Κάποια στιγμή η υποκρισία πρέπει να τελειώσει σε αυτήν εδώ την ταλαιπωρημένη χώρα.
Ζούμε σε μια εποχή που το πολιτικό σκηνικό θυμίζει ναρκοπέδιο.
Από τη μία πλευρά, βλέπουμε μια κυβέρνηση να κλυδωνίζεται από διαδοχικά σκάνδαλα, με Ευρωπαίους Εισαγγελείς να πιάνουν υπουργούς και στελέχη με τη… γίδα στην πλάτη και από την άλλη, τον δημόσιο διάλογο να κατακλύζεται από θόρυβο που στόχο έχει να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη.
Είναι εντυπωσιακό, αν όχι προκλητικό, να παρακολουθεί κανείς πώς λειτουργεί το σύστημα της… λάσπης.
Την ίδια στιγμή που αποκαλύπτονται ζητήματα όπως το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, οι σκιές γύρω από τη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων και πακέτων ενισχύσεων και μια σειρά από υποθέσεις διαπλοκής που αγγίζουν τον πυρήνα της εξουσίας, κάποιοι επέλεξαν να αναλωθούν σε έναν ενορχηστρωμένο χλευασμό.
Ο στόχος τους; Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.
Με αφορμή το χθεσινό περιστατικό με τον 89χρονο στη Λουκάρεως, είδαμε μία επίθεση που ξεπέρασε κάθε όριο.
Τρολ του διαδικτύου και κύκλοι που θέλουν να ισοπεδώσουν τα πάντα, έπεσαν να κατασπαράξουν έναν υπουργό που, διαχρονικά, αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα της πολιτικής φθοράς.
Είναι τουλάχιστον ειρωνικό να κατηγορείται για μια αστοχία ένας άνθρωπος που σε όλη του την πολιτική διαδρομή έχει επιλέξει να αφήνει το έργο του να μιλά, αποφεύγοντας τις σκιές και τις συναλλαγές που έχουν λεκιάσει τόσους άλλους.
Ας κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα.
Σε μια κυβέρνηση που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης, όπου βουλευτές και υπουργοί βρίσκονται μπλεγμένοι σε δικαστικές περιπέτειες και κατηγορίες για αθέμιτες πρακτικές, ο Χρυσοχοΐδης παραμένει ένας από τους ελάχιστους που δεν έχουν αλλοιωθεί.
Δεν έχει ακουστεί πουθενά, δεν έχει εμπλακεί σε κανένα σκάνδαλο και δεν έχει «λερωθεί» από το βρώμικο παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες του ελληνικού λαού.
Είναι ο μόνος που δείχνει χαρακτήρα, αναλαμβάνοντας το βάρος της ευθύνης σε έναν τομέα, αυτόν της Προστασίας του Πολίτη, που είναι ο δυσκολότερος από όλους.
Όσοι λοιπόν προσπαθούν να τον ταυτίσουν με τη γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης που βιώνει η σημερινή κυβέρνηση, μάλλον ξεχνούν ή μάλλον, θέλουν να ξεχάσουν ποιος είναι ποιος.
Το γεγονός ότι επιμένουν να τον στοχοποιούν αποδεικνύει, ίσως, ότι φοβούνται την ακεραιότητά του.
Μερικά πράγματα δεν πρέπει να αμφισβητούνται, γιατί η ιστορία και η διαδρομή του καθενός είναι εκεί και γράφουν τη δική τους πορεία.
Η προσπάθεια εξίσωσης του ανύπαρκτου με το υπαρκτό πρόβλημα διαφθοράς είναι η ύψιστη μορφή υποκρισίας.
Σε μια χώρα που διψά για καθαρές λύσεις και σοβαρότητα, οφείλουμε να διαχωρίζουμε την… ήρα από το στάρι.
Και σε αυτή την περίπτωση, οι αλήθειες πρέπει να λέγονται.
