Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) προσέφυγε ένας 38χρονος που κρατήθηκε αρχικά στις φυλακές Αλικαρνασσού, από 19 Φεβρουαρίου 2015 έως 4 Νοεμβρίου 2016 και στη συνέχεια στις φυλακές Χανίων από 4 Νοεμβρίου 2016 έως την αποφυλάκισή του, στις 20 Οκτωβρίου 2017).
Ο προσφεύγων άσκησε στις 18 Οκτωβρίου 2017 ατομική προσφυγή κατά της Ελλάδας με αντικείμενο τις συνθήκες κράτησής του και στα δύο σωφρονιστικά καταστήματα.
Επικαλέστηκε παραβίαση του άρθρου 3 ΕΣΔΑ (απαγόρευση απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης) λόγω ανεπαρκούς προσωπικού χώρου και ευρύτερα ανεπαρκών συνθηκών διαβίωσης, καθώς και παραβίαση του άρθρου 13 ΕΣΔΑ (δικαίωμα αποτελεσματικού ένδικου μέσου).
Ως προς τις Φυλακές Χανίων, η Ελληνική Κυβέρνηση υποστήριξε ότι ο προσφεύγων διέθετε τουλάχιστον 4,3 τ.μ. προσωπικού χώρου, καθόσον είχε κρατηθεί σε κελιά εμβαδού 13 τ.μ. μαζί με δύο άλλους κρατουμένους, υπό συνολικά αποδεκτές συνθήκες διαβίωσης που δεν προκαλούσαν δοκιμασία υπερβαίνουσα το όριο σοβαρότητας του άρθρου 3.
Ο προσφεύγων αντέκρουσε ότι κρατήθηκε σε κελί εμβαδού 8 τ.μ. συμπεριλαμβανομένου του χώρου υγιεινής, με έναν ακόμη κρατούμενο, διατυπώνοντας επιπλέον γενικούς ισχυρισμούς περί ανεπαρκούς θέρμανσης, παροχής ζεστού νερού και συνθηκών υγιεινής.
Ως προς τις Φυλακές Αλικαρνασσού, η Κυβέρνηση προέβαλε ένσταση εκπρόθεσμης άσκησης της προσφυγής, στην οποία ο προσφεύγων δεν απάντησε.
Η Επιτροπή του Γ΄ Τμήματος εξέτασε την υπόθεση και έκρινε την προσφυγή απαράδεκτη. Ως προς τις Φυλακές Χανίων, διαπίστωσε ότι, υπό την παραδοχή ότι ο διαθέσιμος χώρος διαβίωσης του κελιού ήταν 10 τ.μ. (μετά τη μη διευκρινισμένη από την Κυβέρνηση αφαίρεση του χώρου υγιεινής 3 τ.μ.), ο προσφεύγων θα διέθετε περίπου 3,3 τ.μ. προσωπικού χώρου εφόσον είχε κρατηθεί με δύο άλλους κρατουμένους, ή 5 τ.μ. εφόσον είχε κρατηθεί με έναν μόνο κρατούμενο, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε.
Διαπίστωσε επιπλέον ότι ο προσφεύγων δεν τεκμηρίωσε τους ισχυρισμούς του ούτε ανέτρεψε τα επιχειρήματα της Κυβέρνησης, ενώ η σωρευτική επίδραση των λοιπών πτυχών της κράτησης δεν έφθανε το ελάχιστο όριο σοβαρότητας. Το παράπονο υπό το άρθρο 13 ΕΣΔΑ ως προς τις Φυλακές Χανίων κρίθηκε ομοίως απαράδεκτο, ως μη αντιστοιχούν σε «υποστηρίξιμη» αιτίαση.
Ως προς τις Φυλακές Αλικαρνασσού, το Δικαστήριο εφάρμοσε το δόγμα της «συνεχιζόμενης κατάστασης» (continuing situation), όπως διαμορφώθηκε στις αποφάσεις Ananyev κ.α. κατά Ρωσίας και Κανάκης κατά Ελλάδας (αρ. 2): η μεταφορά κρατουμένου από έναν τόπο κράτησης σε άλλον διακόπτει, καταρχήν, τη συνέχεια της κράτησης ως προς τις συνθήκες της, και η τότε εξάμηνη προθεσμία του άρθρου 35 § 1 ΕΣΔΑ αρχίζει εκ νέου από την ημερομηνία που ακολουθεί τη μεταφορά.
Δεδομένου ότι οι συνθήκες κράτησης στις Φυλακές Χανίων διαφέρουν ουσιωδώς και δεν εγείρουν ζήτημα υπό τη Σύμβαση, η εξάμηνη προθεσμία ως προς τις Φυλακές Αλικαρνασσού άρχισε από την επομένη της μεταφοράς της 4ης Νοεμβρίου 2016. Η προσφυγή, ασκηθείσα στις 18 Οκτωβρίου 2017, κρίθηκε εκπρόθεσμη και απορρίφθηκε ως προς το σκέλος αυτό κατά το άρθρο 35 §§ 1 και 4 ΕΣΔΑ.
Το Δικαστήριο έκρινε προδήλως αβάσιμους τους ισχυρισμούς για τις συνθήκες κράτησης στις φυλακές Χανίων και την έλλειψη αποτελεσματικού ένδικου μέσου, ενώ το σκέλος της προσφυγής για την κράτηση στις φυλακές Αλικαρνασσού δεν έγινε παραδεκτόή ως εκπρόθεσμη.
Πηγή: flashnews.gr
