Από τον ΛΑΟΣ στα υπουργικά έδρανα και από την πολιτική προστασία στην επίθεση – Ο Άδωνις, ο Πλεύρης, ο Βορίδης και οι άλλοτε «δικοί του» βρίσκονται σήμερα απέναντι στον άνθρωπο που τους άνοιξε την πόρτα της ΝΔ
Γράφει ο Αρχικοριός
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που δεν χρειάζονται πολλά σχόλια. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τη διαδρομή ορισμένων προσώπων για να καταλάβει πόσο παράξενα μπορεί να γυρίσει ο τροχός.
Ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται σήμερα στο στόχαστρο ανθρώπων που κάποτε βρέθηκαν δίπλα του, χάρη και στη δική του πολιτική επιλογή να ανοίξει τις πόρτες της Νέας Δημοκρατίας σε στελέχη που προέρχονταν από τον ΛΑΟΣ.
Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο.
Ο άνθρωπος που τους πήρε από ένα μικρότερο κόμμα, τους έβαλε στη μεγάλη δεξιά παράταξη, τους έδωσε χώρο, αξιώματα και κυβερνητικό ρόλο, βρίσκεται σήμερα να δέχεται τα πυρά τους.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι απλώς ένας ακόμη υπουργός που ασκεί κριτική στον πρώην πρωθυπουργό. Είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πολιτικής ανατροπής.
Σήμερα μιλά για «θλιβερή» δήλωση Σαμαρά και λέει ότι η κριτική του θυμίζει Ζωή Κωνσταντοπούλου. Μάλιστα, σε ακόμη πιο χαρακτηριστική αποστροφή του, διερωτήθηκε: Aν βγάλεις τον ήχο από το βίντεο του Σαμαρά και δεις μόνο το περιεχόμενο, «τι διαφορά βλέπεις από την Κωνσταντοπούλου;».
Αυτό, όμως, είναι μόνο η μία πλευρά της ιστορίας.
Γιατί η πολιτική μνήμη δεν είναι κοντή. Και όσοι σήμερα σηκώνουν το δάχτυλο στον Σαμαρά, καλό είναι να θυμούνται πώς βρέθηκαν εκεί που βρίσκονται.
Από τον ΛΑΟΣ στη Νέα Δημοκρατία
Ο Σαμαράς ήταν εκείνος που, ως αρχηγός της ΝΔ, επέλεξε να διευρύνει τη δεξιά παράταξη και να ενσωματώσει στελέχη από τον ΛΑΟΣ. Ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης αποτέλεσαν δύο από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της στρατηγικής.
Και δεν ήταν απλώς μια τυπική μεταγραφή.
Τα πρόσωπα αυτά πέρασαν από τα υπουργικά έδρανα και απέκτησαν πολιτικό εκτόπισμα μέσα από τη Νέα Δημοκρατία. Ο Σαμαράς τους έδωσε χώρο σε μια κρίσιμη περίοδο για την παράταξη και τους ενέταξε στον κυβερνητικό κορμό.
Σήμερα, χρόνια αργότερα, η εικόνα έχει αντιστραφεί.
Εκείνοι που κάποτε χρειάζονταν τον Σαμαρά για να περάσουν την πόρτα της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης, εμφανίζονται ως υπερασπιστές της σημερινής ηγεσίας απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό.
Και κάπου εδώ μπαίνει στο τραπέζι η παλιά, σκληρή ελληνική παροιμία: «Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος».
Ο μαθητής που ξεπέρασε τον δάσκαλο;
Το πολιτικό παράδοξο γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν θυμηθεί κανείς ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης μόλις πριν από λίγους μήνες μιλούσε με εντελώς διαφορετικό τόνο για τον Αντώνη Σαμαρά.
Τον Φεβρουάριο του 2026, ο Γεωργιάδης αναφερόταν στον Σαμαρά και τον Καραμανλή με σεβασμό, έλεγε ότι ο Σαμαράς είναι «εμπειρότερος» από τον ίδιο και δήλωνε ακόμη και «ευγνωμοσύνη» προς το πρόσωπό του. Παράλληλα, εκτιμούσε ότι η ΝΔ θα μπορούσε να τα βρει ξανά με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς.
Σήμερα, όμως, η γλώσσα είναι διαφορετική.
Ο Σαμαράς από «έμπειρος πρώην πρωθυπουργός» μετατρέπεται σε πολιτικό που κινείται, κατά τον Γεωργιάδη, περίπου στην ίδια γραμμή με την Κωνσταντοπούλου.
Αυτό δεν είναι απλώς αλλαγή φρασεολογίας. Είναι αλλαγή πολιτικού στρατοπέδου.
Η μεγάλη ειρωνεία
Κανείς φυσικά δεν μπορεί να απαγορεύσει σε έναν πολιτικό να αλλάζει απόψεις. Ούτε ο Σαμαράς είναι υπεράνω κριτικής ούτε οι πρώην συνεργάτες του υποχρεούνται να τον ακολουθούν για πάντα.
Η πολιτική, όμως, έχει και μνήμη.
Και όταν εκείνος που κάποτε σε ανέδειξε γίνεται σήμερα ο άνθρωπος που πρέπει να χτυπηθεί για να προστατευθεί η σημερινή εξουσία, τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι και ηθικό.
Πόσο εύκολα ξεχνάει κανείς αυτούς που του άνοιξαν τον δρόμο;
Πόσο γρήγορα ο ευεργέτης γίνεται «πολιτικός αντίπαλος»;
Και πόσο εύκολα οι παλιές πολιτικές συγγένειες αντικαθίστανται από τη νέα ανάγκη της εξουσίας;
Ο Σαμαράς μπορεί να κάνει λάθη. Μπορεί να υπερβάλλει. Μπορεί ακόμη και να επιλέξει έναν δρόμο που θα τον οδηγήσει εκτός ΝΔ και σε νέο πολιτικό εγχείρημα.
Αλλά άλλο η πολιτική διαφωνία και άλλο η λήθη.
Γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Μάκης Βορίδης και μια ολόκληρη γενιά στελεχών που πέρασαν από τον ΛΑΟΣ στη ΝΔ δεν φύτρωσαν πολιτικά από το πουθενά. Κάποιος τους έδωσε χώρο. Κάποιος τους εμπιστεύθηκε. Κάποιος τους έβαλε στο μεγάλο πολιτικό παιχνίδι.
Και αυτός ήταν ο Αντώνης Σαμαράς.
Η πολιτική έχει κοντή μνήμη
Το σημερινό σκηνικό θυμίζει τελικά μια από τις πιο σκληρές αλήθειες της πολιτικής: οι συμμαχίες κρατούν όσο κρατούν τα κοινά συμφέροντα.
Όταν αλλάζουν οι ισορροπίες, αλλάζουν και οι φιλίες.
Ο Σαμαράς σήμερα είναι πιθανό να εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους της ΝΔ. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό τα πυρά από το εσωτερικό της παράταξης να γίνονται όλο και πιο έντονα.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει:
Όταν χτυπάς τόσο σκληρά εκείνον που κάποτε σου έδωσε πολιτικό χώρο, δεν κινδυνεύεις κάποια στιγμή να βρεθείς αντιμέτωπος με την ίδια την πολιτική μνήμη;
Γιατί μπορεί στην πολιτική να αλλάζουν οι αρχηγοί, οι κυβερνήσεις και οι συμμαχίες.
Δεν αλλάζει όμως η ιστορία.
Και η ιστορία γράφει ότι αρκετοί από εκείνους που σήμερα στέκονται απέναντι στον Σαμαρά, κάποτε βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή επειδή εκείνος αποφάσισε να τους δώσει θέση και ρόλο.
Τελικά, όπως λέει και η παροιμία, ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος.
