Η αυτοδυναμία απομακρύνεται, ο πρώην πρωθυπουργός ανοίγει νέο μέτωπο και στο Μαξίμου ψάχνουν τρόπο να μαζέψουν τα κομμάτια μιας συζήτησης που οι ίδιοι άνοιξαν
Γράφει ο Α.Ι. Δραγούμης
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που ένα κόμμα θα προτιμούσε να μην ξανακούσει ποτέ ορισμένες λέξεις. Και στο Μέγαρο Μαξίμου, αυτές τις ημέρες, δύο λέξεις φαίνεται να προκαλούν αλλεργία: Σαμαράς και woke.
Ο πρώτος έχει αποφασίσει να μην αφήσει σε ησυχία την κυβέρνηση, αμφισβητώντας ευθέως βασικές επιλογές της και μιλώντας ακόμη και για «μετάλλαξη» της ιδεολογίας της Νέας Δημοκρατίας. Η δεύτερη είναι μια συζήτηση που η κυβέρνηση σήμερα σπεύδει να ξορκίσει, παρότι τα προηγούμενα χρόνια βρέθηκε πολλές φορές αντιμέτωπη με το πολιτικό κόστος των επιλογών της στον συγκεκριμένο χώρο.
Και κάπου εδώ βρίσκεται ο πραγματικός πονοκέφαλος του Μαξίμου.
Γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί στη ΔΕΘ να δήλωσε ότι η αυτοδυναμία είναι «εφικτός» στόχος και ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει η μόνη δύναμη που μπορεί να εξασφαλίσει σταθερή διακυβέρνηση, όμως η ίδια η πολιτική αριθμητική δεν επιτρέπει εφησυχασμό. Η ΝΔ παραμένει πρώτη, αλλά η αυτοδυναμία απέχει και το ενδεχόμενο ενός νέου πολιτικού φορέα στα δεξιά της μπορεί να κάνει ακόμη πιο δύσκολη την εξίσωση.
Ο Σαμαράς που δεν λέει να φύγει από το κάδρο
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει γίνει κάτι περισσότερο από εσωκομματικός πονοκέφαλος. Έχει μετατραπεί σε πολιτικό πρόβλημα που το Μαξίμου δυσκολεύεται να διαχειριστεί.
Ο ίδιος ο Μητσοτάκης, στη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ, έβαλε για πρώτη φορά τόσο καθαρά τη διαχωριστική γραμμή: «Δεν βλέπω κανένα περιθώριο συνεννόησης», ενώ έφτασε να πει ότι ο πρώην πρωθυπουργός διαθέτει «τεχνογνωσία» στο πώς μπορεί να κάνει κακό στην παράταξη και εξέφρασε την ελπίδα να μη χρησιμοποιήσει αυτή την «τεχνογνωσία».
Η δήλωση δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στην πολυετή κόντρα των δύο ανδρών. Είναι ουσιαστικά παραδοχή ότι το Μαξίμου βλέπει μπροστά του ένα πολιτικό μέτωπο που δεν μπορεί πλέον να αγνοήσει.
Και το ερώτημα είναι απλό: Αν η αυτοδυναμία δεν έρθει, τι γίνεται;
Ο Μητσοτάκης αρνήθηκε να μπει σε αυτό το υποθετικό σενάριο. Όμως το σενάριο υπάρχει. Και όσο περισσότερο συζητείται η πιθανότητα νέου κόμματος από τον Σαμαρά, τόσο περισσότερο η κυβέρνηση θα αναγκάζεται να κοιτάζει όχι μόνο απέναντι, αλλά και προς τα δεξιά της.
Και ξαφνικά… δεν υπάρχει woke ατζέντα
Και σαν να μην έφτανε ο Σαμαράς, υπάρχει και η άλλη πληγή.
Η λέξη «woke» έχει επιστρέψει με εκκωφαντικό τρόπο στη δημόσια συζήτηση, με τον ίδιο τον Σαμαρά να την χρησιμοποιεί ως όπλο κατά της κυβέρνησης. Από τις επιλογές φύλου σε κρατικές πλατφόρμες μέχρι τη συζήτηση για τα σχολικά βιβλία, το θέμα ξαναμπήκε στην καρδιά της πολιτικής αντιπαράθεσης λίγο πριν από τη ΔΕΘ.
Και τότε συνέβη κάτι πολιτικά ενδιαφέρον.
Ο Μητσοτάκης, από το βήμα της ΔΕΘ, δήλωσε κατηγορηματικά: «Δεν υπάρχει woke ατζέντα στην Ελλάδα». Μάλιστα έσπευσε να διαχωρίσει την πολιτική ισότητα στον γάμο από τις «υπερβολές» της woke συζήτησης που έχει αναπτυχθεί κυρίως στις ΗΠΑ.
Η πολιτική ειρωνεία είναι προφανής.
Αυτό που σήμερα η κυβέρνηση θέλει να κλείσει ως συζήτηση, τα προηγούμενα χρόνια είχε βρεθεί στο επίκεντρο μιας σειράς επιλογών που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό της ΝΔ και σε τμήμα της παραδοσιακής της βάσης.
Τώρα, με την κάλπη να πλησιάζει, κανείς στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν φαίνεται να έχει διάθεση να ξανανοίξει αυτή την κουβέντα.
Ο συνδυασμός που τρομάζει
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο δύσκολο σταυρόλεξο για το Μαξίμου.
Από τη μία, ένας πρώην πρωθυπουργός που επιχειρεί να εκφράσει τη δεξιά και συντηρητική πτέρυγα της ΝΔ και έχει ήδη βρει πολιτικό αφήγημα πάνω σε ζητήματα ταυτότητας, εθνικής πολιτικής και ιδεολογίας.
Από την άλλη, ένα θέμα που μπορεί να λειτουργήσει ως υπενθύμιση σε ψηφοφόρους της παραδοσιακής δεξιάς ότι η ΝΔ του Μητσοτάκη έκανε επιλογές που ένα τμήμα της βάσης της δεν αποδέχθηκε ποτέ πραγματικά.
Και στη μέση ένας πρωθυπουργός που ζητά αυτοδυναμία, ενώ γνωρίζει ότι κάθε απώλεια προς τα δεξιά μπορεί να κάνει την επίτευξη του στόχου δυσκολότερη.
Με άλλα λόγια: Ο Σαμαράς ανοίγει την πόρτα και η woke συζήτηση του θυμίζει ποιοι μπορεί να βρίσκονται πίσω από αυτήν.
Το Μαξίμου δεν θέλει άλλη «ιδεολογική» κουβέντα
Η κυβέρνηση επιχειρεί πλέον να μεταφέρει τη συζήτηση στο κόστος ζωής, στα εισοδήματα, στις φορολογικές ελαφρύνσεις, στις συντάξεις, στους νέους και στην καθημερινότητα.
Δεν είναι τυχαίο.
Ο πολιτικός σχεδιασμός της ΝΔ για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση θέλει τον πολίτη να συζητά για το πορτοφόλι του και όχι για την ιδεολογική ταυτότητα της κυβέρνησης.
Γιατί όσο η συζήτηση μετακινείται σε ζητήματα ταυτότητας, ιδεολογίας, οικογένειας, φύλου και «μετάλλαξης» της ΝΔ, τόσο ο Σαμαράς αποκτά χώρο να εμφανιστεί ως εκφραστής μιας διαφορετικής δεξιάς.
Και αυτό ακριβώς είναι που το Μαξίμου θέλει να αποφύγει.
Ο εφιάλτης πριν από την κάλπη
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ο Σαμαράς. Ούτε μόνο η woke ατζέντα.
Είναι ο συνδυασμός τους.
Ένας πρώην πρωθυπουργός που χτυπά την κυβέρνηση από τα δεξιά και ταυτόχρονα επαναφέρει στην επιφάνεια ζητήματα που προκαλούν εσωτερικές εντάσεις στη Νέα Δημοκρατία.
Και μια κυβέρνηση που, όσο πλησιάζει η εκλογική μάχη, προσπαθεί να πείσει ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν.
Μόνο που στην πολιτική υπάρχει ένα πρόβλημα: ό,τι προσπάθησες να αφήσεις πίσω σου μπορεί να επιστρέψει ακριβώς όταν το χρειάζεσαι λιγότερο.
Και αυτή τη στιγμή ο Μητσοτάκης έχει μπροστά του μια δύσκολη εξίσωση: να κρατήσει ενωμένη τη Νέα Δημοκρατία, να ανακόψει τις διαρροές προς τα δεξιά, να πείσει ότι η αυτοδυναμία παραμένει ρεαλιστικός στόχος και, κυρίως, να μην επιτρέψει στον Σαμαρά να μετατρέψει τη συζήτηση από την οικονομία και την καθημερινότητα σε δημοψήφισμα για την ιδεολογική φυσιογνωμία της παράταξης.
Γιατί τότε το πρόβλημα δεν θα είναι απλώς η αυτοδυναμία. Θα είναι ποια Νέα Δημοκρατία θα φτάσει τελικά στην κάλπη.
