ένα τμήμα της παραδοσιακής δεξιάς, σε ψηφοφόρους που αισθάνονται ότι η σημερινή ΝΔ έχει μετακινηθεί πολιτικά και σε πρόσωπα που διατηρούν ισχυρές αναφορές στο παλιό δεξιό ακροατήριο.
Εάν ο Σαμαράς αποφασίσει να κινηθεί αυτόνομα, το ερώτημα δεν θα είναι μόνο πόσες ψήφους μπορεί να συγκεντρώσει.
Το πραγματικό ερώτημα θα είναι από πού θα τις πάρει.
Αν αφαιρέσει κρίσιμο ποσοστό από τη Νέα Δημοκρατία, τότε ακόμη και ένας μικρός πολιτικός σχηματισμός μπορεί να αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερος πονοκέφαλος από όσο δείχνουν οι δημοσκοπικές του επιδόσεις.
Ο Αντώνης Σαμαράς θα πάρει πολλά στελέχη που επί χρόνια υπηρέτησαν τη ΝΔ και έχουν μεγάλη απήχηση στη βάση της παράταξης, ενώ ταυτόχρονα θα συγκεντρώσει δίπλα του και ένα τεράστιο όγκο τη λεγόμενης αντισυστημικής ψήφου ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του κόμματος Καρυστιανού.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει μεγάλη απήχηση όχι μόνο στο σκληρό δεξιό κοινό αλλά και στους ψηφοφόρους του κέντρου ιδιαίτερα σε αυτούς που έχουν υψηλό πατριωτικό αίσθημα.
Τσίπρας από τη μία, Σαμαράς από την άλλη
Και κάπου εδώ βρίσκεται ο μεγαλύτερος φόβος του Μαξίμου.
Ο ένας μπορεί να πιέσει από τα αριστερά και προς το κέντρο. Ο άλλος μπορεί να πιέσει από τα δεξιά.
Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα πολιτικό «ψαλίδι»: από τη μία έναν ανανεωμένο Τσίπρα που θα επιχειρεί να συγκροτήσει ξανά έναν μεγάλο προοδευτικό πόλο και από την άλλη έναν Σαμαρά που θα διεκδικεί μέρος της δεξιάς βάσης.
Ποιος από τους δύο μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά;
Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη.
Ο Τσίπρας θα γίνει πραγματική απειλή για τη ΝΔ μόνο εάν καταφέρει να ενώσει έναν χώρο που σήμερα παραμένει κατακερματισμένος.
Ο Σαμαράς θα γίνει πραγματική απειλή εάν καταφέρει να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια της δεξιάς βάσης σε οργανωμένη πολιτική επιλογή.
Το πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου είναι ότι δεν έχει κανένα πειστικό αφήγημα ούτε απέναντι στον Τσίπρα, ούτε απέναντι στο Σαμαρά.
Η πόρτα των αναποφάσιστων έχει η κλείσει οριστικά για τη Νέα Δημοκρατία.
